Είμαι εδώ.

Σωματικά.

Νοερά δεν είμαι πουθενά, ούτε καν μέσα στο ίδιο το κεφάλι μου.

Δεν θέλω καν να με ψάξω, με έχω ξεχάσει γιατί με είχα βαρεθεί.

Που και που οδηγάω μέσα σε ερυθρόλευκες φωτεινές θάλασσες για να δανειστώ και εγώ λίγο φως.

Κόκκινο.

Φτιάχνω σπίτια γεμάτα απο πιξελιασμένα σκατά για να αποφύγω να δω τα υπόλοιπα σκατά.

Της ζωής μας.

Δεν μιλάς ούτε στον εαυτό σου για αυτό που θες γιατί φοβάσαι πως αυτό που έχεις είναι αυτό που σου αξίζει.

Κοιμάσαι για να μην κλαις και ξυπνάς γιατί δεν θες να ονειρεύεσαι.

Είμαστε ίδιες.

Ζωές.

-

Μιλάμε με το ποντίκι και μιλάμε για τις γάτες γιατί δεν θέλουμε να μιλήσουμε για εμάς.

Τους εαυτούς μας.

Ψάχνουμε τις λύσεις στην σελήνη και μέσα στην καρδιά μας.

Το ένα είναι πολύ μακριά και το άλλο μας προδίδει.

Πλέον κοιμόμαστε  μόνοι μας τα βράδια γιατί ξεχνάω και ξεχνάς.

Ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί.

Και νοσταλγώ τις στιγμές που ήμασταν μαζί. Τότε ήταν ωραία.

Θέλαμε να είναι.

-

Όλοι νιώθουμε το ίδιο. Όλοι έχουμε ανάγκη την βοήθεια του άλλου.

Κανείς όμως δεν ζητάει βοήθεια, και βουλιάζουμε.

Στο σκοτάδι.

Στο βούρκο των θέλω, των μπορώ.

Σταμάτησα να διαβάζω και να ακούω μουσική και προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι.

Αλλά δεν μπορώ.

Photo: Someday I’ll be my Own Boss: by Sino

Το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή μου είναι οι ανάσες. Πάντα έκλεβα χρόνο για μια ανάσα και αυτό ήταν η ώθηση για να συνεχίσω και να σκεφτώ. Όλες τις σημαντικές αποφάσεις μου τις έχω πάρει μετά απο μια ανάσα. Μεγάλη. Μια ανάσα που κλείνει εμένα και τον κόσμο μου και κανέναν άλλον.

Με τις ανάσες μου αγάπησα το παρελθόν μου και κατάλαβα πως αν δεν αγαπήσεις και αν δεν συμφιλιωθείς με το παρελθόν σου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να είσαι σίγουρος για τα επόμενα μελλοντικά σου βηματάκια. Οι ανάσες μου αυτή τη σιγουριά μου έδιναν. Με έκαναν να αποδεχτώ εμένα, τις αποφάσεις μου και τις σκέψεις μου.

Ζητούνται ανάσες. Ψάχνω μετα μανία μια μεγάλη ανάσα και δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Σϊγουρα δεν υπάρχει μες στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει όμως ούτε στις εκδρομές του Σαββατοκύριακου, στα ταξίδια, στα ελάχιστα βράδια που μένω μόνη μου. Δεν υπάρχει ούτε καν στην μπανιέρα μαζί με το αφρόλουτρο αλλά ούτε και σε εκείνο το πεντάλεπτο που έχεις ξαπλώσει και περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος.

Η ζωή τρέχει και εγώ προσπαθώ να την φτάσω αλλά είμαι πάντα πίσω της. Το αύριο γίνεται χθες,το πρωί είναι ήδη βράδυ και η ώρα είναι πάντα περασμένη και εγώ πάντα έχω αργήσει.

Τράκαρα, σοκαρίστηκα. Πήγα θεσσαλονίκη, έτρεχα. Τσκακώθηκα, έκλαψα. Δουλεύω συνέχεια, αγχώνομαι. Παίρνω αποφάσεις, ζωής, φοβάμαι. Θέλω μια ανάσα, πνίγομαι.

Λαχανιάζω απο το τρέξιμο και προσπαθώ να φτάσω στο τέρμα αλλα αυτό το τέρμα δεν μπορώ να βρω καν που είναι εδώ και δύο χρόνια, και όσο μου μου λείπει αυτή η πολυτέλεια της ανάσας τόσο απομακρύνονται απο εμένα και οι άλλες οι μικρούτσικες καθημερινές ανάσες. Έχω να ακούσω μουσική εδώ και πέντε μήνες.

—

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και φτάνω στο σημείο να οδηγάω μηχανάκι και να τρέχω πίσω απο κάτι κάγκουρες και να τους συναγωνίζομαι και μετά να τους ακολουθώ και αυτοί να πηγαίνουν σε κάτι ερημιές και μετά σε ένα σπίτι και εκεί να φωνάζουν και εγώ να φοβάμαι και να φοβάμαι και το μηχανάκι μου και γιάυτό να κλέβω το πρώτο αυτοκίνητο που βρίσκω μπροστά μου για να πάω σπίτι, το οποίο τυχαίνει να είναι ταξί, και μετά να το παρκάρω κάπου για να μπορεί να το πάρει πίσω ο άνθρωπος και να παίρνω μέσα απο το ταξί μια καρέκλα γραφείου και ένα κόκκινο μπαλόνι που είναι τα μόνα αποδεικτικά στοιχεία οτι εγώ είχα πάρει το αμάξι και να τρέχω μαζί με άλλους τρεις μέσα σε ένα πολύ περίεργο, γνώριμο αλλά και άγνωστο χωριό για να τα κρύψω, και στο τέλος τα βάζω πολύ προσεκτικά και με πάρα πολύ άγχος στο μόνο μέρος που φαίνεται ασφαλές το οποίο είναι πίσω απο μια κουρτίνα στην τουαλέτα μιας ταβέρνας!

—-

Μεταξύ μας δεν είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις στην παράνοια. Ειδικά αν δεν έχεις εκείνη την ανάσα που τόσο πολύ θες και που πραγματικά την χρειάζεσαι. Ειδικά αν τρέχεις συνέχεια, ακόμα και μες στα όνειρά σου.

Ποιός μπορεί να μου βρεί , να μου δώσει, να μου χαρίσει, μια γαμημένη ανάσα?

Αρκετά το αμέλησα και το παραμέλησα το γράψιμο, το ξέρω, αλλά φταίει αυτό το overdose που με πιάνει κατά καιρούς με πράγματα, πρόσωπα και συνήθειες!

Δύο μήνες πέρασαν, αρκετά πράγματα συνέβησαν και μια ακαταλαβίστικη λίστα περιμένει να διαβαστεί απο όλους εσάς που σας έλειψαν οι ασυναρτησίες μου!

• Κατ’αρχάς πήρα αυτοκίνητο! Μεγάλο Γεγονός! Ένα ford fiestaκι, περιμένει να το παραλάβω αύριο! Έκανα επιπλέον μαθήματα οδήγησης, γιατί παρόλο που έχω δίπλωμα, απο οδήγηση δεν έχω ιδέα, και συνεχίζω να μην έχω ιδέα αλλά δεν έχει σημασία.Σημασία έχουν τα σχέδια για κυριακάτικες εκδρομές , και το οτι θα σταματήσω να ασχολούμαι με Κτελ, ταρίφες και λοιπές αηδίες που μου έχουν φάει την ψυχή τόσα χρόνια.
• Πολύ δουλειά αυτόν τον καιρό. Ο Οδοστρωτήρας μπορεί να μην πάτησε εμένα αλλά σίγουρα η πίεση που νιώθω στην δουλειά αυτόν τον καιρό είναι εξίσου ανάλογη. Σκέφτομαι συνέχεια πράγματα που πρέπει να γίνουν, πράγματα που πρέπει να οργανωθούν, και κοντεύω να γίνω απο εκείνους τους κατσουφιασμένους πενηντάχρονους που περπατούν σκυφτοί στο δρόμο και μιλάνε μόνοι τους. Γκρι άνθρωποι, και σιχαίνομαι το γκρίζο.
• Όμως το καρναβάλι και ένα ξέμπαρκο σαββατοκύριακο τα περάσαμε στο Ρέθυμνο. Περάσαμε τέλεια. Πολύ ποτό, φαγητό αλλά κυρίως πολύ καλή παρέα. Ο καλός μου ντύθηκε “δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά” και εγώ ξυπόλητη. Αυτό είναι το καταπληκτικό τις απόκριες. Μπορείς να βγάλεις τα καινούρια σου παπούτσια που σε πονάνε και να περπατήσεις στο κέντρο της πόλης ξυπόλητη χωρίς κανείς να σε παρεξηγήσει!
• Η πολύ καλή παρέα ήρθε και στα Χανιά το προηγούμενο σαββατοκύριακο και επίσης περάσαμε τέλεια αν όχι..γλυκά! Επίσης ανακάλυψα πως αν έχεις καλή διάθεση, μπορείς να κάνεις ετοιμάσεις δύο ολόκληρα τραπεζώματα ακόμα και αν το ψυγείο είναι εντελώς άδειο!
• Άντρας,παιδί, σπίτι, καλά. Η οικογένεια το παλεύει.
• Την προηγούμενη παρασκευή πήγαμε στο αντιπολεμικό φεστιβάλ που γινόταν στα Χανιά. Είδαμε Λαιβ τις Ρόδες. Μπορεί ο ήχος να ήταν επιεικώς ΑΘΛΙΟΣ μπορεί να ήμουν πτώμα, αλλά θαύμασα όλη την χάρη και την ομορφιά του Νικήτα Κλιντ. Τόσο που μου δημιουργήθηκε η έντονη εφηβική επιθυμία να βάλω αφίσες στους τοίχους του δωματίου μου.
• Ήμουν είμαι και θα είμαι άφραγκη. Το έχω πάρει απόφαση.
• Αυτο το δίμηνο επίσης είχε και πολλά γραμματόσημα! Το να κάνεις μια τέτοια συλλογή είναι πολύ εθιστικό! Μπορεί να σε καταστρέψει! (Είπαμε αν έχει κανείς σας γραμματόσημα που να μην τα θέλει, ας μου τα στείλει!)
• Εθιστικά είναι και τα worms.
• Μάλλον εθιστικό είναι το οτιδήποτε σε κάνει να μην σκέφτεσαι τις περιόδους εκείνες που οι σκέψεις σου κοντεύουν να εκραγούν μες στο κεφάλι σου.
• Εθιστικά είναι και τα ρακόμελα.
• Αυτό το δίμηνο είχα την έντονη επιθυμία να δω τους φίλους μου απο το Ηράκλειο. Δεν πρόλαβα να τους δω και η επιθυμία αυτή παραμένει. Υπόσχομαι!
• Έχω δύο μήνες να ακούσω μουσική. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως και να ξέρω όμως.
• Η άνοιξη μου αρέσει γενικότερα, και αυτή η συγκεκριμένη άνοιξη εκτός απο όμορφη είναι και αισιόδοξη. Χωρίς αιτία ή καλύτερα εξαιτίας πολλών αλλά μικρών αιτιών.
• Μπορεί να μην γράφω και να μην απαντάω (ξέρω είμαι γαιδούρα) αλλά βλέπω τα σχόλιά σας και χαίρομαι πάρα πολύ που σας άρεσαν τα ημερολόγια! Εν καιρώ θα έρθουν κι άλλα (μαζί με χρόνο και έμπνευση ελπίζω!)

Ένα σωρό μικρά πράγματα μου έρχονται στο μυαλό αλλά δεν το θεωρώ απαραίτητο να τα αναφέρω. Ξέρω όμως πως όταν θα διαβάζω αυτό το ποστ μετά απο ένα χρόνο θα το έχω μετανιώσει που δεν τα έγραψα…

Μπορεί να μην ακούω μουσική των τελευταίο καιρό αλλά αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι μου έχει κολλήσει σήμερα.

Είναι το “τραγούδι μας” που είναι πολύ άκυρο τραγούδι για να είναι “μας” αλλά δεν έχει σημασία.

Αν δεν το ξέρετε ακούστε το! (αν και προτιμώ την ηχογράφηση του δίσκου)

Καλό μήνα να έχουμε και υπόσχομαι να μην ξανα εξαφανιστώ (εχμ :P)

Κύριος Ιάκωβος , 85 χρονών.
-πέθανε ξαφνικά-

Σήμερα κατάλαβα πως είμαι αναρχικός!

Έβλεπα με τον μπαμπά μου τηλεόραση, και στο κανάλι έδειξαν πως μια μεγάλη παρέα απο παιδιά που τους έλεγαν αναρχικούς, πετούσαν πέτρες, σε μια άλλη παρέα που δεν ήταν αναρχικοί αλλά δεν θυμάμαι ποιο ήταν το όνομά τους.

Έδειχναν και οτι κάποιος αναρχικός βοήθησε μια μαμά να ανεβάσει το καροτσάκι του μωρού στο πεζοδρόμιο, και πως ένας άλλος, βοήθησε μια γιαγιά να περάσει απέναντι στο δρόμο.

Αμα είναι έτσι, και εμείς στο σχολείο πετάμε πέτρες στα τριτάκια γιατί έχουμε πόλεμο!

Μετά, και η μαμά μου και η δασκάλα μου και η γιαγιά μου μου λένε πως πρέπει να βοηθάω τις γιαγιάδες και τις κυρίες μετα μωρά που βλέπω στο δρόμο.Εγώ το κάνω αυτό γιατί το βρίσκω σωστό και γιατί θα με βάλουν τιμωρία αν δε το κάνω.

Δηλαδή αφού τα κάνω όλα αυτά και αφού και οι αναρχικοί τα κάνουν σημαίνει πως είμαι αναρχικός!

Δυστυχώς δεν έχω μαύρα ρούχα, όμως αύριο θα κλαίω όλη μέρα και η μαμά θα πάει να μου πάρει.

Φεύγω τώρα γιατί πρέπει να πάμε επίσκεψη στην κυρία δέσποινα.

Τάσος,9 Χρονών.

[εικόνα]

Χμφ…

Δεν έχω νέα.

Γυρίσαμε απο τις διακοπές του Ιανουαρίου, και πλέον είναι σίγουρο πως κάθε φορά, μετά απο διακοπές, μας περιμένει δουλειά. Πολύ δουλειά. Το 8ωρο πλέον

μοιάζει με φαντασίωση, με κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει σε εμένα αλλά συμβαίνει σε όλους τους άλλους, κτλ κτλ.

Κατα τα τ’άλλα όλα καλά. Άντρας, παιδί, σπίτι. (ναι, χρωστάω ένα ποστ για το παιδί, θα επανέλθω..)

Άρχισα ξανά να ασχολούμαι με τα γραμματόσημα μου! (όταν

έδειξα στα μάτια μου πόσο κοστίζουν πλέον μερικά από τα γραμματόσημα που έχω, άρχισε να τα κοιτάζει με άλλο μάτι!)

Αν έχει κανείς καμία συλλογή που να μην την θέλει ή γραμματόσημα που πιάνουν χώρο και θέλει να τα ξεφορτωθεί ή έστω αν θέλει κάποιος να στείλει γράμμα (με πολλά γραμματόσημα επάνω) ας επικοινωνήσει μαζί μου

Κούραση, δουλειά, μουσική, γραμματόσημα, μεξικάνικο, κινέζικο, ταινίες, λιώσιμο στο σπίτι.

Ωραία! Βάλαμε Tags και στον Ιανουάριο. Neeeeeeeeext!

[η εικόνα είναι απο εδώ]

Για να βρέξει, χορεύεις τον χορό της βροχής.

Για να τελειώσει μια εβδομάδα που δεν τελειώνει με τίποτα, τι σκατά πρέπει να χορέψεις?

η εικόνα είναι απο εδώ.

Η νοοτροπία των “Νομίζωπως” δεν είναι καινούρια. Θα έλεγα πως γεννήθηκε ακριβώς εκείνη την στιγμή που δημιουργήθηκε και το πρώτο ελληνικό κύτταρο. Είμαι σίγουρη όμως πως αυτήν την εποχή, έχουν πολλαπλασιαστεί. Επικίνδυνα.

Κάθε μέρα συναντώ πολλούς τέτοιους. Στο δρόμο, στην δουλειά, στις παρέες. Παντού.

Είναι περίεργοι. Είναι διαφορετικοί. Αν το διαφορετικό τέλος πάντων είναι περίεργο.

Είναι ανάμεσά μας αλλά δεν είναι.

Ζούν, αλλά δεν ζούν.

Οι νομίζωπως, απλά νομίζουν πως..
Είναι πλούσιοι… Μα έχουν πάρει ατελείωτα δάνεια.
Είναι όμορφοι… Μα δεν κοιτούν ποτέ τον καθρέφτη.
Είναι η ψυχή της παρέας… Μα ποτέ κανείς δεν τους παίρνει τηλέφωνο για να βγούν.
Η δουλειά τους πάει καλά… Μα δεν βλέπουν πως είναι στα όρια της χρεωκοπίας.
Αγαπάνε… Μα κάθε βράδυ κοιμούνται μόνοι τους.
Τους αγαπούν… Μα όλοι τους έχουν ξεχάσει.
Είναι χαρούμενοι… Μα κάθε βράδυ μετά το τρίτο ποτό, ο κόμπος στον λαιμό τους γίνεται λυγμός.
Είναι σωστοί… Μα δεν κοιτούν τα λάθη που έκαναν και που κάνουν.
Πως δεν φταίνε εκείνοι για αυτά που τους συμβαίνουν… Μα δεν ζυγίζουν καλά τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους για να δουν ποιός φταίει.
Είναι ελεύθεροι… Μα είναι φυλακισμένοι μέσα στο απέραντο νομίζω τους.

Εθελοτυφλούν. Αγνοούν την πραγματικότητα, και απλά νομίζουν πως είναι κάτι άλλο αυτό που είναι και δεν δέχονται καμία αντίθετη άποψη, γιατί αυτό το νομίζω είναι τόσο σίγουρο μέσα τους όσο το ονειρεύομαι, το φαντάζομαι, το ελπίζω και το θέλω τους.
Και εγώ κάποιες στιγμές νομίζω πως καταλαβαίνω τους γύρω μου.. Μα εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει εμένα.. Ακόμα.

Εδώ είμαι!

Η απουσία μικρή ίσως και μεγάλη, μα έκανε καλό! Σε εμένα τουλάχιστον!

Πολλά γεγονότα μετρήσαμε τον περασμένο μήνα τα οποία έφεραν χαρά αλλά και ένα τεράστιο overdose απο άσχημα συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα. Με κλάμα, υστερίες, υπομονή απο τα μάτια μου και την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από τις κολλητές όλα ξεπεράστηκαν!

-

Τις τελευταίες μέρες τις χρονιάς όλοι συνηθίζουν να κάνουν λίστες. Λίστες για το πως πέρασε ο χρόνος, λίστες για το πως θα περάσει ο επόμενος, λίστες για το τι έγινε, λίστες για το τι δεν έγινε… Εγώ δεν συνηθίζω να κάνω τίποτα απο αυτά. Μια που είναι τις μόδας όμως σας παραθέτω τα γεγονότα του Δεκεμβρίου σε μια ωραιότατη και εκτενέστατη λίστα!

• Στις αρχές του μήνα τα μάτια μου είχαν γιορτή! Βάλαμε τα καλά μας και πήγαμε για φαγο-πότι! Τον έπνιξα στα δώρα μαζί με την Δώρα αφού πρώτα τον άφησα να νομίζει πως το δώρο μου για την γιορτή του είναι μισό κιλό Τσάι διαίτης! (το διαίτης προέκυψε κατά λάθος αλλά τελικά έκανε το σκηνικό ακόμα πιο γελοίο!)

• Στις 15 του μήνα, είχα εγώ γενέθλια. Όπως αναφέρω στο προηγούμενο ποστ,ευτυχώς δεν το συνειδητοποίησα φέτος.. Μια πορτοκαλιά φωτογραφική μηχανή ήταν το δώρο μου, καλά κρυμμένη μέσα σε ατελείωτα χαρτιά περιτυλίγματος! Απηύδησα μέχρι να το ανοίξω!

• Μια εβδομάδα και μερικές μέρες μετά τα μάτια μου είχαν και αυτά γενέθλια! ο δώρο του ήταν τεράστιο και ανεκτίμητο! Δεν θα σας το αποκαλύψω τώρα, αλλά θα σας το παρουσιάσω μια απο τις επόμενες ημέρες…

• Φέτος τις γιορτές τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο σπιτάκι μας! Εκτός απο κουραμπιέδες, και μικροστολίδια γιορτινά, στολίσαμε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο! (Δανεικό μεν, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!) Το σπίτι κατά κάποιο τρόπο άλλαξε και έγινε πιο ζεστό…

• Τα χριστούγεννα φέτος τα περάσαμε με τους γονείς μου, τα αδέρφια μου και την… …Ρούμπι! Φάγαμε μια τελείως άνοστη γαλοπούλα με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά αφου η μάνα μου δεν είχε -πάλι- την φαεινή ιδέα να την κάνει γεμιστή! Πριν μερικά χρόνια όλη η οικογένεια είχε σοκαριστεί με την γεμιστή γαλοπούλα που είχε μαγειρέψει… Δεν μπορείτε καν να φανταστείτε το πόσο αηδία ήταν αυτό το φαγητό! Η σκέψη του και μόνο μας τρομοκρατεί. Όλους! Μετά το φαγητό λοιπόν, παίξαμε εικοσιμία, όπου το τέλος σημάνε και την οικονομική καταστροφή μου! (15 ευρώ παίξαμε όλοι σε ψηλά και τα έχασα όλα, μέχρι και το τελευταίο cent)

• Αργότερα, το βραδάκι, ήρθαν οι κολλητές μου στο σπίτι μας. Ήπιαμε, φάγαμε, παίξαμε αγωνία, και κατά τις 3 το πρωί που μείναμε μόνες μας, γελάσαμε, κλάψαμε, είπαμε τους πόνους μας, και κάπου εκεί άρχισε ένα ωραιότατο γκρούπ therapy το οποίο κράτησε σχεδόν για μια εβδομάδα!

• Τις επόμενες ημέρες ήμουν χάλια.Για πολλούς και διάφορους λόγους, ηλίθιους ή μη. Είναι εκείνες οι στιγμές που όλα σε πνίγουν, που όλα είναι πολύ, που δεν μπορείς να κάνεις άλλο υπομονή, που δεν μπορείς να αντέξεις τίποτα, που βουλιάζεις όλο και πιο πολύ. Σε εσένα. Ξαφνικά. Οι φιλενάδες μου τρόμαξαν και μια που ήταν οι μόνες στις οποίες έδωσα την ευκαιρία να με βοηθήσουν, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν! Μου είχαν λείψει, και αυτές και η παρέα τους.. Για τα επόμενα βράδια ξημερώναμε παρέα και κοριτσοκουβεντιάζαμε!
• Παρ’όλα αυτά, ευχάριστα νέα μας έφθαναν διαρκώς, και μαζί μια απρόσμενη άδεια απο τις δουλειές μας, την εβδομάδα της πρωτοχρονιάς! Ο προορισμός γνωστός, οι προετοιμασίες πολλές και της τελευταίας στιγμής! Ψώνια, βαλίτσες, καθάρισμα του σπιτιού, τακτοποίηση υποχρεώσεων και όλα αυτά που σε κάνουν σε κάθε ταξίδι να είσαι πτώμα και να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση!

• Την Κυριακή, προπαραμονή πρωτοχρονιάς τα πράγματα πάνε κάπως έτσι: Τρέξιμο, μνημόσυνο, τρέξιμο, αεροδρόμιο, βρίσιμο, τρέξιμο, ταξίδι, Θεσσαλονίκη, ύπνος!

• Στην Θεσσαλονίκη, περάσαμε υπέροχα. Ήταν λίγο όμως! Ίσα ίσα που το καταλάβαμε… Ποτά, παρέα, νοστιμότατο φαγητό, γέλια, μπίμπα και κουμπέ, ραδιόφωνο, φωτογράφηση, ξανά ποτά, ξανά ραδιόφωνο και… κρύο! Πολύ κρύο! πάρα πολύ κρύο!

• Για πρώτη φορά στην ζωή μου (μην γελάσετε!) είδα… χιόνι! Εδώ στην Κρήτη, δεν χιονίζει ποτέ. Είχε χιονίσει πριν 4 χρόνια στα Χανιά, αλλά εγώ ήμουν Ηράκλειο που φυσικά δεν χιόνιζε.. Μόλις λοιπόν είδα το χιόνι, ενθουσιάστηκα!Έτρεχα σαν παλαβή μέσα στο σπίτι! Σε λίγη ώρα όλα γύρω μας ήταν κάτασπρα και βγήκαμε έξω για χιονοπόλεμο!

• Εδώ στην Κρήτη επίσης η θερμοκρασίες είναι ανθρώπινες! Μείον έντεκα έφτασε το θερμόμετρο στην Θεσσαλονίκη.. Δανείστηκα χοντρό μπουφάν, έβαλα όσο περισσότερα ρούχα μπορούσα, αλλά παρ’όλ’αυτά το κρύο ήταν ανυπόφορο! Ο εγκέφαλός μας πάγωνε, και ψάχναμε απεγνωσμένα να παίξουμε σκάκι-ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων- για να τον ξαναζεστάνουμε.

• Φθάνοντας στα Χανιά πλέον, η θερμοκρασία ήταν τουλάχιστον είκοσι βαθμούς πιο πάνω.. Ανακούφιση αλλά και.. πυρετός!

Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα.. Αυτή τη στιγμή φταρνίζομαι, ψήνομαι στον πυρετό, κλαίω και γενικότερα εκκρίνω υγρά!

Πίσω στην δουλειά πλέον, πίσω στο εδώ.

Η μόνη ευχή είναι το φέτος να είναι πολύ καλύτερο απο το πέρισυ. Να είναι πιο “εύκολο”, πιο “τυχερό”, και εμείς, μάτια μου, να είμαστε έτσι.. Αγκαλιασμένοι και χαμογελαστοί!

Αυτή τη χρονιά υπόσχομαι να γράφω περισσότερο..

Αυτή τη χρονιά εύχομαι να ζήσετε τα καλύτερα!

Υγ: Για να πάρουμε και παρουσίες… Ποιοι είναι ακόμα εδώ?!

Πάει και αυτό.

Πέρασε και όλως παραδόξως δεν άγγιξε.

Συνήθως η αγωνία , η μελαγχολία, ο προβληματισμός, οι αδιάκοπες αναμνήσεις, οι ατελείωτες ώρες σκέψης, το “και τώρα τι? και πως?αυριο που?” ήταν κυρίαρχα. Αυτή την φορά δεν υπήρχαν.

Ήταν και όμορφα. Ήταν υπέροχα. Ήταν γεμάτα από αγάπη. Απλά εγώ δεν ήμουν εκεί.

Δεν το ένιωσα, δεν το κατάλαβα.

Ίσως αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν η ώρα του να συμβεί. Πως πρέπει το 24 να μείνει 24 και όχι να γίνει κάτι άλλο..

Στα 25 “πρέπει” να είσαι κάπως. Εσύ νιώθεις πως πρέπει να είσαι κάπως.

Εγώ είμαι. Εδώ και ένα χρόνο είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι και χαίρομαι. Κατά βάθος χαίρομαι.

“Μαμά Γερνάω” θα έλεγα αν. Αν δεν υπήρχαν δύο αν.

Το πρώτο είναι ότι δεν γερνάω!

Δεν τα δέχομαι τα φετινά γενέθλια, πως αλλιώς να σας το πω…

–

Τσανακλίδου Τάνια - Μαμά, Γερνάω….

–

Εδώ όμως είναι οι αναμνήσεις που δεν χάνουν ευκαιρία να έρθουν στην επιφάνεια..Τις διαβάζω, νοσταλγώ και χαίρομαι..

Εδώ είναι και μια ιστορία “εμπνευσμένη απο αυτή την ημέρα..

–

Και του χρόνου.. Έτσι ακριβώς εύχομαι!