Dark Whispers

Μπορεί η wordpress να μου έχει κάνει τα νεύρα ζαρτιέρες σήμερα και να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή αλλά το Γκρράουνγκ δεν είναι τίτλος ενός κειμένου που δηλώνει νεύρα. Ούτε δηλώνει ένα χαλασμένο μίξερ. Ούτε κάτι χαλασμένο γενικότερα!

Είναι το πρώτο τραγούδι του καινούριου δίσκου του Αγγελάκα..

Μια που μιλάμε για μουσική σήμερα, αυτός εδώ είναι ο δίσκος που θα είναι το προσωπικό μου κόλλημα για τους επόμενους μήνες…

Αγγελάκας λοιπόν σε συνεργασία με τον Βελιώτη. Ενδιαφέρον και περίεργο. Σαν τις ανάσες των λύκων. Αλλά χαρούμενο. Εξωστρεφές όπως το χαρακτήρισαν.

Μου αρέσει. Πολύ. Χάνομαι μέσα στο βιολοντσέλο του Βελιώτη και ακούω την αγριοφωνάρα του Αγγελάκα να βγαίνει από μέσα μου.

Στην αρχή από ένα σημείο και μετά με κούραζε.. Αλλά πλέον η διαδικασία με τους δίσκους του Αγγελάκα είναι σταθερή. Μόνο μετά από 20-30 ακροάσεις έχεις πλήρη άποψη για το τι σου αρέσει και τι όχι.. Είμαι κάπου στην 15 ακρόαση και πλέον όχι μόνο δεν με κουράζει αλλά τα τραγούδια που μου αρέσουν αυξάνονται συνεχώς.

“Μέσα στη Θάλασσα”, “Μέσα στα άγρια δάση”,” Το ξέρουν τα ποτάμια”.. αλλά το τραγούδι που πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό είναι το “Όπως ξυπνούν οι εραστές”…

-

Όπως Ξυπνούν οι Εραστές (κλικ για να το ακούσετε)

Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

-

Η άποψή μου για τον Αγγελάκα είναι γνωστή. Το ότι προχώρησε σε κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν οι Τρύπες το βρίσκω πολύ θετικό, και τα νέα ακούσματα του είναι πλέον κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα…

Ανυπομονώ να ακούσω live πλέον και τον νέο δίσκο!

-

Εδώ είναι και το βίντεο κλίπ του “Πότε θα φτάσουμε εδώ” Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου..

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να σας μιλήσω για τους Encardia..

Μπορεί ο καιρός να είναι κρύος και η διάθεση χουχουλιάρικη, αλλά αυτό δεν εμποδίζει με τίποτα τον ήλιο στην καρδιά και στην διάθεση!

Άκουσα και τους δύο δίσκους τους τις προάλλες, και κάπου στα μισά σχεδόν χόρευα μόνη μου στο δωμάτιο!

Έψαξα γι’αυτούς και βρήκα τα εξής ενδιαφέροντα (αντιγράφω απο την επίσημη σελίδα τους)

“Οι Encardia μελετούν εμπνέονται και παίζουν μουσική και τραγούδια απο τις περιοχές του Ιταλικού Νότου και της Ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.

Απο τα ξεχασμένα χωριά της Καλαβρίας μέχρι τις έφορες πεδιάδες της Grecia Salentina και από τα παράλια της Σικελίας μέχρι και τα σοκάκια της Νάπολης.
Ταξιδεύουν αναζητώντας ρίζες παράξενες ενός πολιτισμού που εκφράζεται ιδιαίτερα μέσα από διαλέκτους τοπικές, ελληνικές και μη, με τραγούδια και ταραντέλες που ακούγονται από την μια άκρη ως την άλλη.

Τοο χορευτικό ντουέττο Ballo Del Mare, αναπόσπαστο κομμάτι των Encardia, παρουσιάζει το μοναδικό χορό της Tarantella Pizzica που για αιώνες λειτουργούσε θεραπευτικά εξ’αιτίας του δηλητηριώδους τσιμπήματος της αράχνης “Ταραντούλα” και διατηρείται ζωντανός μέχρι σήμερα στη Μαγευτική Magna Grecia..”

Μου αρέσει αυτό το κεφάτο. Μου αρέσει αυτό το διαφορετικό!

Να τους ανακαλύψετε, να τους ακούσετε, να τους απολαύσετε!

Εδώ το MySpace τους.

Εδώ και η “Αγάπη μου Fidella” απο τον πρώτο τους δίσκο με την συμμετοχή του Νίκου Πορτοκάλογλου

Η φωτογραφία είναι απο εδώ [link]

Δεκέμβριος! ίσως να είναι και ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Ίσως πάλι και όχι..

Ο Νοέμβρης ήταν ένας άθλιος, απαίσιος, και σιχαμερός μήνας όπου μας άφησε άφραγκους απο τις πρώτες ημέρες του, όπου έφερε κρυώματα, τσακωμούς και αποτυχημένα φαγητά στο σπίτι μας! Ακόμη έφερε μια στενάχωρη κηδεία, ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο στα πρόθυρα της κατάθλιψης και εμένα σε ρόλο παρηγορητικό..

Ο Νοέμβρης έφερε πολλές εικόνες. Με πήγε πίσω σε παλιές παιδικές αναμνήσεις. Με έφερε αντιμέτωπη με πρόσωπα του παρελθόντος..

Έφερε όμως και την enallagi, το καινούριο μας -και το πιο συμμαζεμένο- σπίτι, και την ιστορία του Γκουκουρού, που -ειλικρινά- επειδή την είχα τόσο καιρό στο μυαλό μου, τώρα που τελείωσε νιώθω σαν να έχω “αδειάσει”. Σαν να μην έχω τίποτα άλλο να γράψω. Για τώρα.

Όπως και να’χει τέτοιος Νοέμβρης καλά έκανε που έφυγε και να μην ξαναέρθει έυχομαι!

Αυτό το μήνα έχουμε γιορτή και διπλά γενέθλια στο σπίτι μας! Δώρο Χριστουγέννων, διακοπές, ψώνια, ίσως και ένα αυτοκίνητο!

Αυτό το μήνα η ατμόσφαιρα θα είναι γιορτινή ακόμα και αν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια δεν είναι το φόρτε μας!Με το ζόρι!

Καλό μήνα να έχουμε!

Υγ. Αυτές τις ημέρες ακούμε αυτό: [I Remember - Devendra Banhart]

Φαντάζομαι πως κάθομαι σε εκείνη την καρέκλα όπου καθόσουν κι εσύ. Μπροστά απο το τραπέζι, ακριβώς απέναντι στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση παίζει Λάμψη και η τράπουλα δίπλα περιμένει για να παίξεις πασιέντζα.

Ο χώρος είναι κρύος γιατί πάντα ήταν έτσι. Σηκώνω το τραπεζομάντηλο και βρίσκω την φωτογραφία μου. Μου είχες πει πως την κοίταζες κάθε μέρα. Χαμογελώ.

Γύρω μου είναι αυτοί που αγαπάς. Εκείνος σε περίοπτη θέση.όταν ήταν εικοσιπέντε. Μου είχες πει πως τα φτιάξατε επειδή σου έδωσε ένα πορτοκάλι. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσες. Σε είχα ρωτήσει και τότε, αλλά μου είχες πει πως ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω.Φαίνεται πως ακόμα δεν μεγάλωσα.

Το βλέμμα μου κολλάει παντού. Στις φωτογραφίες των γιων σου και την δικά μου. Όλοι πολλοί νέοι, εγώ μωρό. Στα κάδρα, στην ξυλόσομπα, στην δεξιά γωνία του δωματίου όπου συνηθίζαμε να βάζουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πάντα ήταν τόσο ψηλό που η κορφή του έφτανε στο ταβάνι.

Βγαίνω έξω και μοιάζει αυτό να είναι το σπίτι που μεγάλωσα. Πάντα το ένιωθα οικείο. Θυμάμαι που στο πέτρινο τραπέζι τρώγαμε το καλοκαίρι, θυμάμαι που στις πέτρινες παλιές γούρνες έπλενε ο θείος μου τα ψαροτούφεκα, που στον ξυλόφουρνο έψηνες τα καλιτσούνια το πάσχα και γέμιζες όλη την αυλή με τεράστια ταψιά.

Θυμάμαι που στην γιορτή του Αϊ Γιάννη πηγαίναμε στο εκκλησάκι στην ρεματιά “στο φαράγγι μας”. Μου έδειχνες τον τάφο του προπρο-πάππου μου και τις νυχτερίδες μέσα στην σπηλιά. Μετά πηγαίναμε σπίτι και μαγείρευες ρεβύθια.

Πιο πολύ απ’όλα όμως θυμάμαι τα τρία φιλιά στο μάγουλο. Πάντα με φιλούσες δίνοντάς μου τρία συνεχόμενα φιλιά στο μάγουλο. Ακόμα ακούω τον ήχο και ακόμα σε νιώθω.Εσύ ποτέ δεν με άφηνες να σε φιλήσω. Μου έδινες να φιλήσω τα χέρια σου.

Αυτό το σπίτι, εσύ.. Άρρηκτα δεμμένοι με τα παιδικά μου χρόνια και τώρα δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο περίεργο. Το οτι μεγάλωσα, το ότι δεν θα σε ξαναδώ ή το ότι δεν θα ξαναμπώ μέσα σε εκείνο το σπίτι.

Δύο παιδιά, τέσσερα εγγόνια και 87 χρόνια στην πλάτη. Καλά τα κατάφερες! μακάρι να τα καταφέρω και εγώ έτσι.

Δεν λυπάμαι που έφυγες. Ήταν εύκολο για σένα. Ήταν η ώρα. Ήταν η κατάληξη της… ζωής.

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω. Ένα πράγμα μόνο μου έχει καρφωθεί στο μυαλό.

Γιατί αυτά τα δάκρυα στο τέλος ρε γιαγιά? Γιατί?

Μια φορά και έναν καιρό, κάπου μακριά, πιο μακριά και από το μακριά και ίσως και πιο μακριά και από το μακριά της φανταστικής μακρινής απόστασης βρισκόταν μια πόλη. Η περίφημη πόλη Γκουκουρού.

Κανείς ξένος δεν την είχε δει ποτέ. Κανένας συνδυασμός κάλτσα-παντόφλα κανενός τουρίστα δεν την είχε επισκεφτεί. Κανένα αεροπλάνο ή αποδημητικό πουλί δεν είχε δει ποτέ πως μοιάζει αυτή η πόλη από ψηλά.

Η Γκουκουρού ήταν κρυμμένη μέσα σε μια κοιλάδα. Την περιτριγύριζαν τεράστια και υπεραιωνόβια κυπαρίσσια, πλατάνια, ευκάλυπτοι, ιτιές καθώς επίσης κισσοί και θάμνοι, λες και αυτά τα φυτά καθόριζαν τα σύνορά της. Η βλάστηση ήταν τόσο πυκνή που κάλυπτε τις σκεπές των σπιτιών.

Έφτιαχνε ένα τεράστιο θόλο πάνω από την πόλη με αποτέλεσμα να την κάνει αόρατη σε όλους τους χάρτες και σε όλους τους δορυφόρους ενώ κατάφερνε με επιτυχία να μένει απροσπέλαστη σε τόσο στους περίεργους Κολόμβους όσο και στα αυγά τους.

Έμοιαζε σαν όλο το πράσινο αυτού του τόπου να ήθελε να αγκαλιάσει ανθρώπους που δεν ήταν ούτε εμπρηστές, ούτε στελέχη πολυεθνικών, ούτε καν παράγοντες τουρισμού.Ήταν σαν αυτό το πράσινο να είχε εμπιστοσύνη μόνο στο συγκεκριμένο ανθρώπινο γένος.

Read the rest of this entry »