.

Εδώ είμαι!

Η απουσία μικρή ίσως και μεγάλη, μα έκανε καλό! Σε εμένα τουλάχιστον!

Πολλά γεγονότα μετρήσαμε τον περασμένο μήνα τα οποία έφεραν χαρά αλλά και ένα τεράστιο overdose απο άσχημα συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα. Με κλάμα, υστερίες, υπομονή απο τα μάτια μου και την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από τις κολλητές όλα ξεπεράστηκαν!

-

Τις τελευταίες μέρες τις χρονιάς όλοι συνηθίζουν να κάνουν λίστες. Λίστες για το πως πέρασε ο χρόνος, λίστες για το πως θα περάσει ο επόμενος, λίστες για το τι έγινε, λίστες για το τι δεν έγινε… Εγώ δεν συνηθίζω να κάνω τίποτα απο αυτά. Μια που είναι τις μόδας όμως σας παραθέτω τα γεγονότα του Δεκεμβρίου σε μια ωραιότατη και εκτενέστατη λίστα!

• Στις αρχές του μήνα τα μάτια μου είχαν γιορτή! Βάλαμε τα καλά μας και πήγαμε για φαγο-πότι! Τον έπνιξα στα δώρα μαζί με την Δώρα αφού πρώτα τον άφησα να νομίζει πως το δώρο μου για την γιορτή του είναι μισό κιλό Τσάι διαίτης! (το διαίτης προέκυψε κατά λάθος αλλά τελικά έκανε το σκηνικό ακόμα πιο γελοίο!)

• Στις 15 του μήνα, είχα εγώ γενέθλια. Όπως αναφέρω στο προηγούμενο ποστ,ευτυχώς δεν το συνειδητοποίησα φέτος.. Μια πορτοκαλιά φωτογραφική μηχανή ήταν το δώρο μου, καλά κρυμμένη μέσα σε ατελείωτα χαρτιά περιτυλίγματος! Απηύδησα μέχρι να το ανοίξω!

• Μια εβδομάδα και μερικές μέρες μετά τα μάτια μου είχαν και αυτά γενέθλια! ο δώρο του ήταν τεράστιο και ανεκτίμητο! Δεν θα σας το αποκαλύψω τώρα, αλλά θα σας το παρουσιάσω μια απο τις επόμενες ημέρες…

• Φέτος τις γιορτές τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο σπιτάκι μας! Εκτός απο κουραμπιέδες, και μικροστολίδια γιορτινά, στολίσαμε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο! (Δανεικό μεν, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!) Το σπίτι κατά κάποιο τρόπο άλλαξε και έγινε πιο ζεστό…

• Τα χριστούγεννα φέτος τα περάσαμε με τους γονείς μου, τα αδέρφια μου και την… …Ρούμπι! Φάγαμε μια τελείως άνοστη γαλοπούλα με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά αφου η μάνα μου δεν είχε -πάλι- την φαεινή ιδέα να την κάνει γεμιστή! Πριν μερικά χρόνια όλη η οικογένεια είχε σοκαριστεί με την γεμιστή γαλοπούλα που είχε μαγειρέψει… Δεν μπορείτε καν να φανταστείτε το πόσο αηδία ήταν αυτό το φαγητό! Η σκέψη του και μόνο μας τρομοκρατεί. Όλους! Μετά το φαγητό λοιπόν, παίξαμε εικοσιμία, όπου το τέλος σημάνε και την οικονομική καταστροφή μου! (15 ευρώ παίξαμε όλοι σε ψηλά και τα έχασα όλα, μέχρι και το τελευταίο cent)

• Αργότερα, το βραδάκι, ήρθαν οι κολλητές μου στο σπίτι μας. Ήπιαμε, φάγαμε, παίξαμε αγωνία, και κατά τις 3 το πρωί που μείναμε μόνες μας, γελάσαμε, κλάψαμε, είπαμε τους πόνους μας, και κάπου εκεί άρχισε ένα ωραιότατο γκρούπ therapy το οποίο κράτησε σχεδόν για μια εβδομάδα!

• Τις επόμενες ημέρες ήμουν χάλια.Για πολλούς και διάφορους λόγους, ηλίθιους ή μη. Είναι εκείνες οι στιγμές που όλα σε πνίγουν, που όλα είναι πολύ, που δεν μπορείς να κάνεις άλλο υπομονή, που δεν μπορείς να αντέξεις τίποτα, που βουλιάζεις όλο και πιο πολύ. Σε εσένα. Ξαφνικά. Οι φιλενάδες μου τρόμαξαν και μια που ήταν οι μόνες στις οποίες έδωσα την ευκαιρία να με βοηθήσουν, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν! Μου είχαν λείψει, και αυτές και η παρέα τους.. Για τα επόμενα βράδια ξημερώναμε παρέα και κοριτσοκουβεντιάζαμε!
• Παρ’όλα αυτά, ευχάριστα νέα μας έφθαναν διαρκώς, και μαζί μια απρόσμενη άδεια απο τις δουλειές μας, την εβδομάδα της πρωτοχρονιάς! Ο προορισμός γνωστός, οι προετοιμασίες πολλές και της τελευταίας στιγμής! Ψώνια, βαλίτσες, καθάρισμα του σπιτιού, τακτοποίηση υποχρεώσεων και όλα αυτά που σε κάνουν σε κάθε ταξίδι να είσαι πτώμα και να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση!

• Την Κυριακή, προπαραμονή πρωτοχρονιάς τα πράγματα πάνε κάπως έτσι: Τρέξιμο, μνημόσυνο, τρέξιμο, αεροδρόμιο, βρίσιμο, τρέξιμο, ταξίδι, Θεσσαλονίκη, ύπνος!

• Στην Θεσσαλονίκη, περάσαμε υπέροχα. Ήταν λίγο όμως! Ίσα ίσα που το καταλάβαμε… Ποτά, παρέα, νοστιμότατο φαγητό, γέλια, μπίμπα και κουμπέ, ραδιόφωνο, φωτογράφηση, ξανά ποτά, ξανά ραδιόφωνο και… κρύο! Πολύ κρύο! πάρα πολύ κρύο!

• Για πρώτη φορά στην ζωή μου (μην γελάσετε!) είδα… χιόνι! Εδώ στην Κρήτη, δεν χιονίζει ποτέ. Είχε χιονίσει πριν 4 χρόνια στα Χανιά, αλλά εγώ ήμουν Ηράκλειο που φυσικά δεν χιόνιζε.. Μόλις λοιπόν είδα το χιόνι, ενθουσιάστηκα!Έτρεχα σαν παλαβή μέσα στο σπίτι! Σε λίγη ώρα όλα γύρω μας ήταν κάτασπρα και βγήκαμε έξω για χιονοπόλεμο!

• Εδώ στην Κρήτη επίσης η θερμοκρασίες είναι ανθρώπινες! Μείον έντεκα έφτασε το θερμόμετρο στην Θεσσαλονίκη.. Δανείστηκα χοντρό μπουφάν, έβαλα όσο περισσότερα ρούχα μπορούσα, αλλά παρ’όλ’αυτά το κρύο ήταν ανυπόφορο! Ο εγκέφαλός μας πάγωνε, και ψάχναμε απεγνωσμένα να παίξουμε σκάκι-ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων- για να τον ξαναζεστάνουμε.

• Φθάνοντας στα Χανιά πλέον, η θερμοκρασία ήταν τουλάχιστον είκοσι βαθμούς πιο πάνω.. Ανακούφιση αλλά και.. πυρετός!

Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα.. Αυτή τη στιγμή φταρνίζομαι, ψήνομαι στον πυρετό, κλαίω και γενικότερα εκκρίνω υγρά!

Πίσω στην δουλειά πλέον, πίσω στο εδώ.

Η μόνη ευχή είναι το φέτος να είναι πολύ καλύτερο απο το πέρισυ. Να είναι πιο “εύκολο”, πιο “τυχερό”, και εμείς, μάτια μου, να είμαστε έτσι.. Αγκαλιασμένοι και χαμογελαστοί!

Αυτή τη χρονιά υπόσχομαι να γράφω περισσότερο..

Αυτή τη χρονιά εύχομαι να ζήσετε τα καλύτερα!

Υγ: Για να πάρουμε και παρουσίες… Ποιοι είναι ακόμα εδώ?!

Πάει και αυτό.

Πέρασε και όλως παραδόξως δεν άγγιξε.

Συνήθως η αγωνία , η μελαγχολία, ο προβληματισμός, οι αδιάκοπες αναμνήσεις, οι ατελείωτες ώρες σκέψης, το “και τώρα τι? και πως?αυριο που?” ήταν κυρίαρχα. Αυτή την φορά δεν υπήρχαν.

Ήταν και όμορφα. Ήταν υπέροχα. Ήταν γεμάτα από αγάπη. Απλά εγώ δεν ήμουν εκεί.

Δεν το ένιωσα, δεν το κατάλαβα.

Ίσως αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν η ώρα του να συμβεί. Πως πρέπει το 24 να μείνει 24 και όχι να γίνει κάτι άλλο..

Στα 25 “πρέπει” να είσαι κάπως. Εσύ νιώθεις πως πρέπει να είσαι κάπως.

Εγώ είμαι. Εδώ και ένα χρόνο είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι και χαίρομαι. Κατά βάθος χαίρομαι.

“Μαμά Γερνάω” θα έλεγα αν. Αν δεν υπήρχαν δύο αν.

Το πρώτο είναι ότι δεν γερνάω!

Δεν τα δέχομαι τα φετινά γενέθλια, πως αλλιώς να σας το πω…

–

Τσανακλίδου Τάνια - Μαμά, Γερνάω….

–

Εδώ όμως είναι οι αναμνήσεις που δεν χάνουν ευκαιρία να έρθουν στην επιφάνεια..Τις διαβάζω, νοσταλγώ και χαίρομαι..

Εδώ είναι και μια ιστορία “εμπνευσμένη απο αυτή την ημέρα..

–

Και του χρόνου.. Έτσι ακριβώς εύχομαι!

Μπορεί η wordpress να μου έχει κάνει τα νεύρα ζαρτιέρες σήμερα και να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή αλλά το Γκρράουνγκ δεν είναι τίτλος ενός κειμένου που δηλώνει νεύρα. Ούτε δηλώνει ένα χαλασμένο μίξερ. Ούτε κάτι χαλασμένο γενικότερα!

Είναι το πρώτο τραγούδι του καινούριου δίσκου του Αγγελάκα..

Μια που μιλάμε για μουσική σήμερα, αυτός εδώ είναι ο δίσκος που θα είναι το προσωπικό μου κόλλημα για τους επόμενους μήνες…

Αγγελάκας λοιπόν σε συνεργασία με τον Βελιώτη. Ενδιαφέρον και περίεργο. Σαν τις ανάσες των λύκων. Αλλά χαρούμενο. Εξωστρεφές όπως το χαρακτήρισαν.

Μου αρέσει. Πολύ. Χάνομαι μέσα στο βιολοντσέλο του Βελιώτη και ακούω την αγριοφωνάρα του Αγγελάκα να βγαίνει από μέσα μου.

Στην αρχή από ένα σημείο και μετά με κούραζε.. Αλλά πλέον η διαδικασία με τους δίσκους του Αγγελάκα είναι σταθερή. Μόνο μετά από 20-30 ακροάσεις έχεις πλήρη άποψη για το τι σου αρέσει και τι όχι.. Είμαι κάπου στην 15 ακρόαση και πλέον όχι μόνο δεν με κουράζει αλλά τα τραγούδια που μου αρέσουν αυξάνονται συνεχώς.

“Μέσα στη Θάλασσα”, “Μέσα στα άγρια δάση”,” Το ξέρουν τα ποτάμια”.. αλλά το τραγούδι που πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό είναι το “Όπως ξυπνούν οι εραστές”…

-

Όπως Ξυπνούν οι Εραστές (κλικ για να το ακούσετε)

Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

-

Η άποψή μου για τον Αγγελάκα είναι γνωστή. Το ότι προχώρησε σε κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν οι Τρύπες το βρίσκω πολύ θετικό, και τα νέα ακούσματα του είναι πλέον κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα…

Ανυπομονώ να ακούσω live πλέον και τον νέο δίσκο!

-

Εδώ είναι και το βίντεο κλίπ του “Πότε θα φτάσουμε εδώ” Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου..

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να σας μιλήσω για τους Encardia..

Μπορεί ο καιρός να είναι κρύος και η διάθεση χουχουλιάρικη, αλλά αυτό δεν εμποδίζει με τίποτα τον ήλιο στην καρδιά και στην διάθεση!

Άκουσα και τους δύο δίσκους τους τις προάλλες, και κάπου στα μισά σχεδόν χόρευα μόνη μου στο δωμάτιο!

Έψαξα γι’αυτούς και βρήκα τα εξής ενδιαφέροντα (αντιγράφω απο την επίσημη σελίδα τους)

“Οι Encardia μελετούν εμπνέονται και παίζουν μουσική και τραγούδια απο τις περιοχές του Ιταλικού Νότου και της Ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.

Απο τα ξεχασμένα χωριά της Καλαβρίας μέχρι τις έφορες πεδιάδες της Grecia Salentina και από τα παράλια της Σικελίας μέχρι και τα σοκάκια της Νάπολης.
Ταξιδεύουν αναζητώντας ρίζες παράξενες ενός πολιτισμού που εκφράζεται ιδιαίτερα μέσα από διαλέκτους τοπικές, ελληνικές και μη, με τραγούδια και ταραντέλες που ακούγονται από την μια άκρη ως την άλλη.

Τοο χορευτικό ντουέττο Ballo Del Mare, αναπόσπαστο κομμάτι των Encardia, παρουσιάζει το μοναδικό χορό της Tarantella Pizzica που για αιώνες λειτουργούσε θεραπευτικά εξ’αιτίας του δηλητηριώδους τσιμπήματος της αράχνης “Ταραντούλα” και διατηρείται ζωντανός μέχρι σήμερα στη Μαγευτική Magna Grecia..”

Μου αρέσει αυτό το κεφάτο. Μου αρέσει αυτό το διαφορετικό!

Να τους ανακαλύψετε, να τους ακούσετε, να τους απολαύσετε!

Εδώ το MySpace τους.

Εδώ και η “Αγάπη μου Fidella” απο τον πρώτο τους δίσκο με την συμμετοχή του Νίκου Πορτοκάλογλου

Η φωτογραφία είναι απο εδώ [link]

Δεκέμβριος! ίσως να είναι και ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Ίσως πάλι και όχι..

Ο Νοέμβρης ήταν ένας άθλιος, απαίσιος, και σιχαμερός μήνας όπου μας άφησε άφραγκους απο τις πρώτες ημέρες του, όπου έφερε κρυώματα, τσακωμούς και αποτυχημένα φαγητά στο σπίτι μας! Ακόμη έφερε μια στενάχωρη κηδεία, ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο στα πρόθυρα της κατάθλιψης και εμένα σε ρόλο παρηγορητικό..

Ο Νοέμβρης έφερε πολλές εικόνες. Με πήγε πίσω σε παλιές παιδικές αναμνήσεις. Με έφερε αντιμέτωπη με πρόσωπα του παρελθόντος..

Έφερε όμως και την enallagi, το καινούριο μας -και το πιο συμμαζεμένο- σπίτι, και την ιστορία του Γκουκουρού, που -ειλικρινά- επειδή την είχα τόσο καιρό στο μυαλό μου, τώρα που τελείωσε νιώθω σαν να έχω “αδειάσει”. Σαν να μην έχω τίποτα άλλο να γράψω. Για τώρα.

Όπως και να’χει τέτοιος Νοέμβρης καλά έκανε που έφυγε και να μην ξαναέρθει έυχομαι!

Αυτό το μήνα έχουμε γιορτή και διπλά γενέθλια στο σπίτι μας! Δώρο Χριστουγέννων, διακοπές, ψώνια, ίσως και ένα αυτοκίνητο!

Αυτό το μήνα η ατμόσφαιρα θα είναι γιορτινή ακόμα και αν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια δεν είναι το φόρτε μας!Με το ζόρι!

Καλό μήνα να έχουμε!

Υγ. Αυτές τις ημέρες ακούμε αυτό: [I Remember - Devendra Banhart]