.

Φαντάζομαι πως κάθομαι σε εκείνη την καρέκλα όπου καθόσουν κι εσύ. Μπροστά απο το τραπέζι, ακριβώς απέναντι στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση παίζει Λάμψη και η τράπουλα δίπλα περιμένει για να παίξεις πασιέντζα.

Ο χώρος είναι κρύος γιατί πάντα ήταν έτσι. Σηκώνω το τραπεζομάντηλο και βρίσκω την φωτογραφία μου. Μου είχες πει πως την κοίταζες κάθε μέρα. Χαμογελώ.

Γύρω μου είναι αυτοί που αγαπάς. Εκείνος σε περίοπτη θέση.όταν ήταν εικοσιπέντε. Μου είχες πει πως τα φτιάξατε επειδή σου έδωσε ένα πορτοκάλι. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσες. Σε είχα ρωτήσει και τότε, αλλά μου είχες πει πως ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω.Φαίνεται πως ακόμα δεν μεγάλωσα.

Το βλέμμα μου κολλάει παντού. Στις φωτογραφίες των γιων σου και την δικά μου. Όλοι πολλοί νέοι, εγώ μωρό. Στα κάδρα, στην ξυλόσομπα, στην δεξιά γωνία του δωματίου όπου συνηθίζαμε να βάζουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πάντα ήταν τόσο ψηλό που η κορφή του έφτανε στο ταβάνι.

Βγαίνω έξω και μοιάζει αυτό να είναι το σπίτι που μεγάλωσα. Πάντα το ένιωθα οικείο. Θυμάμαι που στο πέτρινο τραπέζι τρώγαμε το καλοκαίρι, θυμάμαι που στις πέτρινες παλιές γούρνες έπλενε ο θείος μου τα ψαροτούφεκα, που στον ξυλόφουρνο έψηνες τα καλιτσούνια το πάσχα και γέμιζες όλη την αυλή με τεράστια ταψιά.

Θυμάμαι που στην γιορτή του Αϊ Γιάννη πηγαίναμε στο εκκλησάκι στην ρεματιά “στο φαράγγι μας”. Μου έδειχνες τον τάφο του προπρο-πάππου μου και τις νυχτερίδες μέσα στην σπηλιά. Μετά πηγαίναμε σπίτι και μαγείρευες ρεβύθια.

Πιο πολύ απ’όλα όμως θυμάμαι τα τρία φιλιά στο μάγουλο. Πάντα με φιλούσες δίνοντάς μου τρία συνεχόμενα φιλιά στο μάγουλο. Ακόμα ακούω τον ήχο και ακόμα σε νιώθω.Εσύ ποτέ δεν με άφηνες να σε φιλήσω. Μου έδινες να φιλήσω τα χέρια σου.

Αυτό το σπίτι, εσύ.. Άρρηκτα δεμμένοι με τα παιδικά μου χρόνια και τώρα δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο περίεργο. Το οτι μεγάλωσα, το ότι δεν θα σε ξαναδώ ή το ότι δεν θα ξαναμπώ μέσα σε εκείνο το σπίτι.

Δύο παιδιά, τέσσερα εγγόνια και 87 χρόνια στην πλάτη. Καλά τα κατάφερες! μακάρι να τα καταφέρω και εγώ έτσι.

Δεν λυπάμαι που έφυγες. Ήταν εύκολο για σένα. Ήταν η ώρα. Ήταν η κατάληξη της… ζωής.

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω. Ένα πράγμα μόνο μου έχει καρφωθεί στο μυαλό.

Γιατί αυτά τα δάκρυα στο τέλος ρε γιαγιά? Γιατί?

Μια φορά και έναν καιρό, κάπου μακριά, πιο μακριά και από το μακριά και ίσως και πιο μακριά και από το μακριά της φανταστικής μακρινής απόστασης βρισκόταν μια πόλη. Η περίφημη πόλη Γκουκουρού.

Κανείς ξένος δεν την είχε δει ποτέ. Κανένας συνδυασμός κάλτσα-παντόφλα κανενός τουρίστα δεν την είχε επισκεφτεί. Κανένα αεροπλάνο ή αποδημητικό πουλί δεν είχε δει ποτέ πως μοιάζει αυτή η πόλη από ψηλά.

Η Γκουκουρού ήταν κρυμμένη μέσα σε μια κοιλάδα. Την περιτριγύριζαν τεράστια και υπεραιωνόβια κυπαρίσσια, πλατάνια, ευκάλυπτοι, ιτιές καθώς επίσης κισσοί και θάμνοι, λες και αυτά τα φυτά καθόριζαν τα σύνορά της. Η βλάστηση ήταν τόσο πυκνή που κάλυπτε τις σκεπές των σπιτιών.

Έφτιαχνε ένα τεράστιο θόλο πάνω από την πόλη με αποτέλεσμα να την κάνει αόρατη σε όλους τους χάρτες και σε όλους τους δορυφόρους ενώ κατάφερνε με επιτυχία να μένει απροσπέλαστη σε τόσο στους περίεργους Κολόμβους όσο και στα αυγά τους.

Έμοιαζε σαν όλο το πράσινο αυτού του τόπου να ήθελε να αγκαλιάσει ανθρώπους που δεν ήταν ούτε εμπρηστές, ούτε στελέχη πολυεθνικών, ούτε καν παράγοντες τουρισμού.Ήταν σαν αυτό το πράσινο να είχε εμπιστοσύνη μόνο στο συγκεκριμένο ανθρώπινο γένος.

[...]

Ενάμιση χρόνο περάσαμε σε αυτό το σπίτι. 177 κείμενα, και 571 comments λέει..

Ο καθένας φέρνει το ποτό του.

.
.
. η εικόνα είναι απο εδώ

Άλλες φορές αργούσα να γράψω το καθιερωμένο “καλό μήνα Νο κάτι” γιατί είτε βαριόμουν, είτε δε προλάβαινα είτε ήμουν κάπου που οι συνθήκες δε το επέτρεπαν.. Αυτή τη φορά δεν ξέρω τι να γράψω.

Δεν ξέρω πως μπορώ να χαρακτηρίσω τον μήνα που πέρασε…

Στο γραφείο ήρθε η σδόε μας ενημέρωσαν για μια επικείμενη αυτοψία απο την πολεοδομία, έγιναν δύο ληστείες, χάσαμε δυο σίγουρους πελάτες.. τυχερό το μήνα δεν τον λές πάντως σίγουρα.
Στο σπίτι ο μήνας πέρασε ήρεμα. Λιώσαμε στον ύπνο, λιώσαμε γενικώς χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερες και αξιοσημείωτες αναφορές ..

Είδα και τις φιλενάδες μου αυτόν τον μήνα, και τις χόρτασα σχεδόν..
Τρέχουν και οι δύο. Είναι καλά και οι δύο! Μπορεί να μην το καταλαβαίνουν απόλυτα, αλλά είναι καλά!

Τις μέρες αυτές κλείνουμε ένα χρόνο συμβίωσης..
Ένα χρόνο! Ο χρόνος περνάει σαν ένα τσαφ! Ίσως και πιο γρήγορα από αυτό μερικές φορές..
Τώρα πλέον οι σκέψεις είναι πολλές. Ιδίως όσο αφορά την αλλαγή πόλης και δουλειάς..Είδωμεν. Τίποτα δεν είναι εύκολο και απλό..

Επίσης αυτές τις μέρες κάτι έχω πάθει και διαβάζω τα παλιότερα ποστς μου.. Πηγαίνω πίσω, ένα χρόνο πριν και κολλάω.. διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτά που έγραφα.. Δεν πάω καλά ε?

Η συγκέντρωση της χαμένης μου μουσικής πάει πολύ καλά! Σήμερα προς τεράστια έκπληξή μου, μια συνάδελφός μου μου έφερε 20 ολόκληρα dvd τα οποία είχαν υπερσπάνια κομμάτια που είχα χάσει και δεν τα ξαναέβρισκα!

Δεν έχω να γράψω τίποτα άλλο.
Χθές δούλευα υπερωρίες και ήμουν σε κηδεία…
Δε γαμείς, υγεία παν’απ’όλα!

Για ένα περίεργο λόγο όμως ξαφνικά και από εχθές το βράδυ νιώθω πολύ κεφάτη!

ίσως να φταίει και το τραγουδάκι που έχει κολλήσει στο repeat μου..
Σας το χαρίζω..

Momus - I want you but i don’t need you

.
.
.
.

…βιάζεται, και τρέχει και εγώ διαπιστώνω συνεχώς πως δεν τον προλαβαίνω και πως όλο είμαι πίσω του ασθμαίνοντας ,λαχανιασμένη, με την γλώσσα έξω και εκεί που πάω να τον προλάβω και που είμαι έτοιμη να τον πιάσω από το μπράτσο για να του πω να σταματήσει ή έστω να προχωράει πιο αργά, αυτός με ένα σάλτο καταφέρνει να μου ξεφεύγει και τρέχει ακόμα πιο γρήγορα και δεν μου δίνει σημασία και καταλαβαίνω πόσο κακομαθημένος είναι! ενώ ταυτόχρονα, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της πρώτης και της τελευταίας φοράς που μου μίλησε, γιατί ποτέ δεν έχουν σταματήσει αυτά τα λόγια να είναι καρφωμένα στο μυαλό μου καθώς εκείνες οι προτάσεις που είχε ξεστομίσει, ήταν οι πιο σκληρές οι πιο συγκλονιστικές οι πιο όμορφες προτάσεις που μου έχει πει ποτέ κανείς! θυμάμαι πως μέσα σε δευτερόλεπτα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως έχουν περάσει: εικοσιτρία χρόνια από τότε που ξεστόμισα τη πρώτη μου λέξη, είκοσι χρόνια από τότε που με τον δικό μου τρόπο ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, δεκαεννέα χρόνια από τότε που έκατσα πρώτη φορά σε κάποιο θρανίο, δεκα χρόνια από τότε που έβγαλα το πρώτο μου εφηβικό σπυράκι, έξι χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο, τρία χρόνια από τότε που αγόρασα τις πράσινες μπότες μου, δύο χρόνια από τότε που έκανα την τελευταία μου εκπομπή στο ραδιόφωνο, ένας χρόνος από τότε που άρχισα να ζω με τα μάτια μου, ένας μήνας από τότε που ήμουν διακοπές, εικοσιτέσερις μέρες από τότε που πήγα στην τελευταία συναυλία, δύο μέρες από τότε που πήγα τελευταία φορά στο παλιό λιμάνι, δεκαπέντε ώρες από τότε που μαγείρεψα την σούπα με τα μανιτάρια και τρία λεπτά από τότε που άναψα το τελευταίο μου τσιγάρο! και όλα αυτά με σόκαραν, ποτέ άλλοτε δεν είχα σκεφτεί έτσι και όλα αυτά μου φαίνονται πως έγιναν χθες, σήμερα, τώρα! το τώρα μου όμως απέχει δέκα χρόνια το λιγότερο από την πραγματικότητα και εγώ βρίσκομαι πάλι εδώ να κυνηγάω τον χρόνο για να του μιλήσω και να του πω να σταματήσει για λίγο, να του πω πως κατάλαβα το τι θέλει να μου πει, να του πω να βάλει κάπου μια τελεία! δεν γίνεται πια να τρέχει τόσο, δε μπορώ να βλέπω όλους γύρω μου να τρέχουν πιο γρήγορα απ’όσο έτρεχαν πρίν καταλάβω τα λόγια του, δε μπορώ να βλέπω τους φίλους μου να βρίσκουν δουλειές, να μένουν άνεργοι να παντρεύονται! πρέπει να τον βρω να του πω να βάλει μια τελεία κάπου, να σταματήσουν όλα για λίγο, να σταματήσουν όλοι και κυρίως όλα να τρέχουν, γιατί εγώ την δικιά μου τελεία δεν την βρίσκω πουθενά! έψαξα κάτω από τα σκεπάσματα των πιο αθώων ονείρων μου, μέσα στις προπέρσινες σκουπιδοσακούλες των μουχλιασμένων συναισθημάτων ,μέσα στο σιφόνι της αποχέτευσης των εφηβικών μου δακρύων, κάτω από το μαξιλάρι της τεμπελιάς μου, δίπλα στα κλειδιά του σπασμένου λουκέτου της ανασφάλειάς μου, πίσω από το ντουλάπι με τα ηρεμιστικά μου χάπια και μες στην τσάντα μου στην θήκη με τα ξυραφάκια του τέλους αλλά αυτή η διαολεμένη τελεία δεν ήταν πουθενά! έχω την εντύπωση πως κάποιος μου την έκλεψε αλλά οι ασφάλειες “Άγχος Α.Ε.” δεν με αποζημιώνουν και με αναγκάζουν να μένω με ερωτηματικά, θαυμαστικά, αποσιωπητικά και κόμματα! τα ερωτηματικά δεν μου χρειάζονται πια, τα θαυμαστικά με κάνουν να παρασέρνομαι, τα αποσιωπητικά με φιμώνουν και το κόμμα σαν φτηνό υποκατάστατο, μου δίνει μια μικρή παύση, μια γεύση για το πως είναι η τελεία αλλά αυτό δεν μου είναι αρκετό! θέλω την τελεία μου, θέλω να σταματήσω να τρέχω για λίγο αλλά αυτός ο χρόνος δε σταματάει με τίποτα,
…
,,,,,, ούτε καν με πολλά κόμματα στην σειρά!!που είναι αυτή η γαμημένη τελεία πιά;;;
… , -

Η εικόνα είναι από εδώ.