Dark Whispers

Είμαι εδώ.

Σωματικά.

Νοερά δεν είμαι πουθενά, ούτε καν μέσα στο ίδιο το κεφάλι μου.

Δεν θέλω καν να με ψάξω, με έχω ξεχάσει γιατί με είχα βαρεθεί.

Που και που οδηγάω μέσα σε ερυθρόλευκες φωτεινές θάλασσες για να δανειστώ και εγώ λίγο φως.

Κόκκινο.

Φτιάχνω σπίτια γεμάτα απο πιξελιασμένα σκατά για να αποφύγω να δω τα υπόλοιπα σκατά.

Της ζωής μας.

Δεν μιλάς ούτε στον εαυτό σου για αυτό που θες γιατί φοβάσαι πως αυτό που έχεις είναι αυτό που σου αξίζει.

Κοιμάσαι για να μην κλαις και ξυπνάς γιατί δεν θες να ονειρεύεσαι.

Είμαστε ίδιες.

Ζωές.

-

Μιλάμε με το ποντίκι και μιλάμε για τις γάτες γιατί δεν θέλουμε να μιλήσουμε για εμάς.

Τους εαυτούς μας.

Ψάχνουμε τις λύσεις στην σελήνη και μέσα στην καρδιά μας.

Το ένα είναι πολύ μακριά και το άλλο μας προδίδει.

Πλέον κοιμόμαστε  μόνοι μας τα βράδια γιατί ξεχνάω και ξεχνάς.

Ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί.

Και νοσταλγώ τις στιγμές που ήμασταν μαζί. Τότε ήταν ωραία.

Θέλαμε να είναι.

-

Όλοι νιώθουμε το ίδιο. Όλοι έχουμε ανάγκη την βοήθεια του άλλου.

Κανείς όμως δεν ζητάει βοήθεια, και βουλιάζουμε.

Στο σκοτάδι.

Στο βούρκο των θέλω, των μπορώ.

Σταμάτησα να διαβάζω και να ακούω μουσική και προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι.

Αλλά δεν μπορώ.

[η εικόνα είναι απο εδώ]

Για να βρέξει, χορεύεις τον χορό της βροχής.

Για να τελειώσει μια εβδομάδα που δεν τελειώνει με τίποτα, τι σκατά πρέπει να χορέψεις?

.
.
..
.
…που με προβλημάτισε τελευταία (πριν κάνα τρίμηνο δηλαδή) είναι ο παρακάτω:

Ξύλινα σπαθιά από το Ατλαντίς.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως..
Από την εποχή του Σιδηρόπουλου, 70’s, 80’s δηλαδή, ένας μεγάλος προβληματισμός κυριαρχούσε.
Το εκκολαπτόμενο τότε ελληνικό ροκ έπρεπε να έχει ελληνικό ή αγγλικό στίχο?
Μεγάλες διαφωνίες και διαμάχες είχαν συμβεί εκείνη την εποχή (βλέπε συνωστισμό στο συλλεκτικό βιβλίο ιστορίας) , άκουσαν και τον Μαχαιρίτσα απο τους PLG να τραγουδάει “I see people” με προφορά “Τα γίιιιδιιια βλέεπω να μπαίνουν στο μαντρίιι” και έτσι αποφάσισαν να τα λένε στα ελληνικά οι περισσότεροι.

Ανοίγει παρένθεση.
Πλάκα πλάκα στα 80’s τα περισσότερα συγκροτήματα τραγουδούσαν αγγλόφωνα τραγούδια. Στις ημέρες μας τα πιο αξιόλογα νέα συγκροτήματα είναι με αγγλικό στίχο.. Η μόδα επανέρχεται άραγε?
Κλείνει η παρένθεση.

Τότε και με αυτόν τον τρόπο,που λέτε, άρχισαν οι πρώτοι “σοβαροί” ελληνικοί στίχοι να σκάνε μύτη. Ελληνικούς στίχους είχαμε και πριν, αλλά μη μου πείτε ότι το “τρελοκόριτσο, πρόσεξε καλά γιατί θα βρεις μπελά” είναι σοβαρός στίχος.
Έκτοτε ακούσαμε τραγούδια που ήταν σα μελοποιημένα ποιήματα. Ακούσαμε στίχους με βαθύτερα νοήματα, στίχους που μας άγγιξαν, στίχους που μιλούσαν για δικές μας εμπειρίες στην δική μας γλώσσα, στίχους άνευ νοήματος, στίχους που δεν ήταν στίχοι αλλά λέξεις η μια δίπλα στην άλλη και (για να καταλήξω) στίχους που πέρα από τον δημιουργό τους κανείς δεν κατάλαβε ποτέ τον λόγο ύπαρξης και το νόημά τους.

Πριν ένα τρίμηνο λοιπόν εκεί που καθόμουν και κάτι έκανα -δε θυμάμαι- ακουγόταν μες στο δωμάτιο το Ατλαντίς.
Κόλλησα στον στίχο που σας προανέφερα και προσπαθούσα να διαβάσω πίσω από τις λέξεις. Ποιος ήταν άραγε ο συλλογισμός του Παυλίδη όταν έγραφε αυτόν το στίχο?
Αφού εκείνη του είχε πει πως θα πάει και πήγε.
Ποιο είναι το πρόβλημα?
Αν, λέμε ΑΝ δεν πήγαινε, τότε ναι, να γίνει τραγούδι. Θα είχε χίλια δίκια.
Ήταν καλοκαίρι, θα ξενέρωνε, θα του χάλαγε τις διακοπές,θα την χώριζε λέγοντάς της “Ατιμηηη δεν κρατάς τις υποσχέσεις σου! εγώ σου είχα πει πως θα πάω να σου πάρω τσιγάρα και πήγα!”

Στην συνέχεια μου ήρθε ο εξής συλλογισμός.
Μήπως αυτή δεν πήγε? Αν πήγαινε, τραγούδι θα καθόταν να γράψει ο Παυλίδης? Μαζί της θα ήταν..
Αν όμως είναι αλήθεια οτι εκείνη πήγε και το έγραψε για να δείξει πόσο γαμάτος είναι? “Λέω σε μια γκόμενα να έρθει και έρχεται,χα!”
Αν ισχύει το δεύτερο που το θεωρώ πολύ πιθανόν, σκεφτείτε τι αποτελέσματα είχε στην μετέπειτα ιστορία αυτό το γεγονός.

Βλέπουν τα άλλα wannabe συγκροτήματα τον Παυλίδη. Ακούνε τον στίχο. Βλέπουνε τις θαυμάστριες του Παυλίδη και σκέφτονται: Δε γράφουμε και εμείς κανένα τραγούδι της προκοπής να κάνουμε επιτυχία, και να λέμε στα γκομενάκια “Έλα” και να έρχονται?

Με τέτοια δεδομένα και κάπως έτσι έγινε ο πανικός στο ελληνικό ροκ το ‘97-’98 όπου κάθε τρεις και λίγο ξεφύτρωναν ένα σωρό καινούρια συγκροτήματα! Ποιος λοιπόν φταίει για όλο αυτό? Εκείνη που της είπε να πάει ο Παυλίδης, και πήγε.

Για συλλογιστείτε και την συνέχεια απο αυτό… Σκέφτεται ο Παυλίδης.. Αφού μόνο το μικρό μου δαχτυλάκι κουνάω και έρχονται όλες, γιατί να έχω άλλους τέσσερις στο συγκρότημα και να μην τα κάνω όλα μόνος μου? Και κάπως έτσι διαλύονται τα Ξύλινα Σπαθιά και ακολουθεί σόλο καριέρα.. Ξέρετε ποιος φταίει, μην το ξαναλέω..

Αν εκείνη δεν πήγαινε, τα Ξύλινα Σπαθιά θα ήταν ένα μικρό και ασήμαντο συγκρότημα χαμένο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, δεν θα γινόταν τόσος πανικός με το ελληνικό ροκ στα τέλη των 90’s και ο Παυλίδης σήμερα θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ιδιωτικός υπάλληλος, άντε δημόσιος αν είχε κανένα μέσον ο μπαμπάς του… Αυτή φταίει. Που πήγε.

Ποια να είναι αυτή άραγε?
Για να κάνει ότι της λένε σίγουρα θα είναι κάποια μικρής ηλικίας..
Μπορεί να είναι ακόμα και μια τρελή θαυμάστρια των Ξύλινων ή κάποια που εκείνο το καλοκαίρι ήταν αργόσχολη, δεν είχε τι να κάνει και αποφάσισε να πάει..
Μπορεί επίσης να ήταν κάποια τρελά ερωτευμένη με τον Παυλίδη και να έκανε τα πάντα γι’αυτόν.. Αυτό το τελευταίο μπορεί να δημιουργήσει ακόμα περισσότερα προλήματα..

Σκεφτείτε μια άλλη κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον δικό της. Τρελά ερωτευμένη όμως, και ακολουθεί ο εξής διάλογος μεταξύ του ζευγαριού:
Αυτή: Σ’αγαπάω μωρό μου, θα έκανα τα πάντα για σένα..
Αυτός: Τα πάντα??
Αυτή: Φυσικά καρδουλίτσα μου, γούτσου γούτσου
Αυτός: Αφού θα έκανες τα πάντα, γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου φέτος το καλοκαίρι στο νησί να γνωρίσεις τους δικούς μου?
Αυτή: Μα δεν είναι πολύ νωρίς?
Αυτός: μα η γκόμενα του Παυλίδη πήγε!
Η αυτή είναι σε αδιέξοδο. Δεν ξέρει τι να κάνει. Τα επιχειρήματα είναι ατράνταχτα. Αφού η κοπελιά του Παυλίδη πήγε, και αυτή πρέπει να πάει.
Κάπως έτσι καταλήγει στα 25 της με δύο παιδιά και παντρεμένη.
Είναι αυτονόητο λοιπόν πως φταίει εκείνη που είχε πει πως θα πάει και πήγε.

Έχω ένα σωρό επιπρόσθετα παραδείγματα να σας παραθέσω και να σας αποδείξω οτι εκείνη φταίει για όλα, αλλά κάπου εδώ σταματάω..

Πρέπει να πάω να κοιμηθώ με τα μάτια μου γιατί του είχα πει πως θα πάω.

Προβληματιστείτε λοιπόν τώρα για να το διαπιστώσετε και εσείς.
Να διαπιστώσετε οτι όντως, αυτή, αυτή που πήγε φταίει για αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα απ’όσα έχουν συμβεί!

ΥΓ: Ο Παυλίδης είναι ο τραγουδιστής και ο στιχουργός των Ξύλινων Σπαθιών. Δεν είναι υποχρεωτικό να το γνωρίζεται.. (ή μήπως είναι?)

.
.
.
.
Σήμερα λέει οι bloggers γράφουν για το περιβάλλον. Ένα έχω να πω. Το περιβάλλον έχει καταντήσει για τον πούτσο (σόρι κιόλας)..
Στο χέρι μας είναι να το κάνουμε όπως ήταν πριν καμιά εκατοστή χρόνια.. Ας γκρεμίσουμε μερικές εκατοντάδες σπίτια, ας φτιάξουμε καλύβια πάνω στα δέντρα, ας χέζουμε στα δάση ( αυτά που θα φτιάξουμε στον άδειο χώρο που θα έχει μείνει από τα γκρεμισμένα σπίτια) για λίπασμα.

Αυτά τα σκεφτόμουν όσο έπαιζα πασιέντζα.
Όσο ήμουν σπίτι το πρωί, και επαναλαμβάνω, έπαιζα πασιέντζα, καμία δεν μου έβγαινε, και όλο πατούσα “νέο μοίρασμα”.
Δεν μου έβγαιναν -προσέξτε- γιατί κατουριόμουν και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.
Με το που ήρθα στο γραφείο και είχα ήδη κάνει την ανάγκη μου, τέσσερις πασιέντζες έπαιξα και οι τέσσερις μου βγήκαν.
Άρα? Άρα οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας και απλά δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε για να τις βρούμε.

Πάντως εγώ προσέχω το περιβάλλον. Ας πούμε τις μπαταρίες μου δεν τις πετάω. Έχω τις ίδιες εδώ και πολλά χρόνια. Πεταμένα λεφτά οι μπαταρίες. Βλέπω τηλεόραση με μέτρο, ακούω μουσική από το στερεοφωνικό με μέτρο και έτσι δεν τελειώνουν ποτέ. Όταν βλέπω δε και τηλεόραση, αποφεύγω το ζάπινγκ. Αποτελεσματικότατο.

Κάθε μέρα, στην διαδρομή προς την στάση για να πάρω το λεωφορείο, περνάω από ένα ημιυπόγειο σπίτι, κοντά στο σπίτι της Πέγκυ. Εκεί παρόλο που το σπίτι είναι σχεδόν ερείπιο, η γιαγιά που το έχει (και που σήμερα μαγείρευε γεμιστά) έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό της στον κήπο της. Ολόκληρη ζούγκλα στην μέση της πόλης!
Πλάκα πλάκα έχετε δει τους κήπους των γιαγιάδων?!
Αυτό είναι μια λύση. Να ξαμολήσουμε γιαγιάδες και θείτσες να κάνουν την αναδάσωση. Αυτό έχει πολλά καλά τα οποία βαριέμαι να σκεφτώ για να τα γράψω.

Στο λεωφορείο σήμερα με είχε πιάσει ένας παππούλης (από αυτούς που βρωμάνε) και μου έλεγε πως η σημερινή βροχή είναι χρυσάφι για τις ελιές.
Επίσης μετά πρόσθεσε πως τώρα που κάηκαν οι ελιές στην Πελοπόννησο, θα ανέβει η τιμή του λαδιού και εδώ στην Κρήτη θα πλουτίσουν όλοι. Είδα μια κρυφή χαρά και ένα σατανικό χαμόγελο. Μπορεί να ήταν και εμπρηστής σκέφτηκα.

Το βράδυ που κοιμόμουν έβλεπα ένα σωρό όνειρα. Είδα σκατά, που είναι καλό γιατί σημαίνουν λεφτά όπως λέει η μάνα μου παύλα ο ζωντανός ονειροκρίτης. Άσχετο αυτό.
Επίσης είδα και πως έκανα σεξ με έναν τύπο που δεν τον ήξερα και πως όταν τελείωσε το σπέρμα του (που είχε καλύψει το μισό δωμάτιο) ήταν πράσινο σα μούχλα. Αηδία.
Αυτό βοήθησε πολύ στην οικολογική μου συνείδηση γιατί όποια όρεξη και αν είχα για ακατονόμαστες πράξεις έφυγε. Ούτε προφυλακτικά για να μολύνουν το περιβάλλον ούτε ενέργεια που πάει χαμένη.

Μια που είπα ενέργεια. Τις προάλλες ήρθε στην δουλειά μια τύπισσα που είναι αστρολόγος από το Βέλγιο, κάνει γιόγκα και έχει μπόλικη ενέργεια απ’ότι λέει. Αυτή ήθελε να της φτιάξουμε σπίτι. Έρχεται ένας παλιός μας πελάτης μετά που έφυγε αυτή και του λέγαμε πως θα έχει καινούρια γειτόνισσα. Του λέγαμε για τις ιδιότητές της και ενθουσιάστηκε!Είπε να μην του βάλουμε ακόμα ρεύμα στην πισίνα του γιατί μπορεί η νέα του γειτόνισσα να του δανείσει λίγο από την ενέργειά της και να κάνει την πισίνα του να λειτουργεί.Θαυμάσια ιδέα! Μπορούμε να εισάγουμε βέλγους αστρολόγους!

Δίκιο έχουν αυτοί που λένε πως οι bloggers είναι άνθρωποι με πολύ μυαλό και μιλάνε σωστά με επιχειρήματα κτλ κτλ.
Είδατε? ένα σωρό ιδέες σας έγραψα.. Μόνο που ξέχασα.. εγώ δεν είμαι blogger!

Αυτά. Δεν είμαι και στα πολύ καλά μου τον τελευταίο καιρό.
Έχω κολλήσει και με αυτήν τη πασιέντζα… τώρα στα γεράματα.. (έχουμε συνείδηση της ηλικίας μας σε αντίθεση με κάποιους άλλους..)

Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

.
,
.
.
,

Η στιγμή που με αγωνία περιμέναμε.

Όλο το καλοκαίρι φεύγατε, ερχόσασταν, φεύγατε, ξαναερχόσασταν.. και εμείς ζηλεύαμε!
Ο Ίνδικτος μπορεί να καταλάβει τι θέλω να πω…

Ήρθε η ώρα να την κάνω σιγά σιγά (όπως λέει και το τραγούδι)

Έντεκα οι μερούλες της άδειας, και τέσσερις οι μέρες της άδειας από την σημαία , 15 το σύνολο!

Παρασκευή το φευγιό, προς την συμπρωτεύουσα ο προορισμός.

To ποστ γίνεται σήμερα, γιατί ένας πανικός στην δουλειά έχει προκύψει αυτές τις μέρες. Επειδή φεύγω διακοπές η ζωή μου εδώ πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν πιο δύσκολη.
Ίσως βέβαια αυτό να το κάνουν για να εκτιμήσεις την αξία των διακοπών.
Πειράζει όμως που εγώ το θεωρώ περιττό?

Αίμα φτύσαμε όλο το καλοκαίρι!

Πνίξιμο στην δουλειά επειδή όλοι ήταν σε άδεια, υστερικοί πελάτες που ερχόταν στο γραφείο με τα μαγιώ, ζέστη, λίγα μπάνια όλο το καλοκαίρι,μια κατατονία και ένα βούλιαγμα στην καθημερινότητα και μπόλικη υπομονή.

Πήραμε καινούρια ρουχαλάκια, οι μπουγάδες στεγνώνουν, το σπίτι σήμερα θα συμμαζευτεί ακολουθώντας και το συμμάζεμα του μαλλιού μια που σήμερα έχει κομμωτήριο το πρόγραμμα, το ένα εκ των δύο επίδομα διακοπών έχει ήδη προγραμματιστεί, η διάθεση είναι άριστη,ανυπομονώ να περάσω περισσότερο χρόνο με τα μάτια μου.. Όλα είναι -σχεδόν έτοιμα!-

Καλές (!) εκλογές να έχετε (δεν ψηφίζω φέτος λέμε!)