Φαντάζομαι πως κάθομαι σε εκείνη την καρέκλα όπου καθόσουν κι εσύ. Μπροστά απο το τραπέζι, ακριβώς απέναντι στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση παίζει Λάμψη και η τράπουλα δίπλα περιμένει για να παίξεις πασιέντζα.
Ο χώρος είναι κρύος γιατί πάντα ήταν έτσι. Σηκώνω το τραπεζομάντηλο και βρίσκω την φωτογραφία μου. Μου είχες πει πως την κοίταζες κάθε μέρα. Χαμογελώ.
Γύρω μου είναι αυτοί που αγαπάς. Εκείνος σε περίοπτη θέση.όταν ήταν εικοσιπέντε. Μου είχες πει πως τα φτιάξατε επειδή σου έδωσε ένα πορτοκάλι. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσες. Σε είχα ρωτήσει και τότε, αλλά μου είχες πει πως ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω.Φαίνεται πως ακόμα δεν μεγάλωσα.
Το βλέμμα μου κολλάει παντού. Στις φωτογραφίες των γιων σου και την δικά μου. Όλοι πολλοί νέοι, εγώ μωρό. Στα κάδρα, στην ξυλόσομπα, στην δεξιά γωνία του δωματίου όπου συνηθίζαμε να βάζουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πάντα ήταν τόσο ψηλό που η κορφή του έφτανε στο ταβάνι.
Βγαίνω έξω και μοιάζει αυτό να είναι το σπίτι που μεγάλωσα. Πάντα το ένιωθα οικείο. Θυμάμαι που στο πέτρινο τραπέζι τρώγαμε το καλοκαίρι, θυμάμαι που στις πέτρινες παλιές γούρνες έπλενε ο θείος μου τα ψαροτούφεκα, που στον ξυλόφουρνο έψηνες τα καλιτσούνια το πάσχα και γέμιζες όλη την αυλή με τεράστια ταψιά.
Θυμάμαι που στην γιορτή του Αϊ Γιάννη πηγαίναμε στο εκκλησάκι στην ρεματιά “στο φαράγγι μας”. Μου έδειχνες τον τάφο του προπρο-πάππου μου και τις νυχτερίδες μέσα στην σπηλιά. Μετά πηγαίναμε σπίτι και μαγείρευες ρεβύθια.
Πιο πολύ απ’όλα όμως θυμάμαι τα τρία φιλιά στο μάγουλο. Πάντα με φιλούσες δίνοντάς μου τρία συνεχόμενα φιλιά στο μάγουλο. Ακόμα ακούω τον ήχο και ακόμα σε νιώθω.Εσύ ποτέ δεν με άφηνες να σε φιλήσω. Μου έδινες να φιλήσω τα χέρια σου.
Αυτό το σπίτι, εσύ.. Άρρηκτα δεμμένοι με τα παιδικά μου χρόνια και τώρα δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο περίεργο. Το οτι μεγάλωσα, το ότι δεν θα σε ξαναδώ ή το ότι δεν θα ξαναμπώ μέσα σε εκείνο το σπίτι.
Δύο παιδιά, τέσσερα εγγόνια και 87 χρόνια στην πλάτη. Καλά τα κατάφερες! μακάρι να τα καταφέρω και εγώ έτσι.
Δεν λυπάμαι που έφυγες. Ήταν εύκολο για σένα. Ήταν η ώρα. Ήταν η κατάληξη της… ζωής.
Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω. Ένα πράγμα μόνο μου έχει καρφωθεί στο μυαλό.
Γιατί αυτά τα δάκρυα στο τέλος ρε γιαγιά? Γιατί?
November 29th, 2007 at 9:51 am
Κάθε φορά που το διαβάζω από χθες, ένας κόμπος μου ανεβαίνει στο λαιμό και τα μάτια μου δακρύζουν. Ίσως να είναι και οι δικές μου όμορφες αναμνήσεις…
Πολύ συγκινητικό το αντίο στη γιαγιά σου και αυτά τα δάκρυα στο τέλος ίσως είναι για όλα αυτά που χάθηκαν, για τους δεσμούς με την παιδική ηλικία που έσπασαν, για ανέμελα χρόνια που πέρασαν και την συνειδητοποίηση ότι η ζωή αλλάζει, πάει μπροστά.
Η απώλεια δεν είναι ποτέ ευχάριστη όπως και να έρθει.
Να είσαι πάντα καλά και να την θυμάσαι.
December 2nd, 2007 at 8:48 pm
Κάποιες φορές όταν χάνεις ένα δικό σου πρόσωπο δημιουργούνται μέσα σου περίεργα συναισθήματα..
Μπορεί να ήταν πολύ μεγάλη, μπορεί αυτή να είναι η απόλυτη φυσική εξέλιξη της ζωής, μπορεί όντως να μην είχε κάτι άλλο να δώσει σε αυτή τη ζωή όμως οι αναμνήσεις είναι αναπόφευκτες και οδυνηρές..
Τα δάκρυα δεν ήταν δικά μου.
Ήρθαν στα μάτια της γιαγιάς μου μαζί με την τελευταία της πνοή….
December 4th, 2007 at 11:54 pm
Όντως συγκινητικό. Αυτές τις μέρες το πέρασα αυτό. Μάλλον όχι μία φορά. Καταλαβαίνω αυτό που λες για αυτά τα συναισθήματα. Αυτά τα δάκρυα ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να ήταν χαράς. Για να τα είδες λογικά ήσουν εκεί. Ίσως να ήταν η χαρά της που σε έβλεπε.
December 6th, 2007 at 5:51 pm
Άουτς. Δεν ξέρω τι να σου πω..
Πάντως μέσα απο αυτές τις καταστάσεις μαθαίνεις. Εσένα κυρίως..
Όχι δεν ήμουν εκεί…
Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν θα μάθει και ποτέ..
December 11th, 2007 at 6:24 pm
Πολύ με άγγιξε αυτό το κείμενο διότι κι εγώ το έχω ζήσει 3 φορές μέχρι τώρα. Ευτυχώς με την ιδέα του θανάτου συμφιλιώθηκα επιτέλους αφού έφυγε ο παππούς που με διαμόρφωσε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο. Χαίρομαι για όσα μου έδωσε και χαίρομαι για όσα έζησα δίπλα του.
Τα δάκρυα της γιαγιάς σου δείχνουν πως αγαπούσε την ζωή, είτε είναι χαράς είτε είναι λύπης. Αυτό αρκεί…
December 11th, 2007 at 9:16 pm
Με την ιδέα του θανάτου και εγώ έχω συμφιλιωθεί.
Σε αυτήν την γιαγιά μου δεν υπήρχαν ούτε “κρίμα” ούτε “είναι άδικο”.
Κάποια στιγμή ο θάνατος θα έρθει. Σε τέτοια ηλικία και με τέτοια πορεία ζωής αυτές οι λέξεις δεν υπάρχουν..
Αυτό που ανέφερες για τον παππού σου μου έχει κολλήσει απο την στιγμή που το διάβασα την πρώτη μου γιαγιά που πέθανε.
Ήταν ο πρώτος θάνατος που βίωσα μες στο σπίτι μου και παρόλο που δεν ήμασταν κοντά (την είχα δει 3-4 φορές στην ζωή μου) έκανα μήνες ολόκληρους για να συνέλθω.
Ισχυρό σοκ, ενοχές, τύψεις , έκπληξη, και πολλά άλλα συναισθήματα..
Κάποια στιγμή θα γράψω κάτι γι’αυτήν.. ίσως όταν είμαι έτοιμη να ξαναβάλω όλες τις εικόνες και τις τότε σκέψεις μου στο μυαλό μου..
Η καλύτερη κληρονομιά πιστεύω που μπορείς να αφήσεις πίσω σου είναι αυτό που λες εσύ. Η αναγνώριση σου από τους απογόνους σου. Όχι σε πράγματα υλικά αλλά σε πράγματα που τους έχεις διδάξει, πράγματα που έχεις κάνει για να διαμορφώσεις τον χαρακτήρα τους..
Ευχαριστώ για το σχόλιο.. Με έβαλες σε σκέψεις και δεν είναι καλό αυτό..!
January 2nd, 2008 at 5:29 pm
Βασικά καλό είναι να αφήσεις πίσω σου αυτό που θα κάνει τους άλλους ακόμα και τότε να μην σε λυπούνται. Να σε σέβονται. Και να μην σε λυπούνται και γιατί θα μπορούνε να λένε “Αυτός /-ή έζησε”!
January 8th, 2008 at 8:44 pm
Δεν έχει σημασία το τι θα αφήσεις στους πολλούς. Σε αυτούς που δεν τους ενδιέφερες καν όσο ζούσες.. Σημασία έχει το τι θα αφήσεις στους λίγους, στους δικούς σου, σε αυτούς που σε αγαπούν πραγματικά.
Το αν, πως, τι ζει κανείς είναι σχετικό.
Σημασία έχει οι δικοί σου, μετά απο σένα, να έχουν κάτι “σπουδαίο” για αυτούς να θυμηθούν..