Είμαι εδώ.
Σωματικά.
Νοερά δεν είμαι πουθενά, ούτε καν μέσα στο ίδιο το κεφάλι μου.
Δεν θέλω καν να με ψάξω, με έχω ξεχάσει γιατί με είχα βαρεθεί.
Που και που οδηγάω μέσα σε ερυθρόλευκες φωτεινές θάλασσες για να δανειστώ και εγώ λίγο φως.
Κόκκινο.
Φτιάχνω σπίτια γεμάτα απο πιξελιασμένα σκατά για να αποφύγω να δω τα υπόλοιπα σκατά.
Της ζωής μας.
Δεν μιλάς ούτε στον εαυτό σου για αυτό που θες γιατί φοβάσαι πως αυτό που έχεις είναι αυτό που σου αξίζει.
Κοιμάσαι για να μην κλαις και ξυπνάς γιατί δεν θες να ονειρεύεσαι.
Είμαστε ίδιες.
Ζωές.
-
Μιλάμε με το ποντίκι και μιλάμε για τις γάτες γιατί δεν θέλουμε να μιλήσουμε για εμάς.
Τους εαυτούς μας.
Ψάχνουμε τις λύσεις στην σελήνη και μέσα στην καρδιά μας.
Το ένα είναι πολύ μακριά και το άλλο μας προδίδει.
Πλέον κοιμόμαστε μόνοι μας τα βράδια γιατί ξεχνάω και ξεχνάς.
Ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί.
Και νοσταλγώ τις στιγμές που ήμασταν μαζί. Τότε ήταν ωραία.
Θέλαμε να είναι.
-
Όλοι νιώθουμε το ίδιο. Όλοι έχουμε ανάγκη την βοήθεια του άλλου.
Κανείς όμως δεν ζητάει βοήθεια, και βουλιάζουμε.
Στο σκοτάδι.
Στο βούρκο των θέλω, των μπορώ.
Σταμάτησα να διαβάζω και να ακούω μουσική και προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι.
Αλλά δεν μπορώ.
