Dark Whispers

.
.
. Γεμίσαμε με καλούς μήνες τελευταία. Δεν μου αρέσει αυτό. Όλο θέλω περισσότερα να πω, αλλά δε μου βγαίνει.Δυστυχώς.
Επίσης αν έγραφα την Δευτέρα, θα είχε πολλούς επιθετικούς (με την κυριολεκτική και την μεταφορική έννοια) αυτό το κείμενο.
Αν έγραφα χθες θα είχε πάλι αρκετούς…
Σήμερα η κατάσταση παλεύεται κάπως..
Τέλοσπάντων
-
Ο Σεπτέμβρης ήταν μήνας διακοπών (προφανώς) ακόμα και πριν πάμε διακοπές το μυαλό ήταν αλλού.
Με μια βαλίτσα πράγματα, μια καινούρια φωτογραφική μηχανή και με τα αχνιστά τα επιδόματα των διακοπών μέσα στα πορτοφόλια μας ξεκινήσαμε για ένα δεκαεξάωρο ταξίδι.

Περάσαμε φανταστικά παρόλο που δεν κοιμηθήκαμε πολύ, που δεν καθίσαμε καθόλου στην ησυχία μας.

Παίξαμε κρυφτό στην Ροτόντα, παίξαμε μουσική στο στούντιο του Τάσου, παίξαμε με την μικρή ι ι ιιια, τραγουδήσαμε, πήγαμε για ψώνια, γελάσαμε με το ούζο-βυσσινάδα (κάτι που μισεί θανάσιμα ο Φαρχάν) και φάγαμε πολύ.

Η “κουνιάδα μου” που αισίως μετράει ενάμιση χρόνια ζωής, έκλεψε την παράσταση. Απο΄δω και πέρα το όνομά μου αλλάζει σε “Λάλω” γιατί έτσι μεταφράζεται μάλλον το Γεωργία στη μωρουδίστικη γλώσσα.Η μικρή δεν αρνείται σε καμία περίπτωση τα γυναικεία γονίδιά της, και γκρινιάζει, απαιτεί, έχει και άποψη. Μέχρι και μούσια έβαλε να ξυρίσουν!

Η εμπειρία στο Orange Studio ήταν.. εχμ… τραγική για τον Τάσο, βασανιστική και επίπονη για αυτούς που μας άκουγαν, εκτονωτική και ξεχωριστή για εμάς. Πολλά ταλέντα μαζεμένα. Το πιάνο και το μικρόφωνο έγιναν προέκταση των χεριών του Μήτσου (ή Μάγιο) και του Φάνη αντίστοιχα εκείνο το βράδυ.

Το φαγητό πολύ. Πήγαμε σε ινδικό, σε μπυραρία, σε ένα εστιατόριο που δε θυμάμαι το όνομά του και που είχε γεύσεις από όλη την Ελλάδα, σε ένα άλλο όπου έψηνες μόνος σου το φιλέτο σου στην πέτρα…Πήγαμε παντού.

Μετά από ποοολύ καιρό μέθυσα. Πήρα την εκδίκηση της τελευταίας γουλιάς και έγινα σκνίπα. Ίσως και να είπα στα μάτια μου πως είμαι ο μπάτμαν. Δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη.

Το σημαντικό είναι πως περάσαμε καλά, πως ξεκουραστήκαμε με ένα περίεργο τρόπο, πως ξεφύγαμε απο την ρουτίνα, πως.. πως..

Η επιστροφή στην δουλειά ήταν δύσκολη. Συνέπεσε μαζί με μια επίσκεψη της ΣΔΟΕ, και συνεχίστηκε με νεύρα, φωνές και απελπισίες.
Οι σκέψεις για αυτό το θέμα είναι πολλές και οι αποφάσεις δύσκολες.
Είδωμεν.

Για τον Οκτώβριο δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια πέρα από τα εισιτήρια για την συναυλία του Αγγελάκα το Σάββατο που μας έρχεται και που μου τα έκαναν τα μάτια μου χθες το βράδυ έκπληξη.

Τούτα.

Καλό και ήρεμο χειμώνα να έχουμε! (φοράω καλσόν επιτέλους και χαίρομαι!)

.
.
.
.

Τι μεγάλος μήνας αυτός ο Αύγουστος..
Τεράστιος.

Διακοπές δεν πήγαμε. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι περάσαμε καλά.

Αυτόν το μήνα πήγαμε σε συναυλία. Επιτέλους. Μου είχε λείψει η συναυλιοκατάσταση.
Σωκράτης Μάλαμας και Ιωαννίδης Αλκίνοος. Φανταστικές καινούριες μουσικές εκείνο το βράδυ. Είχα μείνει έκπληκτη. Ήταν σαν ακόμα και ο ίδιος ο Αλκίνοος να είχε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και να ήθελε να πει κάτι το διαφορετικό.
Κρασάκι κόκκινο και μαγεία. Η γνωστή μαγεία της συναυλίας.
Είδα και τον Λειβαδά να κάθετε δυο σειρές παρακάτω μόνος του.
Φαινόταν να το απολαμβάνει.

Αυτό το μήνα βγήκα με μια φίλη μου. Μπαρότσαρκα. Οι δυό μας. Μου είχε λείψει η κοριτσοκατάσταση. Περίεργο. Περάσαμε υπέροχα.

Αυτόν το μήνα φάγαμε πολύ. Αρχίσαμε με ένα τραπέζι προς Άγγλους φίλους και τελειώσαμε με ένα μεξικάνικο γεύμα. Στο ενδιάμεσο προσθέσαμε και πολλά κιλά απάκι, μαντί, κρεατότουρτας και άλλων περίεργων παραδοσιακών εδεσμάτων.

Αυτόν το μήνα ήπιαμε πολύ. Μοχίτο, ρακές, κρασιά και ένα ροζ πράγμα πολύ “καλοκαιρινό”!

Αυτόν το μήνα έγραψα το ωραιότερο κείμενο που έχω γράψει -κατά την ταπεινή μου άποψη-. Τους διακοπάνθρωπους.

Αυτόν το μήνα άρχισα πάλι να μαζεύω τα κομμάτια της μουσικής μου. Καιρός ήταν. Μου είναι δύσκολο και επίπονο, αλλά το θέλω.

Αυτό το μήνα παίξαμε αγωνία πάνω σε ένα σεντόνι στο μπαλκόνι μας.

Αυτό το μήνα φιλοξενούμε φίλους. Την Όλγα και τον Φάνη. Βγαίνουμε, τρώμε, πίνουμε, γελάμε, λέμε βλακείες, παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο και περνάμε καλά.

Αυτόν το μήνα πήγαμε πάλι ένα διήμερο στα Δουλιανά μαζί με τα παιδιά και περάσαμε καλά.
Κάναμε μπάνιο στην πισίνα, ακούσαμε Τουρκογιώργη και Los Tromos και κάποιοι είπαν πως είδαν νυχτερίδες να πίνουν νερό από την πισίνα. Ένα γεγονός που έγινε θέμα συζήτησης για ένα ολόκληρο βράδυ.

Αυτόν το μήνα πήγαμε στο μπαλκονάκι του άγγελου, της γωνιάς των αγγέλων στην οδό Αγγέλου και ήμασταν οι άρχοντες του παλιού λιμανιού. Μιλήσαμε για μάγισσες και για την καταναλωτική μανία της Όλγας ενώ έπεφταν τα αστέρια πάνω από τα κεφάλια μας.

Αυτόν το μήνα πήγαμε στο Φραγκοκάστελλο ξανά. Στο ξενοδοχείο του Καπετάν Τομ, που βρισκόταν στην μέση του πουθενά, στην άκρη του κόσμου. Πληρώσαμε τον κυρ Παντελή 25 ευρώγια διαδρομή ενός τετάρτου κάναμε μπάνιο στην Ορθή Άμμο και θαυμάσαμε τον γαλαξία που απλωνόταν πάνω μας σε όλο του το μεγαλείο.

Αυτόν το μήνα αποφάσισα να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα, αλλά τελικά έβαψα τα νύχια μου μοβ.

Το μήνα που έρχεται θα πάμε διακοπές. Θεσσαλονίκη. Ήρθε και εμάς η σειρά μας.
Το μήνα που έρχεται θα πάω Ηράκλειο.

Ο μήνας που πέρασε ήταν τεράστιος. Ίσος με τρία καλοκαίρια. Αλλά ήταν πολύ όμορφος.
Ακόμα και όταν διάβαζα κείμενα σαν και αυτό.
Ακόμα και όταν ήθελα μανιωδώς να πάω διακοπές και εγώ.
Ακόμα και όταν πολύχρωμα πρόβατα γύρω μου μιλούσαν (και μιλούν) για πράγματα ουτοπικά και βλακώδη.

Ήρθε και ο Αύγουστος, άντε να φεύγει σιγά σιγά το καλοκαίρι.
Δε λέω, μια χαρά ήταν ο Ιούλιος, αλλά αυτή την αποδιοργάνωση, την σαπίλα και την βαρεμάρα του καλοκαιριού δεν την μπορώ.
Δεν θα πάμε διακοπές το καλοκαίρι και αυτό το -όλοι μαζί πάμε διακοπές και λιώνουμε γιεα γιεα- μου κάνει τα νεύρα μανταλάκια.

Ο Ιούλιος ήταν κατά βάθος και πέρα άπω τις γκρίνιες μια χαρά μήνας.
Με εξαίρεση φυσικά τα οικονομικά, που τα κάναμε μπάχαλο.

Αρχές Ιουλίου πήγαμε Φραγκοκάστελλο και μείναμε εκεί για ένα σαββατοκύριακο ή για μια μέρα και κάτι αν σκεφτεί κανείς το ότι φτάσαμε τέσσερις το μεσημέρι του Σαββάτου και φύγαμε εφτά του απογεύματος της Κυριακής.
Μείναμε -τσάμπα- σε ένα από τα διαμερίσματα της πάλαι ποτέ κολλητής μου. Φάγαμε του σκασμού -τσάμπα-, πήγαμε για μπάνια, μετρήσαμε τα αστέρια, ήπιαμε ποτά στο καλτ μπαράκι της περιοχής με τον ακόμα πιο καλτ dj, που συνδύαζε μοναδικά πολωνέζικο rnb με μέριλιν μάνσον και στο καπάκι εβανένσενς.

Τα τοπία φανταστικά όπως πάντα, ο ουρανός ξάστερος σε σημείο να βλέπουμε καθαρότατα τα νεφελώματα γύρω απο τα αστέρια.
Ο αέρας δυνατός και σε συνδυασμό με τα ποτάκια μας, μπορούσαμε άνετα να ανοίξουμε τα χέρια μας και να πετάξουμε.

Η ατμόσφαιρα μεταξύ εμού και της “κολλητής” περίεργη αλλά αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσε να μου χαλάσει την διάθεση.

Το περασμένο σαββατοκύριακο το περάσαμε σε μια βίλα στα Ντουλιανά, με την πισίνα μας τους κλιματισμούς μας και την χλιδή μας -τσάμπα φυσικά-
Το χωριό Δουλιανά, είναι το χωριό του πατέρα μου, εκεί όπου περνούσα παιδούλα όλα μου τα καλοκαίρια.
Παραδοσιακό χωριό με 30 μόνιμους κατοίκους, και με μια ταβέρνα που είναι ικανή να φέρει γαστρονομικούς οργασμούς σε κάθε ουρανίσκο.
Περάσαμε τέλεια με εξαίρεση φυσικά το ότι οι δικοί μου ήρθαν από τις 9 το πρωί της Κυριακής και μας ξύπνησαν.

Ηθικό δίδαγμα: Το τσάμπα θέλει και τις υποχωρήσεις-θυσίες του.

κατά τ’άλλα τα Χανιά βουλιάζουν από κόσμο, αλλά αυτό θα το διαβάσετε στα επόμενα ποστς.

Περνάμε την ώρα δουλεύοντας, σαπίζοντας, και πίνοντας (αρκετά) μοχίτος στην Συναγωγή, στο παλιό λιμάνι.

Αυτές τις ημέρες στην δουλειά δεν έχω ρεύμα, και έχω αρχίσει το διάβασμα.
Το “Δυο Θεοί” του Λένου Χριστίδη το βρήκα εξαιρετικότατο. Εξέφραζε μια δικιά μου σκέψη που είχα από μικρή. Να το διαβάσετε.
Να διαβάσετε και το “Ακόμα και οι καουμπόισες μελαγχολούν” του Τομ Ρόμπινς.

Η μουσική μου χάθηκε οριστικά και αμετάκλητα εν τέλει.

Ακόμη αυτόν το μήνα τον πέρασα κουτσαίνοντας μια που χτύπησα το ήδη σπασμένο μου πόδι.

Δεν έχω έμπνευση.
Θέλω να γράψω, έχω στο μυαλό μου ιδέες αλλά δεν μπορώ να τις εκφράσω.
Θέλβ να αδειάσω το κεφάλι μου αλλά δεν ξέρω πως να το κάνω αυτό.

Αν μπορείτε να στείλετε λέξεις, εικόνες, κάτι το οποίο να μπορεί να φέρει έμπνευση, θα με κάνετε ιδιαίτερα χαρούμενη.
Επίσης περιμένω κανένα σχόλιο επιτέλους.
Άντε, να δούμε ποιος άλλος είναι εδώ -εκτός από τον ίνδικτο-.

Τούτα.
Άντε καλά ξέτελα να έχουμε με αυτό το καλοκαίρι…

(Εδώ γύρω θα είμαι ακόμα και όταν δεν θα μιλάω)

.
.
.
.
Άργησα να γράψω αυτόν το μήνα την κλασσική αναφορά της ζωής μου (που πάω τι κάνω ποιά είμαι) αλλά σημασία έχει οτι άρχισα να πληκτρολογώ και οτι έχω καλή διάθεση και οτι είμαι καλό παιδί! ε?ε?
Κούραση, ζέστη, σουβλάκια,νύστα όλα πολύ τον μήνα που πέρασε..
Ένα μπάνιο προλάβαμε να κάνουμε και αυτό κατέληξε σε περιπέτεια, αφού πήγαμε σε απομακρυσμένη παραλία για να έχουμε την ησυχία μας και στην επιστροφή χαθήκαμε μέσα στα χωράφια!
Ωραία περάσαμε!

Η δουλειά με ξενερώνει κάθε μέρα και περισσότερο αλλά απ’ότι έχω καταλάβει, την ξενερώνω και εγώ το ίδιο.

Η τύχη της μουσικής μου αγνοείται, αφού δεν έχουμε βγάλει άκρη με τον σκληρό δίσκο ακόμα, και αυτό είναι κακό. Πολύ κακό.

Η εξεταστική γράφτηκε στα παλαιότερα των υποδημάτων μου και καλά έκανε. Κανένα μυαλό για διάβασμα. Πλήρης εγκεφαλική αδράνεια..

Αυτόν τον μήνα με σόκαρε το νέο της γέννησης της κόρης μιας συμμαθήτριάς μου.
Μεγαλώνω και αυτό με τρομάζει.
Θα μπορούσα να είμαι στην θέση της.. Τελείωσε το σχολείο, σπούδασε, έπιασε δουλειά, παντρεύτηκε, γέννησε….. Δεν έκανε κάτι βιαστικά… Τέλος πάντων, μην το μελετάμε τώρα, είναι και περίεργες αυτές οι μέρες…

Διακοπές δεν προβλέπονται. Για το καλοκαίρι τουλάχιστον. Προσπαθούμε να κανονίσουμε σαββατοκυριακάτικες εξορμήσεις, αλλά το γεγονός οτι το σάββατο πέφτουμε ξεροί απο την κούραση, και κοιμόμαστε απο τις δύο το μεσημέρι μέχρι τις 10 το βράδυ, δεν μας βοηθάει και πολύ στα σχέδια μας .
Κλείσαμε πάντως το επόμενο σαββατοκύριακο εκδρομή στο Φραγκοκάστελλο.

Μπορεί να μην πάμε διακοπές και μπορεί ποτέ να μην είχα καλή σχέση με τις καλοκαιρινές διακοπές, αλλά φέτος είναι η πρώτη χρονιά στην ζωή μου που τις έχω πραγματικά ανάγκη..
Μου λείπει πολύ η ξεκούραση…

Τούτα για την ώρα.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχουμε..
Καλές διακοπές σας εύχομαι..

.
.
.
.

Πφ, πάει και ο Μάιος.

Γενικά ήταν όμορφα. Βόλτες πήγαμε, βγήκαμε, ηρεμήσαμε.. Είμαστε καλά και αυτό είναι το υπέροχο.Αρχίζουν -πλέον, και καιρός ήταν πια- να μπαίνουν όλα σε μια σειρά..
Το μόνο αγκάθι είναι η δουλειά.
Θα παραιτηθώ. Αργά η γρήγορα θα φύγω.
Αυτή η δουλειά με έχει κουράσει, δεν με ενδιαφέρει, την έχω και με έχει σιχαθεί. Δεν έχω τίποτα περισσότερο να δώσω και τίποτα περισσότερο να μου δώσει. Δέκα χρόνια έχει κρατήσει αυτή η “σχέση” και μου φαίνεται πως έχουμε παραγνωριστεί.
Με αρρωσταίνει πλέον, αλλά. Αλλά είναι δύσκολο να πω φεύγω. Πολύ…
Θέλει προσπάθεια, και θα προσπαθήσω.

Ειδικότερα.

• Αυτό το μήνα ξεσκίσαμε τα μεξικάνικα και τα κινέζικα. από δυο και τρεις φορές το καθένα.
• Είδα άπειρες χαζοταινίες. από τρεις την ημέρα περίπου.
• Είδα τόσα πολλά ντοκιμαντέρ όσα δεν έχω δει στην υπόλοιπη ζωή μου. Έμαθα τα πάντα για τον Χίτλερ και την καταστροφή της Σμύρνης. Κατάφερα και φόρτωσα τα λίγα εγκεφαλικά μου κύτταρα που λειτουργούσαν εκείνες τις ώρες με ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες.
• Σιδέρωσα πάνω από 15 σεντόνια. Είχα να σιδερώσω πάνω από τρεις μήνες..
• Αποφάσισα να κάνω οικονομίες για να αποκτήσω κανένα σαράβαλο.
• Πήγαμε για ποτό και καφέ μέσα στην εβδομάδα, σχεδόν καθημερινά, με διαφορετικά άτομα. Πράγμα που είχα να το κάνω από πέρυσι.
• Χθες ήμουν Τρίπολη. Στο στρατόπεδο. Ορκιζόταν ο αδερφός μου. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, είχε πολύ γέλιο. Καταρρίφθηκε πανηγυρικώς η θεωρεία μου πως ένας άντρας με στολή δεν είναι απαραίτητα και ωραίος. Με ελάχιστες εξαιρέσεις τα φανταράκια ήταν πολύ εμφανίσιμα και είμαι σίγουρη πως αν έβλεπα κάποιον από αυτούς σε κάποια καφετέρια δεν θα μου έκανε καν εντύπωση.Κοιμήθηκα σε καμπίνα και έφαγα στο πλοίο! Τελευταία φορά που τα είχα κάνει αυτά ήταν στην επταήμερη πριν εφτά χρόνια!Η Ορκωμοσία είχε γέλιο, το ταξίδι κουραστικό, η Τρίπολη χάλια.

Γενικότερα για ένα θέμα…

• Ποτέ δεν μου άρεσαν οι “μαζικές κινητοποιήσεις”. Ούτε καν στο διαδίκτυο. Λυπάμαι πολύ για την κοπέλα. Δεν είναι όμως η μοναδική, θα μπορούσε να είναι η κοπελιά στο διπλανό διαμέρισμα. Όλοι έχουμε περάσει και από μια άσχημη ιστορία σε κάποιο νοσοκομείο. Δικιά μας ή σαν δικιά μας. Ο καθένας το χειρίζεται όπως μπορεί. Το να βάλω ένα μπανερ δεν διορθώνω κάτι. Έτσι είναι το σύστημα. Εδώ και πολλά χρόνια είναι έτσι. Η πράξη είναι που μετράει. Το τι κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις.
  
• Είχα πει κάποτε πως δεν είμαι μπλογκερ. Έχω μπλογκ, αλλά δεν ανήκω κάπου. Σε καμία ομάδα.Ενημερώνομαι, διαβάζω, αλλά συγνώμη, δε θα κάνω κάτι. Αν ήξερα πως πραγματικά μπορούσα να βοηθήσω, θα έκανα.
• Η Αμαλία έτυχε να έχει μπλογκ (το οποίο υπάρχει εδώ και ένα χρόνο αλλά ανακαλύφθηκε εδώ και δύο μήνες). Τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν? Η Αμαλία με το να έχει μπλογκ δεν γίνεται αμέσως συγγενείς, φίλος. Παραμένει κάποια που δεν γνωρίζουμε όπως όλοι που είναι στα νοσοκομεία και πεθαίνουν καθημερινά. Δεν μου αρέσει η υποκρισία. “Διαβάζω το μπλόγκ της, μαθαίνω πως πέθανε, ανεβάζω δακρύβρεχτα κείμενα και σχόλια. Χτυπάει η πόρτα, ήρθε η γυναίκα μου επιτέλους.. - Μωρό, θα φέρεις μια μπύρα και κάτι να σαβουρώσουμε? ενώ ξύνω με χάρη την μπυροκοιλιά μου.”
• Θλίψη και πόνο για την Αμαλία έχουν οι συγγενείς της και οι κοντινοί της άνθρωποι. Όχι εσύ.Όσο και αν προσπαθείς.
• Δεν είμαι σκληρή. Δεν είμαι κακιά. Την αλήθεια, την αντικειμενική υπενθυμίζω, αφού δεν διάβασα κανέναν να την λέει..

Αυτά.

Πάω να κοιμηθώ, είμαι πτώμα από το ταξίδι.

Α, Θέλω τελικά παραλία σήμερα.