Dark Whispers

.
.
.
.
Σήμερα λέει οι bloggers γράφουν για το περιβάλλον. Ένα έχω να πω. Το περιβάλλον έχει καταντήσει για τον πούτσο (σόρι κιόλας)..
Στο χέρι μας είναι να το κάνουμε όπως ήταν πριν καμιά εκατοστή χρόνια.. Ας γκρεμίσουμε μερικές εκατοντάδες σπίτια, ας φτιάξουμε καλύβια πάνω στα δέντρα, ας χέζουμε στα δάση ( αυτά που θα φτιάξουμε στον άδειο χώρο που θα έχει μείνει από τα γκρεμισμένα σπίτια) για λίπασμα.

Αυτά τα σκεφτόμουν όσο έπαιζα πασιέντζα.
Όσο ήμουν σπίτι το πρωί, και επαναλαμβάνω, έπαιζα πασιέντζα, καμία δεν μου έβγαινε, και όλο πατούσα “νέο μοίρασμα”.
Δεν μου έβγαιναν -προσέξτε- γιατί κατουριόμουν και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.
Με το που ήρθα στο γραφείο και είχα ήδη κάνει την ανάγκη μου, τέσσερις πασιέντζες έπαιξα και οι τέσσερις μου βγήκαν.
Άρα? Άρα οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας και απλά δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε για να τις βρούμε.

Πάντως εγώ προσέχω το περιβάλλον. Ας πούμε τις μπαταρίες μου δεν τις πετάω. Έχω τις ίδιες εδώ και πολλά χρόνια. Πεταμένα λεφτά οι μπαταρίες. Βλέπω τηλεόραση με μέτρο, ακούω μουσική από το στερεοφωνικό με μέτρο και έτσι δεν τελειώνουν ποτέ. Όταν βλέπω δε και τηλεόραση, αποφεύγω το ζάπινγκ. Αποτελεσματικότατο.

Κάθε μέρα, στην διαδρομή προς την στάση για να πάρω το λεωφορείο, περνάω από ένα ημιυπόγειο σπίτι, κοντά στο σπίτι της Πέγκυ. Εκεί παρόλο που το σπίτι είναι σχεδόν ερείπιο, η γιαγιά που το έχει (και που σήμερα μαγείρευε γεμιστά) έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό της στον κήπο της. Ολόκληρη ζούγκλα στην μέση της πόλης!
Πλάκα πλάκα έχετε δει τους κήπους των γιαγιάδων?!
Αυτό είναι μια λύση. Να ξαμολήσουμε γιαγιάδες και θείτσες να κάνουν την αναδάσωση. Αυτό έχει πολλά καλά τα οποία βαριέμαι να σκεφτώ για να τα γράψω.

Στο λεωφορείο σήμερα με είχε πιάσει ένας παππούλης (από αυτούς που βρωμάνε) και μου έλεγε πως η σημερινή βροχή είναι χρυσάφι για τις ελιές.
Επίσης μετά πρόσθεσε πως τώρα που κάηκαν οι ελιές στην Πελοπόννησο, θα ανέβει η τιμή του λαδιού και εδώ στην Κρήτη θα πλουτίσουν όλοι. Είδα μια κρυφή χαρά και ένα σατανικό χαμόγελο. Μπορεί να ήταν και εμπρηστής σκέφτηκα.

Το βράδυ που κοιμόμουν έβλεπα ένα σωρό όνειρα. Είδα σκατά, που είναι καλό γιατί σημαίνουν λεφτά όπως λέει η μάνα μου παύλα ο ζωντανός ονειροκρίτης. Άσχετο αυτό.
Επίσης είδα και πως έκανα σεξ με έναν τύπο που δεν τον ήξερα και πως όταν τελείωσε το σπέρμα του (που είχε καλύψει το μισό δωμάτιο) ήταν πράσινο σα μούχλα. Αηδία.
Αυτό βοήθησε πολύ στην οικολογική μου συνείδηση γιατί όποια όρεξη και αν είχα για ακατονόμαστες πράξεις έφυγε. Ούτε προφυλακτικά για να μολύνουν το περιβάλλον ούτε ενέργεια που πάει χαμένη.

Μια που είπα ενέργεια. Τις προάλλες ήρθε στην δουλειά μια τύπισσα που είναι αστρολόγος από το Βέλγιο, κάνει γιόγκα και έχει μπόλικη ενέργεια απ’ότι λέει. Αυτή ήθελε να της φτιάξουμε σπίτι. Έρχεται ένας παλιός μας πελάτης μετά που έφυγε αυτή και του λέγαμε πως θα έχει καινούρια γειτόνισσα. Του λέγαμε για τις ιδιότητές της και ενθουσιάστηκε!Είπε να μην του βάλουμε ακόμα ρεύμα στην πισίνα του γιατί μπορεί η νέα του γειτόνισσα να του δανείσει λίγο από την ενέργειά της και να κάνει την πισίνα του να λειτουργεί.Θαυμάσια ιδέα! Μπορούμε να εισάγουμε βέλγους αστρολόγους!

Δίκιο έχουν αυτοί που λένε πως οι bloggers είναι άνθρωποι με πολύ μυαλό και μιλάνε σωστά με επιχειρήματα κτλ κτλ.
Είδατε? ένα σωρό ιδέες σας έγραψα.. Μόνο που ξέχασα.. εγώ δεν είμαι blogger!

Αυτά. Δεν είμαι και στα πολύ καλά μου τον τελευταίο καιρό.
Έχω κολλήσει και με αυτήν τη πασιέντζα… τώρα στα γεράματα.. (έχουμε συνείδηση της ηλικίας μας σε αντίθεση με κάποιους άλλους..)

Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

.
.
.
.

Το Σάββατο είχε συναυλία το πρόγραμμα, και τι συναυλία….Αγγελάκας και επισκέπτες..
Είχαμε πάει και στην Θεσσαλονίκη και τον είχαμε δει.
Αυτή τη φορά το σκηνικό ήταν πιο…Χριστουγεννιάτικο, εντυπωσιακό!
Φωτάκια παντού. Πάνω στα ντραμς, στις κιθάρες, στις καρέκλες, μόνο τον αγγελάκα που δεν στόλισαν. Εμένα μου άρεσε.

Δεκατρείς και ο κούκος ήταν όλοι και όλοι. Πολύς κόσμος. Λίγοι ακόμα να ήταν και θα ξεπερνούσαν όλους εμάς που είχαμε μαζευτεί.
Φαίνεται πως ο Αγγελάκας πέφτει πολύ “Βαρύς” στα Χανιώτικα αυτιά.Η πρώτη συναυλία που πήγα στην Ανατολική Τάφρο, και δεν περίμενα ούτε μισό λεπτό για να μπω μέσα.. Κρίμα.. τα Χανιά είχαν ιστορία σε τέτοιου είδους μουσικές.
Όπως σε κάθε συναυλία που σέβεται τον εαυτό της φυσικά, υπήρχε και ο άσχετος κόσμος. Κάτι μουστακαλήδες παππούδες, κάτι μανάδες, κάτι πιτσιρίκια..
Αλλά έτσι πρέπει. Ακούει το καμάρι σου Χατζηγιάννη και Ρουβά στον σπίτι? Το πας σε δυο τρεις τέτοιες συναυλίες και το στρώνεις.
Πολλοί λοιπόν οι επισκέπτες. Πολύ μεγάλο και το σόου. Ο καθένας έκανε ότι του κατέβαινε. Το δικό του προσωπικό σόου. Ζαλιζόσουν. Δεν ήξερες ποιον να πρωτοκοιτάξεις.

Ίσως τελικά και αυτό να είναι το νόημα μιας συναυλίας.
Δίνεις για παράδειγμα 20 ευρώ για να δεις τον Μάλαμα (ή τον οποιονδήποτε) να τραγουδάει ζωντανά με την κιθάρα του.
Μα αυτό μπορείς να το ακούσεις ακριβώς το ίδιο και στο cd του, να το δεις και στην μαγνητοσκοπημένη συναυλία, να το δεις και στο βίντεο κλιπ του.
Εντάξει, το συναίσθημα της συναυλίας είναι τελείως διαφορετικό, θα μου πείτε. Συμφωνώ.
Πόσες όμως φορές μπορείς να δώσεις είκοσι ευρώ για να δεις έναν τύπο με την κιθάρα?
Δύο? τρεις? Όχι περισσότερες….

Εδώ μιλάμε για σόου. Μιλάμε για μουσικάρες. Οι μουσικές που είχαμε δει στην συναυλία του Αγγελάκα πριν ένα χρόνο, ελάχιστη σχέση είχαν με τις μουσικές που ακούσαμε το Σάββατο.
Ακόμα και αν δεις αυτή τη συναυλία σε dvd σίγουρα θα έχεις χάσει πολλά δρώμενα.

-
Ο Σαδίκης, μπορεί να μην τραγούδησε δικά του κομμάτια αυτή τη φορά, αλλά τα έδωσε όλα.
Χόρευε, τραγουδούσε, χοροπηδούσε…

Το ίδιο και ο Αγγελάκας.

Τον είδαμε να χορεύει …κρητικά, ποντιακά, νησιώτικα, νομίζω πως έριξε και μια…γυροβολιά ζεϊμπέκικου!Με τον τρόπο του φυσικά.

Ακόμα και όταν δεν ακουγόταν η μουσική, κουνιόταν και χόρευε! Φυσικά με τον τρόπο του…

Οι θεοί της βραδιάς ήταν οι των πνευστών. Φορούσαν κελεμπίες,έκαναν “σκετσάκια” μεταξύ τους, και αν τους παρατηρούσες δεν ήταν δυνατό να μην πεθάνεις στο γέλιο. Η αδυναμία μου είναι ο “γεματούλης” εκ αριστερών. Αν αυτοί που είναι πάνω στην σκηνή μοιάζουν πρωτίστως να το διασκεδάζουν οι ίδιοι, τότε σου είναι πιο εύκολο να μπεις στο κλίμα….

Τα παιδιά στα έγχορδα μπορεί να ήταν πιο “σοβαρά” αλλά έπαιξαν απίστευτες μουσικές! Η μοναδική παρατήρηση ήταν πως αυτή τη φορά έλειπε ο Βελιώτης…

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, οι περισσότερες μελωδίες των τραγουδιών ήταν “πειραγμένες”¨. Πράγμα πολύ ευχάριστο.Έπαιξαν δύο τραγούδια απο τρύπες, προφανώς διασκευασμένα. Το “Ακούω την αγάπη” και την “Γιορτή”. Η νέα εκτέλεση της γιορτής ήταν α-πι-στευ-τη!
Ακούσαμε και το “Όταν χαράζει” από τον “Βραχνό προφήτη” του Θανάση Παπακωνσταντίνου, αλλα δυστυχώς πιστεύω πως αυτό ήταν το μόνο τραγούδι που πραγματικά το εκτέλεσαν. Δεν μου άρεσε καθόλου.
Ακόμη δεν ακούσαμε καθόλου καινούρια τραγούδια, παρόλο που το περιμέναμε..

Όπως υπάρχει το γνωστό τοις πάσι σύνθημα “Βασίλη ζούμε για να σ’ακούμε” έτσι και στον Αγγελάκα, μετά την διάλυση των Τρυπών, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα φωνάζουν “Είναι ωραία στον παράδεισο“, και πάντα ο Αγγελάκας θα τους γράφει στα ενδότερα των υποδημάτων του.
Στην Θεσσαλονίκη ήταν πάρα πολλοί. Στα Χανιά ήταν ένας.
Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως ενώ ακούς τόσα τραγούδια, με το να σε πρήζουν τόσο με το
“είναι ωραία στον παράδεισο”, αυτό είναι το τραγούδι που σου κολλάει και το τραγουδάς μετά την συναυλία, παρόλο που δεν το έχεις ακούσει!

Αυτά. Γενικά ήταν μια υπέροχη βραδιά και σίγουρα άξιζε τα είκοσι ευρώ της. Μακάρι να μπορούσαμε να βλέπαμε συχνά τέτοιες συναυλίες εδώ στα Χανιά.
Αν τύχει και περάσει όλο αυτό το τσούρμο απο τα λημέρια σας (όποια και αν είναι αυτά), να πάτε. Θα περάσετε εύμορφα. Εγγυώμαι.

.
.
.
.
Όλες οι συμπαντικές δυνάμεις ενώνονται κατά έναν περίεργο τρόπο στην παιδική μας ηλικία και μας κάνουν όλους να μοιάζουμε απελπιστικά πολύ.
Ίδια πιστεύω, ίδια θέλω, ίδια όνειρα, ίδιες σκέψεις…ίδιες ζωγραφιές..

Ποιος δεν έχει ζωγραφίσει όταν πήγαινε στο νηπιαγωγείο εκείνο το καραβάκι που περνάει από ένα νησάκι μέσα από πολλά κύματα?
Ποιος δεν έχει ζωγραφίσει το παραπάνω σπιτάκι στην μέση του πουθενά με το τεράστιο, υπερφυσικό δέντρο δίπλα του και με τα συννεφάκια στον ουρανό?
Ποιος δεν έχει κάνει αυτές τις ζωγραφιές και δεν έχει βάλει έναν κατακίτρινο ήλιο πάνω στην γωνία?..

–

Στην διαδρομή για την Θεσσαλονίκη, είχα εντυπωσιαστεί (για άλλη μια φορά) με την θέα.
Κάπου στην Θεσσαλία αντίκρισα ένα θέαμα που δεν το πίστευα.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου.
Ναι, σίγουρα ήταν αληθινό αυτό που έβλεπα.

Κόλλησα το κεφάλι μου στο παράθυρο του τραίνου και άρχισα να φωνάζω στον καλό μου.
“Να’το! Να’το! Το βρήκα το σπιτάκι επιτέλους!” με κοίταζε περίεργα , δεν καταλάβαινε αλλά επέμενα να το φωτογραφίσει..

Περνούσαμε και έβλεπα ένα σωρό γνώριμα σπιτάκια!
Σπιτάκια που εγώ η ίδια είχα ζωγραφίσει κάποτε, ακριβώς έτσι όπως τα είχα φανταστεί.
Απλά τετράγωνα κουτάκια, με ένα υπερφυσικό δέντρο δίπλα τους, στην μέση του πουθενά. Με έναν ουρανό με σύννεφα, και πουλιά να πετάνε.

Περνούσα με το τραίνο μέσα από τις παιδικές ζωγραφιές μου.

Κοίταξα πάνω στην γωνία για να βρω και τον κατακίτρινο ήλιο μου που πάντα χαμογελούσε.
Δεν τον βρήκα..
Αυτό είναι ίσως το τίμημα που πληρώνεις όταν μεγαλώσεις και ανακαλύψεις εκείνο το μέρος που οι ζωγραφιές σου γίνονται πραγματικότητα.

.
.
. Γεμίσαμε με καλούς μήνες τελευταία. Δεν μου αρέσει αυτό. Όλο θέλω περισσότερα να πω, αλλά δε μου βγαίνει.Δυστυχώς.
Επίσης αν έγραφα την Δευτέρα, θα είχε πολλούς επιθετικούς (με την κυριολεκτική και την μεταφορική έννοια) αυτό το κείμενο.
Αν έγραφα χθες θα είχε πάλι αρκετούς…
Σήμερα η κατάσταση παλεύεται κάπως..
Τέλοσπάντων
-
Ο Σεπτέμβρης ήταν μήνας διακοπών (προφανώς) ακόμα και πριν πάμε διακοπές το μυαλό ήταν αλλού.
Με μια βαλίτσα πράγματα, μια καινούρια φωτογραφική μηχανή και με τα αχνιστά τα επιδόματα των διακοπών μέσα στα πορτοφόλια μας ξεκινήσαμε για ένα δεκαεξάωρο ταξίδι.

Περάσαμε φανταστικά παρόλο που δεν κοιμηθήκαμε πολύ, που δεν καθίσαμε καθόλου στην ησυχία μας.

Παίξαμε κρυφτό στην Ροτόντα, παίξαμε μουσική στο στούντιο του Τάσου, παίξαμε με την μικρή ι ι ιιια, τραγουδήσαμε, πήγαμε για ψώνια, γελάσαμε με το ούζο-βυσσινάδα (κάτι που μισεί θανάσιμα ο Φαρχάν) και φάγαμε πολύ.

Η “κουνιάδα μου” που αισίως μετράει ενάμιση χρόνια ζωής, έκλεψε την παράσταση. Απο΄δω και πέρα το όνομά μου αλλάζει σε “Λάλω” γιατί έτσι μεταφράζεται μάλλον το Γεωργία στη μωρουδίστικη γλώσσα.Η μικρή δεν αρνείται σε καμία περίπτωση τα γυναικεία γονίδιά της, και γκρινιάζει, απαιτεί, έχει και άποψη. Μέχρι και μούσια έβαλε να ξυρίσουν!

Η εμπειρία στο Orange Studio ήταν.. εχμ… τραγική για τον Τάσο, βασανιστική και επίπονη για αυτούς που μας άκουγαν, εκτονωτική και ξεχωριστή για εμάς. Πολλά ταλέντα μαζεμένα. Το πιάνο και το μικρόφωνο έγιναν προέκταση των χεριών του Μήτσου (ή Μάγιο) και του Φάνη αντίστοιχα εκείνο το βράδυ.

Το φαγητό πολύ. Πήγαμε σε ινδικό, σε μπυραρία, σε ένα εστιατόριο που δε θυμάμαι το όνομά του και που είχε γεύσεις από όλη την Ελλάδα, σε ένα άλλο όπου έψηνες μόνος σου το φιλέτο σου στην πέτρα…Πήγαμε παντού.

Μετά από ποοολύ καιρό μέθυσα. Πήρα την εκδίκηση της τελευταίας γουλιάς και έγινα σκνίπα. Ίσως και να είπα στα μάτια μου πως είμαι ο μπάτμαν. Δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη.

Το σημαντικό είναι πως περάσαμε καλά, πως ξεκουραστήκαμε με ένα περίεργο τρόπο, πως ξεφύγαμε απο την ρουτίνα, πως.. πως..

Η επιστροφή στην δουλειά ήταν δύσκολη. Συνέπεσε μαζί με μια επίσκεψη της ΣΔΟΕ, και συνεχίστηκε με νεύρα, φωνές και απελπισίες.
Οι σκέψεις για αυτό το θέμα είναι πολλές και οι αποφάσεις δύσκολες.
Είδωμεν.

Για τον Οκτώβριο δεν υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια πέρα από τα εισιτήρια για την συναυλία του Αγγελάκα το Σάββατο που μας έρχεται και που μου τα έκαναν τα μάτια μου χθες το βράδυ έκπληξη.

Τούτα.

Καλό και ήρεμο χειμώνα να έχουμε! (φοράω καλσόν επιτέλους και χαίρομαι!)