Dark Whispers

.
.
.
.

…βιάζεται, και τρέχει και εγώ διαπιστώνω συνεχώς πως δεν τον προλαβαίνω και πως όλο είμαι πίσω του ασθμαίνοντας ,λαχανιασμένη, με την γλώσσα έξω και εκεί που πάω να τον προλάβω και που είμαι έτοιμη να τον πιάσω από το μπράτσο για να του πω να σταματήσει ή έστω να προχωράει πιο αργά, αυτός με ένα σάλτο καταφέρνει να μου ξεφεύγει και τρέχει ακόμα πιο γρήγορα και δεν μου δίνει σημασία και καταλαβαίνω πόσο κακομαθημένος είναι! ενώ ταυτόχρονα, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια της πρώτης και της τελευταίας φοράς που μου μίλησε, γιατί ποτέ δεν έχουν σταματήσει αυτά τα λόγια να είναι καρφωμένα στο μυαλό μου καθώς εκείνες οι προτάσεις που είχε ξεστομίσει, ήταν οι πιο σκληρές οι πιο συγκλονιστικές οι πιο όμορφες προτάσεις που μου έχει πει ποτέ κανείς! θυμάμαι πως μέσα σε δευτερόλεπτα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως έχουν περάσει: εικοσιτρία χρόνια από τότε που ξεστόμισα τη πρώτη μου λέξη, είκοσι χρόνια από τότε που με τον δικό μου τρόπο ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, δεκαεννέα χρόνια από τότε που έκατσα πρώτη φορά σε κάποιο θρανίο, δεκα χρόνια από τότε που έβγαλα το πρώτο μου εφηβικό σπυράκι, έξι χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο, τρία χρόνια από τότε που αγόρασα τις πράσινες μπότες μου, δύο χρόνια από τότε που έκανα την τελευταία μου εκπομπή στο ραδιόφωνο, ένας χρόνος από τότε που άρχισα να ζω με τα μάτια μου, ένας μήνας από τότε που ήμουν διακοπές, εικοσιτέσερις μέρες από τότε που πήγα στην τελευταία συναυλία, δύο μέρες από τότε που πήγα τελευταία φορά στο παλιό λιμάνι, δεκαπέντε ώρες από τότε που μαγείρεψα την σούπα με τα μανιτάρια και τρία λεπτά από τότε που άναψα το τελευταίο μου τσιγάρο! και όλα αυτά με σόκαραν, ποτέ άλλοτε δεν είχα σκεφτεί έτσι και όλα αυτά μου φαίνονται πως έγιναν χθες, σήμερα, τώρα! το τώρα μου όμως απέχει δέκα χρόνια το λιγότερο από την πραγματικότητα και εγώ βρίσκομαι πάλι εδώ να κυνηγάω τον χρόνο για να του μιλήσω και να του πω να σταματήσει για λίγο, να του πω πως κατάλαβα το τι θέλει να μου πει, να του πω να βάλει κάπου μια τελεία! δεν γίνεται πια να τρέχει τόσο, δε μπορώ να βλέπω όλους γύρω μου να τρέχουν πιο γρήγορα απ’όσο έτρεχαν πρίν καταλάβω τα λόγια του, δε μπορώ να βλέπω τους φίλους μου να βρίσκουν δουλειές, να μένουν άνεργοι να παντρεύονται! πρέπει να τον βρω να του πω να βάλει μια τελεία κάπου, να σταματήσουν όλα για λίγο, να σταματήσουν όλοι και κυρίως όλα να τρέχουν, γιατί εγώ την δικιά μου τελεία δεν την βρίσκω πουθενά! έψαξα κάτω από τα σκεπάσματα των πιο αθώων ονείρων μου, μέσα στις προπέρσινες σκουπιδοσακούλες των μουχλιασμένων συναισθημάτων ,μέσα στο σιφόνι της αποχέτευσης των εφηβικών μου δακρύων, κάτω από το μαξιλάρι της τεμπελιάς μου, δίπλα στα κλειδιά του σπασμένου λουκέτου της ανασφάλειάς μου, πίσω από το ντουλάπι με τα ηρεμιστικά μου χάπια και μες στην τσάντα μου στην θήκη με τα ξυραφάκια του τέλους αλλά αυτή η διαολεμένη τελεία δεν ήταν πουθενά! έχω την εντύπωση πως κάποιος μου την έκλεψε αλλά οι ασφάλειες “Άγχος Α.Ε.” δεν με αποζημιώνουν και με αναγκάζουν να μένω με ερωτηματικά, θαυμαστικά, αποσιωπητικά και κόμματα! τα ερωτηματικά δεν μου χρειάζονται πια, τα θαυμαστικά με κάνουν να παρασέρνομαι, τα αποσιωπητικά με φιμώνουν και το κόμμα σαν φτηνό υποκατάστατο, μου δίνει μια μικρή παύση, μια γεύση για το πως είναι η τελεία αλλά αυτό δεν μου είναι αρκετό! θέλω την τελεία μου, θέλω να σταματήσω να τρέχω για λίγο αλλά αυτός ο χρόνος δε σταματάει με τίποτα,
…
,,,,,, ούτε καν με πολλά κόμματα στην σειρά!!που είναι αυτή η γαμημένη τελεία πιά;;;
… , -

Η εικόνα είναι από εδώ.

.
.
.
.
Stars - Your ex-lover is dead!

.
.
.
.

Ο καιρός αλλάζει μαζί με τις διαθέσεις. Αντιστρόφως ανάλογή αλλαγή. Κρύος καιρός - ζεστά συναισθήματα..
Αχνιστή κούπα με τσάι, μουσική, και πεταχτά βλέμματα στο μελαγχολικό παράθυρο..

Μουσική.. Η κατάλληλη φυσικά.
Ταξιδιάρικη, ζεστή, ήρεμη.
Το cd με το οποίο έχω κολλήσει αυτό το μήνα (και ευχαριστώ τον Νίκο γι’αυτό) είναι το καινούριο Dark Outside των Sigmatropic.

Ευχάριστα απρόσμενη έκπληξη μετά απο το Sixteen Haiku and Other Stories..
Έλληνικό συγκρότημα φυσικά, και οι μουσικές τους ντυμένες απο φωνές των Jim Sclavunos (απο Nick Cave & the Bad Seeds, Vanity Set, Grinderman) , Robert Fisher (απο Willard Grant Conspiracy), Howe Gelb (Giant Sand) και Carla Torgerson (Walkabouts).

Να το ακούσετε. Συνιστάται ανεπιφύλακτα.

.
.
..
.
…που με προβλημάτισε τελευταία (πριν κάνα τρίμηνο δηλαδή) είναι ο παρακάτω:

Ξύλινα σπαθιά από το Ατλαντίς.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως..
Από την εποχή του Σιδηρόπουλου, 70’s, 80’s δηλαδή, ένας μεγάλος προβληματισμός κυριαρχούσε.
Το εκκολαπτόμενο τότε ελληνικό ροκ έπρεπε να έχει ελληνικό ή αγγλικό στίχο?
Μεγάλες διαφωνίες και διαμάχες είχαν συμβεί εκείνη την εποχή (βλέπε συνωστισμό στο συλλεκτικό βιβλίο ιστορίας) , άκουσαν και τον Μαχαιρίτσα απο τους PLG να τραγουδάει “I see people” με προφορά “Τα γίιιιδιιια βλέεπω να μπαίνουν στο μαντρίιι” και έτσι αποφάσισαν να τα λένε στα ελληνικά οι περισσότεροι.

Ανοίγει παρένθεση.
Πλάκα πλάκα στα 80’s τα περισσότερα συγκροτήματα τραγουδούσαν αγγλόφωνα τραγούδια. Στις ημέρες μας τα πιο αξιόλογα νέα συγκροτήματα είναι με αγγλικό στίχο.. Η μόδα επανέρχεται άραγε?
Κλείνει η παρένθεση.

Τότε και με αυτόν τον τρόπο,που λέτε, άρχισαν οι πρώτοι “σοβαροί” ελληνικοί στίχοι να σκάνε μύτη. Ελληνικούς στίχους είχαμε και πριν, αλλά μη μου πείτε ότι το “τρελοκόριτσο, πρόσεξε καλά γιατί θα βρεις μπελά” είναι σοβαρός στίχος.
Έκτοτε ακούσαμε τραγούδια που ήταν σα μελοποιημένα ποιήματα. Ακούσαμε στίχους με βαθύτερα νοήματα, στίχους που μας άγγιξαν, στίχους που μιλούσαν για δικές μας εμπειρίες στην δική μας γλώσσα, στίχους άνευ νοήματος, στίχους που δεν ήταν στίχοι αλλά λέξεις η μια δίπλα στην άλλη και (για να καταλήξω) στίχους που πέρα από τον δημιουργό τους κανείς δεν κατάλαβε ποτέ τον λόγο ύπαρξης και το νόημά τους.

Πριν ένα τρίμηνο λοιπόν εκεί που καθόμουν και κάτι έκανα -δε θυμάμαι- ακουγόταν μες στο δωμάτιο το Ατλαντίς.
Κόλλησα στον στίχο που σας προανέφερα και προσπαθούσα να διαβάσω πίσω από τις λέξεις. Ποιος ήταν άραγε ο συλλογισμός του Παυλίδη όταν έγραφε αυτόν το στίχο?
Αφού εκείνη του είχε πει πως θα πάει και πήγε.
Ποιο είναι το πρόβλημα?
Αν, λέμε ΑΝ δεν πήγαινε, τότε ναι, να γίνει τραγούδι. Θα είχε χίλια δίκια.
Ήταν καλοκαίρι, θα ξενέρωνε, θα του χάλαγε τις διακοπές,θα την χώριζε λέγοντάς της “Ατιμηηη δεν κρατάς τις υποσχέσεις σου! εγώ σου είχα πει πως θα πάω να σου πάρω τσιγάρα και πήγα!”

Στην συνέχεια μου ήρθε ο εξής συλλογισμός.
Μήπως αυτή δεν πήγε? Αν πήγαινε, τραγούδι θα καθόταν να γράψει ο Παυλίδης? Μαζί της θα ήταν..
Αν όμως είναι αλήθεια οτι εκείνη πήγε και το έγραψε για να δείξει πόσο γαμάτος είναι? “Λέω σε μια γκόμενα να έρθει και έρχεται,χα!”
Αν ισχύει το δεύτερο που το θεωρώ πολύ πιθανόν, σκεφτείτε τι αποτελέσματα είχε στην μετέπειτα ιστορία αυτό το γεγονός.

Βλέπουν τα άλλα wannabe συγκροτήματα τον Παυλίδη. Ακούνε τον στίχο. Βλέπουνε τις θαυμάστριες του Παυλίδη και σκέφτονται: Δε γράφουμε και εμείς κανένα τραγούδι της προκοπής να κάνουμε επιτυχία, και να λέμε στα γκομενάκια “Έλα” και να έρχονται?

Με τέτοια δεδομένα και κάπως έτσι έγινε ο πανικός στο ελληνικό ροκ το ‘97-’98 όπου κάθε τρεις και λίγο ξεφύτρωναν ένα σωρό καινούρια συγκροτήματα! Ποιος λοιπόν φταίει για όλο αυτό? Εκείνη που της είπε να πάει ο Παυλίδης, και πήγε.

Για συλλογιστείτε και την συνέχεια απο αυτό… Σκέφτεται ο Παυλίδης.. Αφού μόνο το μικρό μου δαχτυλάκι κουνάω και έρχονται όλες, γιατί να έχω άλλους τέσσερις στο συγκρότημα και να μην τα κάνω όλα μόνος μου? Και κάπως έτσι διαλύονται τα Ξύλινα Σπαθιά και ακολουθεί σόλο καριέρα.. Ξέρετε ποιος φταίει, μην το ξαναλέω..

Αν εκείνη δεν πήγαινε, τα Ξύλινα Σπαθιά θα ήταν ένα μικρό και ασήμαντο συγκρότημα χαμένο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, δεν θα γινόταν τόσος πανικός με το ελληνικό ροκ στα τέλη των 90’s και ο Παυλίδης σήμερα θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ιδιωτικός υπάλληλος, άντε δημόσιος αν είχε κανένα μέσον ο μπαμπάς του… Αυτή φταίει. Που πήγε.

Ποια να είναι αυτή άραγε?
Για να κάνει ότι της λένε σίγουρα θα είναι κάποια μικρής ηλικίας..
Μπορεί να είναι ακόμα και μια τρελή θαυμάστρια των Ξύλινων ή κάποια που εκείνο το καλοκαίρι ήταν αργόσχολη, δεν είχε τι να κάνει και αποφάσισε να πάει..
Μπορεί επίσης να ήταν κάποια τρελά ερωτευμένη με τον Παυλίδη και να έκανε τα πάντα γι’αυτόν.. Αυτό το τελευταίο μπορεί να δημιουργήσει ακόμα περισσότερα προλήματα..

Σκεφτείτε μια άλλη κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον δικό της. Τρελά ερωτευμένη όμως, και ακολουθεί ο εξής διάλογος μεταξύ του ζευγαριού:
Αυτή: Σ’αγαπάω μωρό μου, θα έκανα τα πάντα για σένα..
Αυτός: Τα πάντα??
Αυτή: Φυσικά καρδουλίτσα μου, γούτσου γούτσου
Αυτός: Αφού θα έκανες τα πάντα, γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου φέτος το καλοκαίρι στο νησί να γνωρίσεις τους δικούς μου?
Αυτή: Μα δεν είναι πολύ νωρίς?
Αυτός: μα η γκόμενα του Παυλίδη πήγε!
Η αυτή είναι σε αδιέξοδο. Δεν ξέρει τι να κάνει. Τα επιχειρήματα είναι ατράνταχτα. Αφού η κοπελιά του Παυλίδη πήγε, και αυτή πρέπει να πάει.
Κάπως έτσι καταλήγει στα 25 της με δύο παιδιά και παντρεμένη.
Είναι αυτονόητο λοιπόν πως φταίει εκείνη που είχε πει πως θα πάει και πήγε.

Έχω ένα σωρό επιπρόσθετα παραδείγματα να σας παραθέσω και να σας αποδείξω οτι εκείνη φταίει για όλα, αλλά κάπου εδώ σταματάω..

Πρέπει να πάω να κοιμηθώ με τα μάτια μου γιατί του είχα πει πως θα πάω.

Προβληματιστείτε λοιπόν τώρα για να το διαπιστώσετε και εσείς.
Να διαπιστώσετε οτι όντως, αυτή, αυτή που πήγε φταίει για αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα απ’όσα έχουν συμβεί!

ΥΓ: Ο Παυλίδης είναι ο τραγουδιστής και ο στιχουργός των Ξύλινων Σπαθιών. Δεν είναι υποχρεωτικό να το γνωρίζεται.. (ή μήπως είναι?)