.

Κύριος Ιάκωβος , 85 χρονών.
-πέθανε ξαφνικά-

Καλημέρα!

Σήμερα κατάλαβα πως είμαι αναρχικός!

Έβλεπα με τον μπαμπά μου τηλεόραση, και στο κανάλι έδειξαν πως μια μεγάλη παρέα απο παιδιά που τους έλεγαν αναρχικούς, πετούσαν πέτρες, σε μια άλλη παρέα που δεν ήταν αναρχικοί αλλά δεν θυμάμαι ποιο ήταν το όνομά τους.

Έδειχναν και οτι κάποιος αναρχικός βοήθησε μια μαμά να ανεβάσει το καροτσάκι του μωρού στο πεζοδρόμιο, και πως ένας άλλος, βοήθησε μια γιαγιά να περάσει απέναντι στο δρόμο.

Αμα είναι έτσι, και εμείς στο σχολείο πετάμε πέτρες στα τριτάκια γιατί έχουμε πόλεμο!

Μετά, και η μαμά μου και η δασκάλα μου και η γιαγιά μου μου λένε πως πρέπει να βοηθάω τις γιαγιάδες και τις κυρίες μετα μωρά που βλέπω στο δρόμο.Εγώ το κάνω αυτό γιατί το βρίσκω σωστό και γιατί θα με βάλουν τιμωρία αν δε το κάνω.

Δηλαδή αφού τα κάνω όλα αυτά και αφού και οι αναρχικοί τα κάνουν σημαίνει πως είμαι αναρχικός!

Δυστυχώς δεν έχω μαύρα ρούχα, όμως αύριο θα κλαίω όλη μέρα και η μαμά θα πάει να μου πάρει.

Φεύγω τώρα γιατί πρέπει να πάμε επίσκεψη στην κυρία δέσποινα.

Τάσος,9 Χρονών.

[εικόνα]

Χμφ…

Δεν έχω νέα.

Γυρίσαμε απο τις διακοπές του Ιανουαρίου, και πλέον είναι σίγουρο πως κάθε φορά, μετά απο διακοπές, μας περιμένει δουλειά. Πολύ δουλειά. Το 8ωρο πλέον

μοιάζει με φαντασίωση, με κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει σε εμένα αλλά συμβαίνει σε όλους τους άλλους, κτλ κτλ.

Κατα τα τ’άλλα όλα καλά. Άντρας, παιδί, σπίτι. (ναι, χρωστάω ένα ποστ για το παιδί, θα επανέλθω..)

Άρχισα ξανά να ασχολούμαι με τα γραμματόσημα μου! (όταν

έδειξα στα μάτια μου πόσο κοστίζουν πλέον μερικά από τα γραμματόσημα που έχω, άρχισε να τα κοιτάζει με άλλο μάτι!)

Αν έχει κανείς καμία συλλογή που να μην την θέλει ή γραμματόσημα που πιάνουν χώρο και θέλει να τα ξεφορτωθεί ή έστω αν θέλει κάποιος να στείλει γράμμα (με πολλά γραμματόσημα επάνω) ας επικοινωνήσει μαζί μου

Κούραση, δουλειά, μουσική, γραμματόσημα, μεξικάνικο, κινέζικο, ταινίες, λιώσιμο στο σπίτι.

Ωραία! Βάλαμε Tags και στον Ιανουάριο. Neeeeeeeeext!

[η εικόνα είναι απο εδώ]

Για να βρέξει, χορεύεις τον χορό της βροχής.

Για να τελειώσει μια εβδομάδα που δεν τελειώνει με τίποτα, τι σκατά πρέπει να χορέψεις?

η εικόνα είναι απο εδώ.

Η νοοτροπία των “Νομίζωπως” δεν είναι καινούρια. Θα έλεγα πως γεννήθηκε ακριβώς εκείνη την στιγμή που δημιουργήθηκε και το πρώτο ελληνικό κύτταρο. Είμαι σίγουρη όμως πως αυτήν την εποχή, έχουν πολλαπλασιαστεί. Επικίνδυνα.

Κάθε μέρα συναντώ πολλούς τέτοιους. Στο δρόμο, στην δουλειά, στις παρέες. Παντού.

Είναι περίεργοι. Είναι διαφορετικοί. Αν το διαφορετικό τέλος πάντων είναι περίεργο.

Είναι ανάμεσά μας αλλά δεν είναι.

Ζούν, αλλά δεν ζούν.

Οι νομίζωπως, απλά νομίζουν πως..
Είναι πλούσιοι… Μα έχουν πάρει ατελείωτα δάνεια.
Είναι όμορφοι… Μα δεν κοιτούν ποτέ τον καθρέφτη.
Είναι η ψυχή της παρέας… Μα ποτέ κανείς δεν τους παίρνει τηλέφωνο για να βγούν.
Η δουλειά τους πάει καλά… Μα δεν βλέπουν πως είναι στα όρια της χρεωκοπίας.
Αγαπάνε… Μα κάθε βράδυ κοιμούνται μόνοι τους.
Τους αγαπούν… Μα όλοι τους έχουν ξεχάσει.
Είναι χαρούμενοι… Μα κάθε βράδυ μετά το τρίτο ποτό, ο κόμπος στον λαιμό τους γίνεται λυγμός.
Είναι σωστοί… Μα δεν κοιτούν τα λάθη που έκαναν και που κάνουν.
Πως δεν φταίνε εκείνοι για αυτά που τους συμβαίνουν… Μα δεν ζυγίζουν καλά τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους για να δουν ποιός φταίει.
Είναι ελεύθεροι… Μα είναι φυλακισμένοι μέσα στο απέραντο νομίζω τους.

Εθελοτυφλούν. Αγνοούν την πραγματικότητα, και απλά νομίζουν πως είναι κάτι άλλο αυτό που είναι και δεν δέχονται καμία αντίθετη άποψη, γιατί αυτό το νομίζω είναι τόσο σίγουρο μέσα τους όσο το ονειρεύομαι, το φαντάζομαι, το ελπίζω και το θέλω τους.
Και εγώ κάποιες στιγμές νομίζω πως καταλαβαίνω τους γύρω μου.. Μα εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει εμένα.. Ακόμα.