Dark Whispers

.
,
.
.
,

Η στιγμή που με αγωνία περιμέναμε.

Όλο το καλοκαίρι φεύγατε, ερχόσασταν, φεύγατε, ξαναερχόσασταν.. και εμείς ζηλεύαμε!
Ο Ίνδικτος μπορεί να καταλάβει τι θέλω να πω…

Ήρθε η ώρα να την κάνω σιγά σιγά (όπως λέει και το τραγούδι)

Έντεκα οι μερούλες της άδειας, και τέσσερις οι μέρες της άδειας από την σημαία , 15 το σύνολο!

Παρασκευή το φευγιό, προς την συμπρωτεύουσα ο προορισμός.

To ποστ γίνεται σήμερα, γιατί ένας πανικός στην δουλειά έχει προκύψει αυτές τις μέρες. Επειδή φεύγω διακοπές η ζωή μου εδώ πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν πιο δύσκολη.
Ίσως βέβαια αυτό να το κάνουν για να εκτιμήσεις την αξία των διακοπών.
Πειράζει όμως που εγώ το θεωρώ περιττό?

Αίμα φτύσαμε όλο το καλοκαίρι!

Πνίξιμο στην δουλειά επειδή όλοι ήταν σε άδεια, υστερικοί πελάτες που ερχόταν στο γραφείο με τα μαγιώ, ζέστη, λίγα μπάνια όλο το καλοκαίρι,μια κατατονία και ένα βούλιαγμα στην καθημερινότητα και μπόλικη υπομονή.

Πήραμε καινούρια ρουχαλάκια, οι μπουγάδες στεγνώνουν, το σπίτι σήμερα θα συμμαζευτεί ακολουθώντας και το συμμάζεμα του μαλλιού μια που σήμερα έχει κομμωτήριο το πρόγραμμα, το ένα εκ των δύο επίδομα διακοπών έχει ήδη προγραμματιστεί, η διάθεση είναι άριστη,ανυπομονώ να περάσω περισσότερο χρόνο με τα μάτια μου.. Όλα είναι -σχεδόν έτοιμα!-

Καλές (!) εκλογές να έχετε (δεν ψηφίζω φέτος λέμε!)

.
.
.
.

Είδα το ποστ του ίνδικτου και ζήλεψα.

Φυσικά αυτό είναι το ένα και μοναδικό ποστ που πρόκειται να κάνω για τις εκλογές..

Απο μικρή λοιπόν το μότο μου ήταν το να μιλάμε με τραγούδια.

Εκείνο το τραγούδι που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν το απόλυτο σάουντρακ των εκλογών, είναι απο τον Τζιμάκο - ποιον άλλον?-

.
.
.
.

Είναι βράδυ. Όχι πολύ αργά, όχι πολύ νωρίς. Νιώθω κουρασμένη. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς τον λόγο, αλλά είμαι κουρασμένη.
Πολύ φασαρία σήμερα και πολύς κόσμος.
Είμαστε με τους γονείς μου και με κάποιους φίλους τους στην “Ταβέρνα του Ευγένη”.
Κάθομαι στο κέντρο του τραπεζιού, στην αγκαλιά της μαμάς.
Την αγαπώ πολύ την μαμά.
Ειδικά σήμερα που φοράει το κατακόκκινο φόρεμά της.

Νυστάζω. Κλαίω με λυγμούς γιατί νυστάζω. Αφού πρώτα έχω γκρινιάξει σαν παιδάκι ενός έτους.
Είμαι κουρασμένη, θέλω να πάω σπίτι.

Η μαμά μου προσπαθεί να με ηρεμήσει. Δεν καταφέρνει και πολλά.

Σηκώνεται, μιλάει σε κάποιον, και μετά από λίγο με κατευθύνει σε μια πόρτα, σχεδόν δίπλα από το τραπέζι μας.
Την ανοίγει και κοιτάζω διστακτικά μέσα στο δωμάτιο.

Μυρίζει σκοτάδι.
Φοβάμαι.
Μέσα υπάρχει ένα κρεββάτι, ένα καντηλάκι που αχνοφωτίζει το δωμάτιο και μια εικόνα.
Μια γριά κάθεται σε μια καρέκλα και με κοιτάζει.

Φοβάμαι ακόμα περισσότερο.
Κλαίω πλέον γιατί φοβάμαι όχι γιατί νυστάζω, αλλά κανείς δε το καταλαβαίνει.
Ούτε η μαμά μου με καταλαβαίνει.
Με βοηθάει να ξαπλώσω στο κρεββάτι. Ξαπλώνει και αυτή δίπλα μου.
Φοβάμαι, αλλά νυστάζω..
Θέλω να κοιμηθώ αλλά φοβάμαι..

–

Είμαι σπίτι μου στο χωριό.
Έχουμε πολλά κουνελάκια. Τα αγαπώ πολύ τα κουνελάκια και μου αρέσει να τα φροντίζω.
Σήμερα ήρθαν καινούρια. Μωράκια. Πήγαμε με την μαμά μου να τα δούμε.
Μπορούν και χωράνε ακόμα και στην δική μου χούφτα!
Πιάνω το άσπρο.
Τα άσπρα μου αρέσουν περισσότερο.

Το κρατάω αγκαλίτσα και το φιλάω. Είμαι η μαμά του!

Η δικιά μου μαμά με αφήνει, έχει μια δουλειά θα γυρίσει σε λίγο. Έτσι μου λέει.
Μου λέει να προσέχω το κουνελάκι μου. Αν μου φύγει από τα χέρια θα πεθάνει.
Νιώθω τεράστια ευθύνη.
“Κρατώ την ζωή ενός πλάσματος στα χέρια μου.” Σκέφτομαι, και πριν προλάβουν να τυπωθούν τα εισαγωγικά στην προηγούμενη πρόταση το κουνελάκι έχει φύγει από τα χέρια μου.

Σοκάρομαι.
Ψάχνω παντού, δε μπορώ να το βρω.
Βάζω τα κλάματα. Δε θέλω να πεθάνει. Εγώ φταίω που θα πεθάνει. Εγώ..

Δεν είμαι υπεύθυνη. Μια μαμά δεν θα το έκανε ποτέ αυτό στο παιδί της. Εγώ το έκανα.
Ο μπαμπάς μου, μου λέει να μαθαίνω απο τα λάθη μου.
Πρέπει να μάθω απο αυτό μου το λάθος.
Δεν πρέπει να ξεχάσω ποτέ αυτό το κουνελάκι.
Δεν πρέπει.
Κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο θα σκέφτομαι το κουνελάκι που πέθανε εξαιτίας μου.
Δεν πρέπει να το ξεχάσω ποτέ. Ποτέ.
–

Λίγο πριν μπω στο σκοτεινό δωμάτιο για να κοιμηθώ, ήμουν σε μια εκκλησία γιατί βαφτιζόμουν.
Ήμουν ενός έτους.
Αυτή είναι η πιο παλιά ανάμνηση του εαυτού μου που τυχαίνει να έχω.

Την ημέρα που ανέβηκα σπίτι μου κλαίγοντας επειδή πέθανε το κουνελάκι εξαιτίας μου, ήμουν τριών ετών.
Αυτή είναι η αμέσως επόμενη παλιά ανάμνηση που ανάγκασα τον εαυτό μου να έχει.

–

Για τον Μήτσο.
Επειδή το ζήτησε και επειδή θα με πάρει να φύγουμε στην Βενεζουέλα με το ποδήλατό του.

.
.
.
.

Τι μεγάλος μήνας αυτός ο Αύγουστος..
Τεράστιος.

Διακοπές δεν πήγαμε. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι περάσαμε καλά.

Αυτόν το μήνα πήγαμε σε συναυλία. Επιτέλους. Μου είχε λείψει η συναυλιοκατάσταση.
Σωκράτης Μάλαμας και Ιωαννίδης Αλκίνοος. Φανταστικές καινούριες μουσικές εκείνο το βράδυ. Είχα μείνει έκπληκτη. Ήταν σαν ακόμα και ο ίδιος ο Αλκίνοος να είχε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και να ήθελε να πει κάτι το διαφορετικό.
Κρασάκι κόκκινο και μαγεία. Η γνωστή μαγεία της συναυλίας.
Είδα και τον Λειβαδά να κάθετε δυο σειρές παρακάτω μόνος του.
Φαινόταν να το απολαμβάνει.

Αυτό το μήνα βγήκα με μια φίλη μου. Μπαρότσαρκα. Οι δυό μας. Μου είχε λείψει η κοριτσοκατάσταση. Περίεργο. Περάσαμε υπέροχα.

Αυτόν το μήνα φάγαμε πολύ. Αρχίσαμε με ένα τραπέζι προς Άγγλους φίλους και τελειώσαμε με ένα μεξικάνικο γεύμα. Στο ενδιάμεσο προσθέσαμε και πολλά κιλά απάκι, μαντί, κρεατότουρτας και άλλων περίεργων παραδοσιακών εδεσμάτων.

Αυτόν το μήνα ήπιαμε πολύ. Μοχίτο, ρακές, κρασιά και ένα ροζ πράγμα πολύ “καλοκαιρινό”!

Αυτόν το μήνα έγραψα το ωραιότερο κείμενο που έχω γράψει -κατά την ταπεινή μου άποψη-. Τους διακοπάνθρωπους.

Αυτόν το μήνα άρχισα πάλι να μαζεύω τα κομμάτια της μουσικής μου. Καιρός ήταν. Μου είναι δύσκολο και επίπονο, αλλά το θέλω.

Αυτό το μήνα παίξαμε αγωνία πάνω σε ένα σεντόνι στο μπαλκόνι μας.

Αυτό το μήνα φιλοξενούμε φίλους. Την Όλγα και τον Φάνη. Βγαίνουμε, τρώμε, πίνουμε, γελάμε, λέμε βλακείες, παίζουμε χαλασμένο τηλέφωνο και περνάμε καλά.

Αυτόν το μήνα πήγαμε πάλι ένα διήμερο στα Δουλιανά μαζί με τα παιδιά και περάσαμε καλά.
Κάναμε μπάνιο στην πισίνα, ακούσαμε Τουρκογιώργη και Los Tromos και κάποιοι είπαν πως είδαν νυχτερίδες να πίνουν νερό από την πισίνα. Ένα γεγονός που έγινε θέμα συζήτησης για ένα ολόκληρο βράδυ.

Αυτόν το μήνα πήγαμε στο μπαλκονάκι του άγγελου, της γωνιάς των αγγέλων στην οδό Αγγέλου και ήμασταν οι άρχοντες του παλιού λιμανιού. Μιλήσαμε για μάγισσες και για την καταναλωτική μανία της Όλγας ενώ έπεφταν τα αστέρια πάνω από τα κεφάλια μας.

Αυτόν το μήνα πήγαμε στο Φραγκοκάστελλο ξανά. Στο ξενοδοχείο του Καπετάν Τομ, που βρισκόταν στην μέση του πουθενά, στην άκρη του κόσμου. Πληρώσαμε τον κυρ Παντελή 25 ευρώγια διαδρομή ενός τετάρτου κάναμε μπάνιο στην Ορθή Άμμο και θαυμάσαμε τον γαλαξία που απλωνόταν πάνω μας σε όλο του το μεγαλείο.

Αυτόν το μήνα αποφάσισα να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα, αλλά τελικά έβαψα τα νύχια μου μοβ.

Το μήνα που έρχεται θα πάμε διακοπές. Θεσσαλονίκη. Ήρθε και εμάς η σειρά μας.
Το μήνα που έρχεται θα πάω Ηράκλειο.

Ο μήνας που πέρασε ήταν τεράστιος. Ίσος με τρία καλοκαίρια. Αλλά ήταν πολύ όμορφος.
Ακόμα και όταν διάβαζα κείμενα σαν και αυτό.
Ακόμα και όταν ήθελα μανιωδώς να πάω διακοπές και εγώ.
Ακόμα και όταν πολύχρωμα πρόβατα γύρω μου μιλούσαν (και μιλούν) για πράγματα ουτοπικά και βλακώδη.