Συνήθως η αγωνία , η μελαγχολία, ο προβληματισμός, οι αδιάκοπες αναμνήσεις, οι ατελείωτες ώρες σκέψης, το “και τώρα τι? και πως?αυριο που?” ήταν κυρίαρχα. Αυτή την φορά δεν υπήρχαν.
Ήταν και όμορφα. Ήταν υπέροχα. Ήταν γεμάτα από αγάπη. Απλά εγώ δεν ήμουν εκεί.
Δεν το ένιωσα, δεν το κατάλαβα.
Ίσως αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν η ώρα του να συμβεί. Πως πρέπει το 24 να μείνει 24 και όχι να γίνει κάτι άλλο..
Στα 25 “πρέπει” να είσαι κάπως. Εσύ νιώθεις πως πρέπει να είσαι κάπως.
Εγώ είμαι. Εδώ και ένα χρόνο είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι και χαίρομαι. Κατά βάθος χαίρομαι.
“Μαμά Γερνάω” θα έλεγα αν. Αν δεν υπήρχαν δύο αν.
Το πρώτο είναι ότι δεν γερνάω!
Δεν τα δέχομαι τα φετινά γενέθλια, πως αλλιώς να σας το πω…
Μπορεί η wordpress να μου έχει κάνει τα νεύρα ζαρτιέρες σήμερα και να καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή αλλά το Γκρράουνγκ δεν είναι τίτλος ενός κειμένου που δηλώνει νεύρα. Ούτε δηλώνει ένα χαλασμένο μίξερ. Ούτε κάτι χαλασμένο γενικότερα!
Είναι το πρώτο τραγούδι του καινούριου δίσκου του Αγγελάκα..
Μια που μιλάμε για μουσική σήμερα, αυτός εδώ είναι ο δίσκος που θα είναι το προσωπικό μου κόλλημα για τους επόμενους μήνες…
Αγγελάκας λοιπόν σε συνεργασία με τον Βελιώτη. Ενδιαφέρον και περίεργο. Σαν τις ανάσες των λύκων. Αλλά χαρούμενο. Εξωστρεφές όπως το χαρακτήρισαν.
Μου αρέσει. Πολύ. Χάνομαι μέσα στο βιολοντσέλο του Βελιώτη και ακούω την αγριοφωνάρα του Αγγελάκα να βγαίνει από μέσα μου.
Στην αρχή από ένα σημείο και μετά με κούραζε.. Αλλά πλέον η διαδικασία με τους δίσκους του Αγγελάκα είναι σταθερή. Μόνο μετά από 20-30 ακροάσεις έχεις πλήρη άποψη για το τι σου αρέσει και τι όχι.. Είμαι κάπου στην 15 ακρόαση και πλέον όχι μόνο δεν με κουράζει αλλά τα τραγούδια που μου αρέσουν αυξάνονται συνεχώς.
“Μέσα στη Θάλασσα”, “Μέσα στα άγρια δάση”,” Το ξέρουν τα ποτάμια”.. αλλά το τραγούδι που πραγματικά είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό είναι το “Όπως ξυπνούν οι εραστές”…
Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές
Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.
-
Η άποψή μου για τον Αγγελάκα είναι γνωστή. Το ότι προχώρησε σε κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν οι Τρύπες το βρίσκω πολύ θετικό, και τα νέα ακούσματα του είναι πλέον κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα…
Ανυπομονώ να ακούσω live πλέον και τον νέο δίσκο!
-
Εδώ είναι και το βίντεο κλίπ του “Πότε θα φτάσουμε εδώ” Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου..
Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να σας μιλήσω για τους Encardia..
Μπορεί ο καιρός να είναι κρύος και η διάθεση χουχουλιάρικη, αλλά αυτό δεν εμποδίζει με τίποτα τον ήλιο στην καρδιά και στην διάθεση!
Άκουσα και τους δύο δίσκους τους τις προάλλες, και κάπου στα μισά σχεδόν χόρευα μόνη μου στο δωμάτιο!
Έψαξα γι’αυτούς και βρήκα τα εξής ενδιαφέροντα (αντιγράφω απο την επίσημη σελίδα τους)
“Οι Encardia μελετούν εμπνέονται και παίζουν μουσική και τραγούδια απο τις περιοχές του Ιταλικού Νότου και της Ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.
Απο τα ξεχασμένα χωριά της Καλαβρίας μέχρι τις έφορες πεδιάδες της Grecia Salentina και από τα παράλια της Σικελίας μέχρι και τα σοκάκια της Νάπολης.
Ταξιδεύουν αναζητώντας ρίζες παράξενες ενός πολιτισμού που εκφράζεται ιδιαίτερα μέσα από διαλέκτους τοπικές, ελληνικές και μη, με τραγούδια και ταραντέλες που ακούγονται από την μια άκρη ως την άλλη.
Τοο χορευτικό ντουέττο Ballo Del Mare, αναπόσπαστο κομμάτι των Encardia, παρουσιάζει το μοναδικό χορό της Tarantella Pizzica που για αιώνες λειτουργούσε θεραπευτικά εξ’αιτίας του δηλητηριώδους τσιμπήματος της αράχνης “Ταραντούλα” και διατηρείται ζωντανός μέχρι σήμερα στη Μαγευτική Magna Grecia..”
Μου αρέσει αυτό το κεφάτο. Μου αρέσει αυτό το διαφορετικό!
Να τους ανακαλύψετε, να τους ακούσετε, να τους απολαύσετε!
Δεκέμβριος! ίσως να είναι και ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Ίσως πάλι και όχι..
Ο Νοέμβρης ήταν ένας άθλιος, απαίσιος, και σιχαμερός μήνας όπου μας άφησε άφραγκους απο τις πρώτες ημέρες του, όπου έφερε κρυώματα, τσακωμούς και αποτυχημένα φαγητά στο σπίτι μας! Ακόμη έφερε μια στενάχωρη κηδεία, ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο στα πρόθυρα της κατάθλιψης και εμένα σε ρόλο παρηγορητικό..
Ο Νοέμβρης έφερε πολλές εικόνες. Με πήγε πίσω σε παλιές παιδικές αναμνήσεις. Με έφερε αντιμέτωπη με πρόσωπα του παρελθόντος..
Έφερε όμως και την enallagi, το καινούριο μας -και το πιο συμμαζεμένο- σπίτι, και την ιστορία του Γκουκουρού, που -ειλικρινά- επειδή την είχα τόσο καιρό στο μυαλό μου, τώρα που τελείωσε νιώθω σαν να έχω “αδειάσει”. Σαν να μην έχω τίποτα άλλο να γράψω. Για τώρα.
Όπως και να’χει τέτοιος Νοέμβρης καλά έκανε που έφυγε και να μην ξαναέρθει έυχομαι!
Αυτό το μήνα έχουμε γιορτή και διπλά γενέθλια στο σπίτι μας! Δώρο Χριστουγέννων, διακοπές, ψώνια, ίσως και ένα αυτοκίνητο!
Αυτό το μήνα η ατμόσφαιρα θα είναι γιορτινή ακόμα και αν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια δεν είναι το φόρτε μας!Με το ζόρι!
