Έρχεσαι εσύ και μου λές για διαμάντια, χρυσάφια και για την άκρη του ουράνιου τόξου! Για λοταρίες και μετοχές για ναυάγια και πειρατές, και επιμένεις.
‘Αφησέ με.
Δεν πρόκειται να με πείσεις ποτέ! Ο πιο μεγάλος θησαυρός της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων είναι ένας.

Η φιλία!

||||

Τι θεωρείς εσύ πως είναι η φιλία?! Αυτό που σε βγάζει από την μιζέρια σου? Αυτό που σε ξεκολλάει από τα κολλήματά σου ή που σε κολλάει στα κολλήματά του? Αυτό που  του μαθαίνεις τα σημαντικά και τα ασήμαντά σου!? Αυτό που σε κάνει να μη νιώθεις μόνος/πελαγωμένος/ανυπεράσπιστος/βλάκας???

Ίσως.

Ίσως αυτά και άλλα τόσα.

Ίσως τίποτα απο όλα αυτά.

Κοίταξε όμως  πως το αντιλαμβανόμαστε εμείς το θέμα.

||||

- “Έχει πρόβλημα, του έπαιξε πουστιά η τράπεζα και ενώ πλήρωνε κανονικά τώρα ξαφνικά του λέει πως  αν δεν βρει 1200 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα του παίρνουν την υποθήκη!”

- “Πλάκα κάνεις!!για 1200 ευρώ να χάσει την υποθήκη!? Να βοηθήσουμε! αλλά πως?! Όλοι άφραγκοι είμαστε!”

- Έλα ρε! Θα κάνουμε…Πάρτυ!!δεν έχουμε κάτι να χάσουμε! Θα περάσουμε και καλά!

και

ακριβώς έτσι πάρθηκε η απόφαση για το πάρτυ!

||||

Το πρώτο πάρτυ της -διάσημης-  Pateras Productions γίνεται για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Η ιδέα ήταν για ένα απλό πάρτυ, αλλά τελικά πρόκειται για το event του μήνα!

αν δεν με πιστεύεις, δες εδώ:

Acoustic Sets απο Coin, Jane Doe, Baron Anastis Van Hustler και 11 Puppies

Dj Sets απο Coo Radio και Paranoise Radio καθώς και Leaf, Nema, Ανεστης, Sino (και ίσως και η αφεντιά μου)

Μουσικές απο Jazz, Funk, Alternative Rock, Rock, Indie Rock, μέχρι 80’s ελληνική pop και Ρεμπέτικα!

Ποτά απο φτηνές μπύρες μέχρι τα πιο εντυπωσιακά κοκτειλ που έχεις δει ποτε! (εδώ ίσως υπερβάλλω λίγο.. ίσως πάλι και όχι!)

Ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί, νεράιδες, μάγοι, εξωγήινοι, δεινόσαυροι , και ο ίδιος  Πατέρας ΑΥΤΟΠΡΩΣΟΠΩΣ θα μας τιμήσουν επίσης με την παρουσία τους!!

||||

Το πάρτυ είναι θα είναι ΤΕΛΕΙΟ και για καλό σκοπό αλλά και μόνο επειδή

Η πιο ΧΑΟΤΙΚΗ παρέα του κόσμου κατάφερε να οργανωθεί

ΕΣΥ πρέπει να έρθεις!

Το Σάββατο στις 8 το απόγευμα, στα γρασίδια της φιλοσοφικής.
Είσοδος: Ελεύθερη
Έξοδος: Ηρωική!

Το Event στο Facebook!

Τίποτα δεν είναι ίδιο.Πια. Άλλαξαν όλα.Εγώ. Τίποτα δεν είναι κόκκινο πια. Μου λείπει το κόκκινο. Θρηνώ το κόκκινο.

Τα δακρυα, ο κόμπος στο στήθος, η σιωπή, η απουσία σου, η απουσία της αγάπης σου, δεν είναι κόκκινα.

Η ανασφάλεια, ο φόβος, η απογοήτευση,η αδιαφορία, ο εγωισμός σου,  η απόρριψη, η απόρριψη των θέλω μου, η απόρριψη του εγώ μου, δεν είναι κόκκινα.

Αλήθεια, έψαξα παντού για κόκκινο.

Εκεί, στις μνήμες, στους θησαυρούς της καρδιάς μου, στις ελπίδες και στα όνειρα, στα φιλιά και στις υποσχέσεις, στα βήματα τα ταυτόχρονα, στα γέλια και στα τραγούδια.

Έψαξα παντού αλλά δεν το βρήκα πουθενά

Πλεόν..

Θέλω να βουλιάξω στην Θάλασσα.              Μου λείπει η Θάλασσα.

Θέλω να πετάξω στον ουρανό.                   Μου λείπει ο Ουρανός

Θέλω να γίνω Μπλε.                                              Μου λείπει η ελευθερία

Είμαι Μπλε.                                                                Μου λείπω εγώ

Είμαι εδώ.

Σωματικά.

Νοερά δεν είμαι πουθενά, ούτε καν μέσα στο ίδιο το κεφάλι μου.

Δεν θέλω καν να με ψάξω, με έχω ξεχάσει γιατί με είχα βαρεθεί.

Που και που οδηγάω μέσα σε ερυθρόλευκες φωτεινές θάλασσες για να δανειστώ και εγώ λίγο φως.

Κόκκινο.

Φτιάχνω σπίτια γεμάτα απο πιξελιασμένα σκατά για να αποφύγω να δω τα υπόλοιπα σκατά.

Της ζωής μας.

Δεν μιλάς ούτε στον εαυτό σου για αυτό που θες γιατί φοβάσαι πως αυτό που έχεις είναι αυτό που σου αξίζει.

Κοιμάσαι για να μην κλαις και ξυπνάς γιατί δεν θες να ονειρεύεσαι.

Είμαστε ίδιες.

Ζωές.

-

Μιλάμε με το ποντίκι και μιλάμε για τις γάτες γιατί δεν θέλουμε να μιλήσουμε για εμάς.

Τους εαυτούς μας.

Ψάχνουμε τις λύσεις στην σελήνη και μέσα στην καρδιά μας.

Το ένα είναι πολύ μακριά και το άλλο μας προδίδει.

Πλέον κοιμόμαστε  μόνοι μας τα βράδια γιατί ξεχνάω και ξεχνάς.

Ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί.

Και νοσταλγώ τις στιγμές που ήμασταν μαζί. Τότε ήταν ωραία.

Θέλαμε να είναι.

-

Όλοι νιώθουμε το ίδιο. Όλοι έχουμε ανάγκη την βοήθεια του άλλου.

Κανείς όμως δεν ζητάει βοήθεια, και βουλιάζουμε.

Στο σκοτάδι.

Στο βούρκο των θέλω, των μπορώ.

Σταμάτησα να διαβάζω και να ακούω μουσική και προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι.

Αλλά δεν μπορώ.

Photo: Someday I’ll be my Own Boss: by Sino

Το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή μου είναι οι ανάσες. Πάντα έκλεβα χρόνο για μια ανάσα και αυτό ήταν η ώθηση για να συνεχίσω και να σκεφτώ. Όλες τις σημαντικές αποφάσεις μου τις έχω πάρει μετά απο μια ανάσα. Μεγάλη. Μια ανάσα που κλείνει εμένα και τον κόσμο μου και κανέναν άλλον.

Με τις ανάσες μου αγάπησα το παρελθόν μου και κατάλαβα πως αν δεν αγαπήσεις και αν δεν συμφιλιωθείς με το παρελθόν σου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να είσαι σίγουρος για τα επόμενα μελλοντικά σου βηματάκια. Οι ανάσες μου αυτή τη σιγουριά μου έδιναν. Με έκαναν να αποδεχτώ εμένα, τις αποφάσεις μου και τις σκέψεις μου.

Ζητούνται ανάσες. Ψάχνω μετα μανία μια μεγάλη ανάσα και δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Σϊγουρα δεν υπάρχει μες στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει όμως ούτε στις εκδρομές του Σαββατοκύριακου, στα ταξίδια, στα ελάχιστα βράδια που μένω μόνη μου. Δεν υπάρχει ούτε καν στην μπανιέρα μαζί με το αφρόλουτρο αλλά ούτε και σε εκείνο το πεντάλεπτο που έχεις ξαπλώσει και περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος.

Η ζωή τρέχει και εγώ προσπαθώ να την φτάσω αλλά είμαι πάντα πίσω της. Το αύριο γίνεται χθες,το πρωί είναι ήδη βράδυ και η ώρα είναι πάντα περασμένη και εγώ πάντα έχω αργήσει.

Τράκαρα, σοκαρίστηκα. Πήγα θεσσαλονίκη, έτρεχα. Τσκακώθηκα, έκλαψα. Δουλεύω συνέχεια, αγχώνομαι. Παίρνω αποφάσεις, ζωής, φοβάμαι. Θέλω μια ανάσα, πνίγομαι.

Λαχανιάζω απο το τρέξιμο και προσπαθώ να φτάσω στο τέρμα αλλα αυτό το τέρμα δεν μπορώ να βρω καν που είναι εδώ και δύο χρόνια, και όσο μου μου λείπει αυτή η πολυτέλεια της ανάσας τόσο απομακρύνονται απο εμένα και οι άλλες οι μικρούτσικες καθημερινές ανάσες. Έχω να ακούσω μουσική εδώ και πέντε μήνες.

—

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και φτάνω στο σημείο να οδηγάω μηχανάκι και να τρέχω πίσω απο κάτι κάγκουρες και να τους συναγωνίζομαι και μετά να τους ακολουθώ και αυτοί να πηγαίνουν σε κάτι ερημιές και μετά σε ένα σπίτι και εκεί να φωνάζουν και εγώ να φοβάμαι και να φοβάμαι και το μηχανάκι μου και γιάυτό να κλέβω το πρώτο αυτοκίνητο που βρίσκω μπροστά μου για να πάω σπίτι, το οποίο τυχαίνει να είναι ταξί, και μετά να το παρκάρω κάπου για να μπορεί να το πάρει πίσω ο άνθρωπος και να παίρνω μέσα απο το ταξί μια καρέκλα γραφείου και ένα κόκκινο μπαλόνι που είναι τα μόνα αποδεικτικά στοιχεία οτι εγώ είχα πάρει το αμάξι και να τρέχω μαζί με άλλους τρεις μέσα σε ένα πολύ περίεργο, γνώριμο αλλά και άγνωστο χωριό για να τα κρύψω, και στο τέλος τα βάζω πολύ προσεκτικά και με πάρα πολύ άγχος στο μόνο μέρος που φαίνεται ασφαλές το οποίο είναι πίσω απο μια κουρτίνα στην τουαλέτα μιας ταβέρνας!

—-

Μεταξύ μας δεν είναι πολύ δύσκολο να φτάσεις στην παράνοια. Ειδικά αν δεν έχεις εκείνη την ανάσα που τόσο πολύ θες και που πραγματικά την χρειάζεσαι. Ειδικά αν τρέχεις συνέχεια, ακόμα και μες στα όνειρά σου.

Ποιός μπορεί να μου βρεί , να μου δώσει, να μου χαρίσει, μια γαμημένη ανάσα?

Αρκετά το αμέλησα και το παραμέλησα το γράψιμο, το ξέρω, αλλά φταίει αυτό το overdose που με πιάνει κατά καιρούς με πράγματα, πρόσωπα και συνήθειες!

Δύο μήνες πέρασαν, αρκετά πράγματα συνέβησαν και μια ακαταλαβίστικη λίστα περιμένει να διαβαστεί απο όλους εσάς που σας έλειψαν οι ασυναρτησίες μου!

• Κατ’αρχάς πήρα αυτοκίνητο! Μεγάλο Γεγονός! Ένα ford fiestaκι, περιμένει να το παραλάβω αύριο! Έκανα επιπλέον μαθήματα οδήγησης, γιατί παρόλο που έχω δίπλωμα, απο οδήγηση δεν έχω ιδέα, και συνεχίζω να μην έχω ιδέα αλλά δεν έχει σημασία.Σημασία έχουν τα σχέδια για κυριακάτικες εκδρομές , και το οτι θα σταματήσω να ασχολούμαι με Κτελ, ταρίφες και λοιπές αηδίες που μου έχουν φάει την ψυχή τόσα χρόνια.
• Πολύ δουλειά αυτόν τον καιρό. Ο Οδοστρωτήρας μπορεί να μην πάτησε εμένα αλλά σίγουρα η πίεση που νιώθω στην δουλειά αυτόν τον καιρό είναι εξίσου ανάλογη. Σκέφτομαι συνέχεια πράγματα που πρέπει να γίνουν, πράγματα που πρέπει να οργανωθούν, και κοντεύω να γίνω απο εκείνους τους κατσουφιασμένους πενηντάχρονους που περπατούν σκυφτοί στο δρόμο και μιλάνε μόνοι τους. Γκρι άνθρωποι, και σιχαίνομαι το γκρίζο.
• Όμως το καρναβάλι και ένα ξέμπαρκο σαββατοκύριακο τα περάσαμε στο Ρέθυμνο. Περάσαμε τέλεια. Πολύ ποτό, φαγητό αλλά κυρίως πολύ καλή παρέα. Ο καλός μου ντύθηκε “δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά” και εγώ ξυπόλητη. Αυτό είναι το καταπληκτικό τις απόκριες. Μπορείς να βγάλεις τα καινούρια σου παπούτσια που σε πονάνε και να περπατήσεις στο κέντρο της πόλης ξυπόλητη χωρίς κανείς να σε παρεξηγήσει!
• Η πολύ καλή παρέα ήρθε και στα Χανιά το προηγούμενο σαββατοκύριακο και επίσης περάσαμε τέλεια αν όχι..γλυκά! Επίσης ανακάλυψα πως αν έχεις καλή διάθεση, μπορείς να κάνεις ετοιμάσεις δύο ολόκληρα τραπεζώματα ακόμα και αν το ψυγείο είναι εντελώς άδειο!
• Άντρας,παιδί, σπίτι, καλά. Η οικογένεια το παλεύει.
• Την προηγούμενη παρασκευή πήγαμε στο αντιπολεμικό φεστιβάλ που γινόταν στα Χανιά. Είδαμε Λαιβ τις Ρόδες. Μπορεί ο ήχος να ήταν επιεικώς ΑΘΛΙΟΣ μπορεί να ήμουν πτώμα, αλλά θαύμασα όλη την χάρη και την ομορφιά του Νικήτα Κλιντ. Τόσο που μου δημιουργήθηκε η έντονη εφηβική επιθυμία να βάλω αφίσες στους τοίχους του δωματίου μου.
• Ήμουν είμαι και θα είμαι άφραγκη. Το έχω πάρει απόφαση.
• Αυτο το δίμηνο επίσης είχε και πολλά γραμματόσημα! Το να κάνεις μια τέτοια συλλογή είναι πολύ εθιστικό! Μπορεί να σε καταστρέψει! (Είπαμε αν έχει κανείς σας γραμματόσημα που να μην τα θέλει, ας μου τα στείλει!)
• Εθιστικά είναι και τα worms.
• Μάλλον εθιστικό είναι το οτιδήποτε σε κάνει να μην σκέφτεσαι τις περιόδους εκείνες που οι σκέψεις σου κοντεύουν να εκραγούν μες στο κεφάλι σου.
• Εθιστικά είναι και τα ρακόμελα.
• Αυτό το δίμηνο είχα την έντονη επιθυμία να δω τους φίλους μου απο το Ηράκλειο. Δεν πρόλαβα να τους δω και η επιθυμία αυτή παραμένει. Υπόσχομαι!
• Έχω δύο μήνες να ακούσω μουσική. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως και να ξέρω όμως.
• Η άνοιξη μου αρέσει γενικότερα, και αυτή η συγκεκριμένη άνοιξη εκτός απο όμορφη είναι και αισιόδοξη. Χωρίς αιτία ή καλύτερα εξαιτίας πολλών αλλά μικρών αιτιών.
• Μπορεί να μην γράφω και να μην απαντάω (ξέρω είμαι γαιδούρα) αλλά βλέπω τα σχόλιά σας και χαίρομαι πάρα πολύ που σας άρεσαν τα ημερολόγια! Εν καιρώ θα έρθουν κι άλλα (μαζί με χρόνο και έμπνευση ελπίζω!)

Ένα σωρό μικρά πράγματα μου έρχονται στο μυαλό αλλά δεν το θεωρώ απαραίτητο να τα αναφέρω. Ξέρω όμως πως όταν θα διαβάζω αυτό το ποστ μετά απο ένα χρόνο θα το έχω μετανιώσει που δεν τα έγραψα…

Μπορεί να μην ακούω μουσική των τελευταίο καιρό αλλά αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι μου έχει κολλήσει σήμερα.

Είναι το “τραγούδι μας” που είναι πολύ άκυρο τραγούδι για να είναι “μας” αλλά δεν έχει σημασία.

Αν δεν το ξέρετε ακούστε το! (αν και προτιμώ την ηχογράφηση του δίσκου)

Καλό μήνα να έχουμε και υπόσχομαι να μην ξανα εξαφανιστώ (εχμ :P)

Κύριος Ιάκωβος , 85 χρονών.
-πέθανε ξαφνικά-

Σήμερα κατάλαβα πως είμαι αναρχικός!

Έβλεπα με τον μπαμπά μου τηλεόραση, και στο κανάλι έδειξαν πως μια μεγάλη παρέα απο παιδιά που τους έλεγαν αναρχικούς, πετούσαν πέτρες, σε μια άλλη παρέα που δεν ήταν αναρχικοί αλλά δεν θυμάμαι ποιο ήταν το όνομά τους.

Έδειχναν και οτι κάποιος αναρχικός βοήθησε μια μαμά να ανεβάσει το καροτσάκι του μωρού στο πεζοδρόμιο, και πως ένας άλλος, βοήθησε μια γιαγιά να περάσει απέναντι στο δρόμο.

Αμα είναι έτσι, και εμείς στο σχολείο πετάμε πέτρες στα τριτάκια γιατί έχουμε πόλεμο!

Μετά, και η μαμά μου και η δασκάλα μου και η γιαγιά μου μου λένε πως πρέπει να βοηθάω τις γιαγιάδες και τις κυρίες μετα μωρά που βλέπω στο δρόμο.Εγώ το κάνω αυτό γιατί το βρίσκω σωστό και γιατί θα με βάλουν τιμωρία αν δε το κάνω.

Δηλαδή αφού τα κάνω όλα αυτά και αφού και οι αναρχικοί τα κάνουν σημαίνει πως είμαι αναρχικός!

Δυστυχώς δεν έχω μαύρα ρούχα, όμως αύριο θα κλαίω όλη μέρα και η μαμά θα πάει να μου πάρει.

Φεύγω τώρα γιατί πρέπει να πάμε επίσκεψη στην κυρία δέσποινα.

Τάσος,9 Χρονών.

[εικόνα]

Χμφ…

Δεν έχω νέα.

Γυρίσαμε απο τις διακοπές του Ιανουαρίου, και πλέον είναι σίγουρο πως κάθε φορά, μετά απο διακοπές, μας περιμένει δουλειά. Πολύ δουλειά. Το 8ωρο πλέον

μοιάζει με φαντασίωση, με κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει σε εμένα αλλά συμβαίνει σε όλους τους άλλους, κτλ κτλ.

Κατα τα τ’άλλα όλα καλά. Άντρας, παιδί, σπίτι. (ναι, χρωστάω ένα ποστ για το παιδί, θα επανέλθω..)

Άρχισα ξανά να ασχολούμαι με τα γραμματόσημα μου! (όταν

έδειξα στα μάτια μου πόσο κοστίζουν πλέον μερικά από τα γραμματόσημα που έχω, άρχισε να τα κοιτάζει με άλλο μάτι!)

Αν έχει κανείς καμία συλλογή που να μην την θέλει ή γραμματόσημα που πιάνουν χώρο και θέλει να τα ξεφορτωθεί ή έστω αν θέλει κάποιος να στείλει γράμμα (με πολλά γραμματόσημα επάνω) ας επικοινωνήσει μαζί μου

Κούραση, δουλειά, μουσική, γραμματόσημα, μεξικάνικο, κινέζικο, ταινίες, λιώσιμο στο σπίτι.

Ωραία! Βάλαμε Tags και στον Ιανουάριο. Neeeeeeeeext!

[η εικόνα είναι απο εδώ]

Για να βρέξει, χορεύεις τον χορό της βροχής.

Για να τελειώσει μια εβδομάδα που δεν τελειώνει με τίποτα, τι σκατά πρέπει να χορέψεις?

η εικόνα είναι απο εδώ.

Η νοοτροπία των “Νομίζωπως” δεν είναι καινούρια. Θα έλεγα πως γεννήθηκε ακριβώς εκείνη την στιγμή που δημιουργήθηκε και το πρώτο ελληνικό κύτταρο. Είμαι σίγουρη όμως πως αυτήν την εποχή, έχουν πολλαπλασιαστεί. Επικίνδυνα.

Κάθε μέρα συναντώ πολλούς τέτοιους. Στο δρόμο, στην δουλειά, στις παρέες. Παντού.

Είναι περίεργοι. Είναι διαφορετικοί. Αν το διαφορετικό τέλος πάντων είναι περίεργο.

Είναι ανάμεσά μας αλλά δεν είναι.

Ζούν, αλλά δεν ζούν.

Οι νομίζωπως, απλά νομίζουν πως..
Είναι πλούσιοι… Μα έχουν πάρει ατελείωτα δάνεια.
Είναι όμορφοι… Μα δεν κοιτούν ποτέ τον καθρέφτη.
Είναι η ψυχή της παρέας… Μα ποτέ κανείς δεν τους παίρνει τηλέφωνο για να βγούν.
Η δουλειά τους πάει καλά… Μα δεν βλέπουν πως είναι στα όρια της χρεωκοπίας.
Αγαπάνε… Μα κάθε βράδυ κοιμούνται μόνοι τους.
Τους αγαπούν… Μα όλοι τους έχουν ξεχάσει.
Είναι χαρούμενοι… Μα κάθε βράδυ μετά το τρίτο ποτό, ο κόμπος στον λαιμό τους γίνεται λυγμός.
Είναι σωστοί… Μα δεν κοιτούν τα λάθη που έκαναν και που κάνουν.
Πως δεν φταίνε εκείνοι για αυτά που τους συμβαίνουν… Μα δεν ζυγίζουν καλά τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους για να δουν ποιός φταίει.
Είναι ελεύθεροι… Μα είναι φυλακισμένοι μέσα στο απέραντο νομίζω τους.

Εθελοτυφλούν. Αγνοούν την πραγματικότητα, και απλά νομίζουν πως είναι κάτι άλλο αυτό που είναι και δεν δέχονται καμία αντίθετη άποψη, γιατί αυτό το νομίζω είναι τόσο σίγουρο μέσα τους όσο το ονειρεύομαι, το φαντάζομαι, το ελπίζω και το θέλω τους.
Και εγώ κάποιες στιγμές νομίζω πως καταλαβαίνω τους γύρω μου.. Μα εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει εμένα.. Ακόμα.