Για να βρέξει, χορεύεις τον χορό της βροχής.
Για να τελειώσει μια εβδομάδα που δεν τελειώνει με τίποτα, τι σκατά πρέπει να χορέψεις?
Νομιζωπως.
Η νοοτροπία των “Νομίζωπως” δεν είναι καινούρια. Θα έλεγα πως γεννήθηκε ακριβώς εκείνη την στιγμή που δημιουργήθηκε και το πρώτο ελληνικό κύτταρο. Είμαι σίγουρη όμως πως αυτήν την εποχή, έχουν πολλαπλασιαστεί. Επικίνδυνα.
Κάθε μέρα συναντώ πολλούς τέτοιους. Στο δρόμο, στην δουλειά, στις παρέες. Παντού.
Είναι περίεργοι. Είναι διαφορετικοί. Αν το διαφορετικό τέλος πάντων είναι περίεργο.
Είναι ανάμεσά μας αλλά δεν είναι.
Ζούν, αλλά δεν ζούν.
Οι νομίζωπως, απλά νομίζουν πως..
Είναι πλούσιοι… Μα έχουν πάρει ατελείωτα δάνεια.
Είναι όμορφοι… Μα δεν κοιτούν ποτέ τον καθρέφτη.
Είναι η ψυχή της παρέας… Μα ποτέ κανείς δεν τους παίρνει τηλέφωνο για να βγούν.
Η δουλειά τους πάει καλά… Μα δεν βλέπουν πως είναι στα όρια της χρεωκοπίας.
Αγαπάνε… Μα κάθε βράδυ κοιμούνται μόνοι τους.
Τους αγαπούν… Μα όλοι τους έχουν ξεχάσει.
Είναι χαρούμενοι… Μα κάθε βράδυ μετά το τρίτο ποτό, ο κόμπος στον λαιμό τους γίνεται λυγμός.
Είναι σωστοί… Μα δεν κοιτούν τα λάθη που έκαναν και που κάνουν.
Πως δεν φταίνε εκείνοι για αυτά που τους συμβαίνουν… Μα δεν ζυγίζουν καλά τις επιλογές τους και τις αποφάσεις τους για να δουν ποιός φταίει.
Είναι ελεύθεροι… Μα είναι φυλακισμένοι μέσα στο απέραντο νομίζω τους.
Εθελοτυφλούν. Αγνοούν την πραγματικότητα, και απλά νομίζουν πως είναι κάτι άλλο αυτό που είναι και δεν δέχονται καμία αντίθετη άποψη, γιατί αυτό το νομίζω είναι τόσο σίγουρο μέσα τους όσο το ονειρεύομαι, το φαντάζομαι, το ελπίζω και το θέλω τους.
Και εγώ κάποιες στιγμές νομίζω πως καταλαβαίνω τους γύρω μου.. Μα εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει εμένα.. Ακόμα.
Γκαλή Κρονιά ή Καλό μήνα Νο16
Εδώ είμαι!
Η απουσία μικρή ίσως και μεγάλη, μα έκανε καλό! Σε εμένα τουλάχιστον!
Πολλά γεγονότα μετρήσαμε τον περασμένο μήνα τα οποία έφεραν χαρά αλλά και ένα τεράστιο overdose απο άσχημα συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα. Με κλάμα, υστερίες, υπομονή απο τα μάτια μου και την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από τις κολλητές όλα ξεπεράστηκαν!
-
Τις τελευταίες μέρες τις χρονιάς όλοι συνηθίζουν να κάνουν λίστες. Λίστες για το πως πέρασε ο χρόνος, λίστες για το πως θα περάσει ο επόμενος, λίστες για το τι έγινε, λίστες για το τι δεν έγινε… Εγώ δεν συνηθίζω να κάνω τίποτα απο αυτά. Μια που είναι τις μόδας όμως σας παραθέτω τα γεγονότα του Δεκεμβρίου σε μια ωραιότατη και εκτενέστατη λίστα!
-
Στις αρχές του μήνα τα μάτια μου είχαν γιορτή! Βάλαμε τα καλά μας και πήγαμε για φαγο-πότι! Τον έπνιξα στα δώρα μαζί με την Δώρα αφού πρώτα τον άφησα να νομίζει πως το δώρο μου για την γιορτή του είναι μισό κιλό Τσάι διαίτης! (το διαίτης προέκυψε κατά λάθος αλλά τελικά έκανε το σκηνικό ακόμα πιο γελοίο!)
-
Στις 15 του μήνα, είχα εγώ γενέθλια. Όπως αναφέρω στο προηγούμενο ποστ,ευτυχώς δεν το συνειδητοποίησα φέτος.. Μια πορτοκαλιά φωτογραφική μηχανή ήταν το δώρο μου, καλά κρυμμένη μέσα σε ατελείωτα χαρτιά περιτυλίγματος! Απηύδησα μέχρι να το ανοίξω!
-
Μια εβδομάδα και μερικές μέρες μετά τα μάτια μου είχαν και αυτά γενέθλια! ο δώρο του ήταν τεράστιο και ανεκτίμητο! Δεν θα σας το αποκαλύψω τώρα, αλλά θα σας το παρουσιάσω μια απο τις επόμενες ημέρες…
-
Φέτος τις γιορτές τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο σπιτάκι μας! Εκτός απο κουραμπιέδες, και μικροστολίδια γιορτινά, στολίσαμε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο! (Δανεικό μεν, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!) Το σπίτι κατά κάποιο τρόπο άλλαξε και έγινε πιο ζεστό…
-
Τα χριστούγεννα φέτος τα περάσαμε με τους γονείς μου, τα αδέρφια μου και την…
…Ρούμπι! Φάγαμε μια τελείως άνοστη γαλοπούλα με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά αφου η μάνα μου δεν είχε -πάλι- την φαεινή ιδέα να την κάνει γεμιστή! Πριν μερικά χρόνια όλη η οικογένεια είχε σοκαριστεί με την γεμιστή γαλοπούλα που είχε μαγειρέψει… Δεν μπορείτε καν να φανταστείτε το πόσο αηδία ήταν αυτό το φαγητό! Η σκέψη του και μόνο μας τρομοκρατεί. Όλους! Μετά το φαγητό λοιπόν, παίξαμε εικοσιμία, όπου το τέλος σημάνε και την οικονομική καταστροφή μου! (15 ευρώ παίξαμε όλοι σε ψηλά και τα έχασα όλα, μέχρι και το τελευταίο cent) - Αργότερα, το βραδάκι, ήρθαν οι κολλητές μου στο σπίτι μας. Ήπιαμε, φάγαμε, παίξαμε αγωνία, και κατά τις 3 το πρωί που μείναμε μόνες μας, γελάσαμε, κλάψαμε, είπαμε τους πόνους μας, και κάπου εκεί άρχισε ένα ωραιότατο γκρούπ therapy το οποίο κράτησε σχεδόν για μια εβδομάδα!
- Τις επόμενες ημέρες ήμουν χάλια.Για πολλούς και διάφορους λόγους, ηλίθιους ή μη. Είναι εκείνες οι στιγμές που όλα σε πνίγουν, που όλα είναι πολύ, που δεν μπορείς να κάνεις άλλο υπομονή, που δεν μπορείς να αντέξεις τίποτα, που βουλιάζεις όλο και πιο πολύ. Σε εσένα. Ξαφνικά. Οι φιλενάδες μου τρόμαξαν και μια που ήταν οι μόνες στις οποίες έδωσα την ευκαιρία να με βοηθήσουν, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν! Μου είχαν λείψει, και αυτές και η παρέα τους.. Για τα επόμενα βράδια ξημερώναμε παρέα και κοριτσοκουβεντιάζαμε!
- Παρ’όλα αυτά, ευχάριστα νέα μας έφθαναν διαρκώς, και μαζί μια απρόσμενη άδεια απο τις δουλειές μας, την εβδομάδα της πρωτοχρονιάς! Ο προορισμός γνωστός, οι προετοιμασίες πολλές και της τελευταίας στιγμής! Ψώνια, βαλίτσες, καθάρισμα του σπιτιού, τακτοποίηση υποχρεώσεων και όλα αυτά που σε κάνουν σε κάθε ταξίδι να είσαι πτώμα και να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση!
- Την Κυριακή, προπαραμονή πρωτοχρονιάς τα πράγματα πάνε κάπως έτσι: Τρέξιμο, μνημόσυνο, τρέξιμο, αεροδρόμιο, βρίσιμο, τρέξιμο, ταξίδι,
Θεσσαλονίκη, ύπνος!
- Στην Θεσσαλονίκη, περάσαμε υπέροχα. Ήταν λίγο όμως! Ίσα ίσα που το καταλάβαμε… Ποτά, παρέα, νοστιμότατο φαγητό, γέλια,
μπίμπα και κουμπέ, ραδιόφωνο, φωτογράφηση
, ξανά ποτά, ξανά ραδιόφωνο και… κρύο! Πολύ κρύο! πάρα πολύ κρύο!
- Για πρώτη φορά στην ζωή μου (μην γελάσετε!) είδα… χιόνι! Εδώ στην Κρήτη, δεν χιονίζει ποτέ. Είχε χιονίσει πριν 4 χρόνια στα Χανιά, αλλά εγώ ήμουν Ηράκλειο που φυσικά δεν χιόνιζε.. Μόλις λοιπόν είδα το χιόνι, ενθουσιάστηκα!Έτρεχα σαν παλαβή μέσα στο σπίτι! Σε λίγη ώρα όλα γύρω μας ήταν κάτασπρα και βγήκαμε έξω για χιονοπόλεμο!
- Εδώ στην Κρήτη επίσης η θερμοκρασίες είναι ανθρώπινες! Μείον έντεκα έφτασε το θερμόμετρο στην Θεσσαλονίκη.. Δανείστηκα χοντρό μπουφάν, έβαλα όσο περισσότερα ρούχα μπορούσα, αλλά παρ’όλ’αυτά το κρύο ήταν ανυπόφορο! Ο εγκέφαλός μας πάγωνε, και ψάχναμε απεγνωσμένα να παίξουμε σκάκι-ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων- για να τον ξαναζεστάνουμε.
- Φθάνοντας στα Χανιά πλέον, η θερμοκρασία ήταν τουλάχιστον είκοσι βαθμούς πιο πάνω.. Ανακούφιση αλλά και.. πυρετός!
Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα.. Αυτή τη στιγμή φταρνίζομαι, ψήνομαι στον πυρετό, κλαίω και γενικότερα εκκρίνω υγρά!
Πίσω στην δουλειά πλέον, πίσω στο εδώ.
Η μόνη ευχή είναι το φέτος να είναι πολύ καλύτερο απο το πέρισυ. Να είναι πιο “εύκολο”, πιο “τυχερό”, και εμείς, μάτια μου, να είμαστε έτσι.. Αγκαλιασμένοι και χαμογελαστοί!
Αυτή τη χρονιά υπόσχομαι να γράφω περισσότερο..
Αυτή τη χρονιά εύχομαι να ζήσετε τα καλύτερα!
Υγ: Για να πάρουμε και παρουσίες… Ποιοι είναι ακόμα εδώ?!
