.
.
.
Αυτό το θέμα το έχω αναπτύξει πολλές φορές.
Όχι τόσο πρόσφατα.
Περισσότερο στις αρχές αυτού εδώ του “ημερολογίου”
Η μουσική για μένα πάντοτε ήταν κάτι το “πολύ”.
Ραδιόφωνο, κασέτες, cd, τίτλοι τραγουδιών, λίστες.. Μουσική…
Ένα μέρος της ζωής μου όλα αυτά.
Ένα μέρος από τις καλύτερες αναμνήσεις μου..
Το πρώτο μου κασετόφωνο, διπλό με δύο κασέτες και με βελόνα στο ραδιόφωνο, το απέκτησα στα δέκα μου.
Κάπου εκεί απέκτησα και τις πρώτες μου κασέτες.
Κάποιες λίγες γιατί δεν είχαμε λεφτά για τέτοια πράγματα τότε.
Θυμάμαι να κάθομαι ατελείωτες ώρες στο δωμάτιό μου και να προσπαθώ να φτιάξω τις δικές μου κασσέτες με τραγούδια που άκουγα στο ραδιόφωνο.
Η μουσική μου ταυτότητα εκείνης της εποχής θα έλεγα πως ήταν πολύ μπερδεμένη.
Ο μπαμπάς της κατηγορίας “Προσευχή τα χείλη μου για σένανε λένε” και “Δελφινοκόριτσο”
Η μαμά ούτε και αυτή ήξερε ακριβώς (τώρα πάντως ακούει ευχάριστα Σαρμπέλ)
Μεγαλύτερους δεν είχα κοντά μου για να μου μάθουν μουσική, και έτσι εγώ άκουγα πραγματικά ότι καθόταν κάπως καλά στο αυτί μου.
Θα ήθελα πάρα πολύ να είχαν “σωθεί” κάποιες κασέτες από εκείνη την εποχή..
Την ελληνική ροκ-έντεχνη σκηνή την ανακάλυψα μόνη μου, στα πρώτα μου κρυφά ξενύχτια.
Κάτω από το πάπλωμα ήταν, στο κατασκότεινο δωμάτιο μου, με το γουόκμαν στα αυτιά μου.
Κάπου στα δώδεκα μου ήταν, πάνω κάτω 1995, και ήμουν πολύ περήφανη γι’αυτή μου την ανακάλυψη.
Η μελωδίες, οι στίχοι, ο ρυθμός της μουσικής.. Μου ταίριαζαν, μου άρεσαν, ήμουν εγώ.
Κόλλησα. Στις μουσικές εκείνες και στις εκπομπές εκείνες.
Μερικά χρόνια αργότερα απέκτησα και το πρώτο κασετόφωνο, με cd (!) και ραδιόφωνο. Από την πρώτη μέρα κιόλας το είχα τοποθετήσει πάνω στο κρεββάτι μου, στην αριστερή πλευρά, δίπλα στο μαξιλάρι μου. Απο τότε και τουλάχιστον για τα επόμενα έξι χρόνια το μουσικό του ταξίδι ήταν ασταμάτητο. Πράγμα που (στην αρχή ειδικά) δημιούργησε πολλές φασαρίες , αφού το δωμάτιο το μοιραζόμουν με τον αδερφό μου. Δε σήκωνα κουβέντα. Το συνήθισαν.
Άρχιζαν τα συρτάρια να γεμίζουν με κασσέτες. Δικές μου κασσέτες.
Ακόμα και όταν κοιμόμουν είχα το δάχτυλό μου πάνω στο Rec, μήπως τύχει και ακόυσω κάτι κάποια στιγμή που να μου αρέσει.
Πολλές κασσέτες.
Οι απλές κασσέτες εξελίχθηκαν σε κασσέτες με επιλογές που γινόντουσαν πολύ προσεκτικά.
Οι κασσέτες με τις επιλογές, έγιναν κασσέτες που έχουν επιλογές με ένα περίεργο είδος μιξαρίσματος.
Τότε εξάλλου ήταν η εποχή που μιλούσα με τραγούδια..
Κάποιες απο αυτές μου τις έκλεψαν. Τις ακούγαμε συνήθως στις βεράντες και στις παραλίες. Πάντα βράδυ.
Πάντα ταξιδεύοντας στα όνειρά μας και στις φιλοδοξίες μας.
Κάποιες απο αυτές χάθηκαν, ενώ αρκετές τις έχω ακόμα.
Περασμένες όλες σε cd, με εξώφυλλα που έχω σχεδιάσει εγώ, και με χωρισμένα tracks.
Ατελείωτες ώρες δουλειάς.
Στα χρόνια που πρωτοεμφανίστηκε το mp3, είχα πάρει όρκο πως δεν θα αποκτήσω ποτέ μουσική σε τέτοια μορφή.
Φυσικά και τον αθέτησα.
Πολλές ώρες “κατεβάσματος” μέτρησα, και πολλές σπάνιες μουσικές.
Μια συλλογή που με έκανε υπερήφανη.
Μια συλλογή που με βοήθησε στις εκπομπές μου.
Χαιρόμουν όταν έπαιζα κάτι σπάνιο και ο κόσμος έπαιρνε τηλέφωνα ενθουσιασμένος..
Αύριο κλείνω ένα χρόνο ακριβώς από τότε που έκανα την τελευταία μου εκπομπή.
Την ακούω απόψε και ζηλεύω εκείνες τις στιγμές.
Νοσταλγώ.
Σήμερα κλείνω μια εβδομάδα από τότε που χάθηκε όλη η μουσική μου συλλογή . Περίπου 170 Gbs από ελληνικό ροκ και έντεχνο, σχεδόν όλη η μουσική τέτοιου είδους που κυκλοφόρησε τα τριάντα τελευταία χρόνια.
Χάθηκε μέσα σε ένα πρόβλημα του εξωτερικού σκληρού δίσκο. Δεν είχα back up…
Στεναχωριέμαι..
Σκεφτόμουν να αρχίσω εκπομπές σύντομα.
Αν δεν σωθεί η συλλογή μου τελικά (με κάποιο μαγικό τρόπο, δε ξέρω) δε πρόκειται να το κάνω αυτό.
Σχεδόν δε θέλω μια εβδομάδα τώρα, να ακούω καν μουσική.
Θέλω τις μελωδίες μου πίσω.
Ίσως αυτές να είναι το σημαντικότερο απόκτημά που είχα ποτέ….
Θέλω τις εκπομπές μου ξανά.
Ίσως αυτές να είναι τα σημαντικότερα ταξίδια που μπορώ να κάνω μέσα στην καθημερινότητά μου…
Σε μια από τις γωνιές του σπιτιού μου, στην πιο απόμερη και κρυφή, βρίσκονται τα κόκκινα μπαλόνια μου.
