Dark Whispers

Μπορεί να διατυπωθεί και σαν “Γιορτάζουμε και Επετειάζουμε”
Δεν έχει σημασία!

Κατ’αρχάς πιστεύω πως η ονομαστική εορτή, είναι μια ηλίθια γιορτή.
Επειδή αποφάσισε κάποιος να μου δώσει ένα όνομα χωρίς καν να με ρωτήσει, πρέπει να το γιορτάζουμε κιόλας?!
Σίγουρα όμως είναι μια καλή ευκαιρία για έξοδο και για κρεπάλη!
Κατα δεύτερον δεν υπάρχει πιο γελοία ευχή απο το “να χαίρεσαι το όνομά σου”! Μπορεί να μου εξηγήσει κανείς το πως κάποιος μπορεί να χαρεί το όνομά του?!

Πέρα απο αυτά έχει την πλάκα της αυτή η ημέρα. Κυρίως λόγω του οτι ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σε θυμηθεί. Παλιοί συμμαθητές, άτομα των οποίων είχες ξεχάσει την ύπαρξή τους, άτομα που έχεις να μιλήσεις χρόνια ολόκληρα..

Καλά είναι..

Το σημαντικότερο της σημερινής ημέρας όμως είναι άλλο.

Πριν ένα χρόνο ακριβώς εμείς (τα δύο γίδια της φωτογραφίας φυσικά) ήμασταν σε ένα σπίτι με μία μαυροδάφνη, ψάχναμε επί πολλές ώρες ένα ανοιχτήρι, ακούγαμε τόσο Πασχαλίδη από το μέσα δωμάτιο που φθάσαμε στο σημείο να τον σιχαθούμε -ναι, και εγώ- , διαβάζαμε Τομ Ρόμπινς και καθόμασταν στους απέναντι στους καναπέδες μιλώντας για τόσα πολλά πράγματα που αρκετά από αυτά δεν μπορώ να τα θυμηθώ καν.

Δε θα μιλήσω τώρα για το πριν αυτής της βραδιάς. Άλλη φορά.

Φαινόμασταν τόσο διαφορετικοί, αλλά ήμασταν (και είμαστε) τόσο ίδιοι..
Απελπιστικά ίδιοι. Σε όλα.

Εκείνη η βραδιά ήταν η αφετηρία πολλών εξελίξεων στις ζωές και των δυο μας.
Περάσαμε πολλά μετά από εκείνη τη βραδιά.
Όμορφα και άσχημα. Σε βαθμό “πολύ” και τα δύο.

Αφήσαμε και οι δυο τις ζωές μας για να ξεκινήσουμε μια κοινή.
Και είναι ωραία.

Αν ξαναγυρνούσαμε πίσω σε εκείνο το βράδυ δε θα άλλαζα τίποτα.
Αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος δε θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έγιναν.
Ακόμη και αυτά που πόνεσαν.

Όταν είχαμε πει να ορίσουμε την ημερομηνία εκείνης της βραδιάς για επέτειό μας , μου είχε φανεί υπερβολικό.
Μου φαινόταν πως αυτή η ημέρα δε θα έφτανε ποτέ.
Πως ήταν πολύ μακριά.
Στην Χαλκιδική το είχαμε πει.

Τελικά αυτή η μέρα έφτασε, και έφτασε πολύ γρήγορα.
Τόσο γρήγορα όσο μια ανάσα.

Είμαι χαρούμενη. Είμαι διαφορετική. Είμαι στην αγκαλιά σου.
Τι άλλο να θέλω?!

Δε μιλάω συχνά για αυτά που συμβαίνουν σε αυτό εδώ το blog.

Αυτό δε σημαίνει όμως πως δεν έχουν γίνει αξιόλογα πράγματα εδώ μέσα και πράγματα που με έχουν συγκινήσει.

Από άτομα που απλά έψαχναν κάτι στο google και έπεσαν πάνω σε κείμενα που μιλούσαν για αυτούς, από emails που έχω λάβει από παιδιά που δεν έχουν καμία σχέση με την μπλογκόσφαιρα, όπου μου έλεγαν ιστορίες - εμπειρίες που τους έχουν συμβεί ανάλογες με τις δικές μου.
Απο εκείνη την “παρέμβαση” του Γιώργη Χριστοδούλου, για την δισκοκριτική που έκανα στο cd του, μέχρι εκείνα που συνέβησαν χθες..

Για να μην μένουν απλά σαν ιστορίες του παρελθόντος, διαβάστε ξανά εκείνο το κείμενο για τον Λήτη δείτε και τα σχόλια, μπείτε και στην σελίδα του.

Θα στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ και από εδώ στον γιο του, που επικοινώνησε μαζί μου.

Θα στείλω άλλο ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσάς…

(και περιμένω απλά να δω τι άλλο θα συμβεί εδώ μέσα!)

Δε μου το βγάζεις απο το μυαλό.
Ο χρόνος είναι η πιο μεγάλη ψευδαίσθηση.Μεγαλύτερη ακόμα και από τον ίδιο τον Θεό.

Μετράμε, ξαναμετράμε, κοιτάμε το ρολόι, υπολογίζουμε, συγχρονίζουμε τους δείκτες για να ορίσουμε ανα ομάδες τον δικό μας χρόνο, κλείνουμε ραντεβού, τα ξεχνάμε,τα σημειώνουμε.

Βαριόμαστε και περνάει αργά “η ώρα”, είμαστε καλά και περνάει γρήγορα.

Μα τι σημαίνουν όλα αυτά?
Θα αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο για να μου εξηγήσει?

Ένα σταθερό σημείο.
Η γη.
Η περιστροφή της.
Αυτή ορίζει τον χρόνο μας. το πότε θα κοιμηθούμε, το πότε θα φάμε, το πότε θα δουλεύουμε.
Μα δεν είναι σταθερό σημείο αυτό.
Έχει αποδειχθεί. Σχεδόν κάθε χρόνο χάνει ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο!

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα χρονοδιαγράμματα, τα ξυπνητήρια, και τα ραντεβού.

Ο χρόνος είναι δικός μου.

Αλήθεια, τι είναι ο χρόνος για τον καθένα μας? Πως τον αντιλαμβανόμαστε?
Το παρελθόν μας, οι αναμνήσεις μας, το τώρα αλλά και το μετά?
Κυλάει τόσο γρήγορα σε όλους όσο γρήγορα κυλάει και για μένα?
Με το να κοιμάμαι δέκα ώρες την ημέρα έχω ζήσει τον ίδιο χρόνο με κάποιον που κοιμάται μόνο τέσσερις?

–
Σκεφτείτε λίγο και εκείνα τα σκουλήκια, που ζουν 24 ώρες.
Το δικό τους εικοσιτετράωρο είναι ανάλογο με ένα δικό μας?
Γεννιούνται, μεγαλώνουν, βρίσκουν τον σύντροφο της ζωής τους, πηδιούνται, γεννάνε και στο τέλος ψοφάνε μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο.
Ένας ολόκληρος κύκλος ζωής μέσα σε μια ημέρα.
Πολυάσχολη ημέρα. Σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέρουσα από κάποιες δικές μου.
–

Φανταστείτε τώρα πως το σύμπαν, η γη, οι πλανήτες, και όλο αυτό το μαύρο σκοτάδι που μας περιβάλλει στο διάστημα, είναι απλά κάποια στρογγυλά ψίχουλα παστίτσιου, κάποιας άλλης οντότητας που έπεσαν κάπου.

Μπορεί κάποιος, πολύ μεγαλύτερος σε όγκο από εμάς, να έτρωγε ένα παστίτσιο σε έναν καναπέ ένα μεσημέρι και να του έπεσαν στον καναπέ ή στο πάτωμα κάποια ψίχουλα.
Μέσα στο ένα τέταρτο που θα χρειαστεί για να τελειώσει το φαγητό του και φέρει το σκουπάκι για να τα μαζέψει, ποιος μπορεί να μου πει πως πάνω σε αυτό το ψίχουλο δεν αναπτύχθηκε ζωή και πολιτισμός?
(ποιος μπορεί να μου πει πως και στα δικά μας ψίχουλα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο?)
Δεν μπορεί το δικό του τέταρτο να ισοδυναμεί με τα τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια της ύπαρξης της γης?
Αν αύριο μας ρουφήξει όλους ένα σκουπάκι, πριν προλάβουμε να πούμε “παστίτσιο” μην σας φανεί περίεργο!

Μπορείτε να φανταστείτε κάτι ανάλογο με ένα μουχλιασμένο φαγητό μέσα σε ένα ψυγείο.
Οι “παγωμένοι” πλανήτες να είναι αυτοί που είναι πιο κοντά στην ψύξη, δηλαδή στην επιφάνεια του φαγητού, και οι πιο ζεστοί, αυτοί που είναι πιο κάτω.
Ο ήλιος να είναι η λάμπα του ψυγείου, και εδώ απλά περιμένουμε μέχρι να ξεβαρεθεί η αχαΐρευτη νοικοκυρά και αποφασίσει να μας πετάξει στα σκουπίδια.

–
Τελικά η σταθερότητα του χρόνου δίνει υποσυνείδητα μεγάλη ασφάλεια στον καθένα μας.
Μπορεί εγώ να πεθάνω στα 70 μου, αλλά η γη θα συνεχίσει να υπάρχει για άλλα τόσα δισεκατομμύρια χρόνια και ακόμα περισσότερα. Ασφάλεια. Σταθερότητα.

Μετά σκέψεις του τύπου: Πρέπει να διαιωνιστούμε, πρέπει και μετά από τόσα πολλά χρόνια να υπάρχουν απόγονοί μας.

Γεννιόμαστε - γαμιόμαστε - πεθαίνουμε.
Σα τα σκουλήκια.

Αν αύριο όμως οι επιστήμονες διαπιστώσουν πως σε ένα χρόνο ακριβώς, ο τύπος με την κοιλιά τούμπανο απο το πολύ παστίτσιο θα έχει φέρει το σκουπάκι, τότε τι γίνεται? Τι κάνουμε?
Ρίχνουμε μπινελίκια στο αφεντικό μας και φεύγουμε από την δουλειά? Ταξιδεύουμε? Διασκεδάζουμε? Κάνουμε ασύστολο σεξ? Μιζεριάζουμε? Αγοράζουμε όλες τις κονσέρβες φλόκος απο το σουπερμαρκετ? Πίνουμε άλλο ένα ποτήρι κρασί στην υγειά μας?

Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι ή χειρότεροι?

Μήπως ο χρόνος είναι ο Θεός μας?
Μήπως αυτός είναι η ανώτερη και η κινητήρια δύναμη?
Μήπως το παρελθόν μας και το μέλλον μας είναι αυτά που οδηγούν όλες μας τις αποφάσεις και όλες μας τις συμπεριφορές?

–
Αυτές τις μέρες, ενώ όλη η φύση γιορτάζει , ενώ όσοι έχουν ελεύθερο χρόνο θα είναι στα εξοχάς ή θα πίνουν καφέδες στις παραθαλάσσιες καφετέριες, εμένα θα με στείλουν σε ένα γραφείο χωρίς ίντερνετ, ηχεία, συναδέλφους απλά για να περιμένω μπας και μπει κανένας πελάτης…Σίγουρα εκεί ο χρόνος θα κυλάει απελπιστικά αργά.

Το έχω ξαναζήσει αυτό πριν δέκα περίπου χρόνια….
Μόνο που τότε δεν τις διδαχές του παρελθόντος…
Δεν είχα ούτε καν το άγχος του μέλλοντος.

.

ΥΓ1: Αυτά για το παστίτσιο δεν είναι τωρινά φρούτα. Τα σκεφτόμουν όταν ήμουν παιδούλα και έπαιζα με τις κούκλες μου. “Γιατί κάποιος πολύ μεγαλύτερος να μην έχει εμένα και τον κόσμο μου σαν παιχνίδι, όπως έχω εγώ τις κούκλες μου?”
Μια ζωή στην παράνοια!

ΥΓ2: “Ρε, γιατί δεν γράφεις κάποια στιγμή για αυτό με το παστίτσιο?” - Το έγραψα…

.
.
.
.

Την εποχή που ήμουν μικρό κοριτσάκι, με τις κοτσίδες, τα γυαλάκια και τα φουστανάκια με τα πολλά φρουφρου, περίμενα πως και πως να έρθει το Πάσχα.
Ήταν οι αγαπημένες μου διακοπές.
Το Πάσχα είχε διαφορετικά χρώματα, μυρωδιές, εικόνες αλλά και συναισθήματα απ’ότι οι άλλες γιορτές..

Μέχρι την ηλικία των δεκατριών, περνούσαμε τις μέρες του Πάσχα, στο χωριό του πατέρα μου.
Ένα μικρό παραδοσιακό χωριό, με 50 μόνιμους κατοίκους όλους κι όλους.
Αλλά ένα χωριό με πολύ δεμένους ανθρώπους, που πραγματικά ξέρουν να γλεντάνε και να περνάνε καλά.
Καλοκαίρι, Πάσχα και Χριστούγεννα πάντα έσφυζε από ζωή.

Εκεί λοιπόν, θυμάμαι τα μεσημέρια στο σπίτι της γιαγιάς που έπρεπε να κάνουμε απόλυτη ησυχία.Τις κουλούρες και τα τσουρέκια που ήταν “σκεπασμένα” με πετσέτες και δεν έπρεπε να τα τρομάξουμε!Τον Ιούδα που τον γυρνούσαμε σε όλο το χωριό, από πόρτα σε πόρτα, κρατώντας καλαθάκια για να μας βάλουν μέσα γλυκά. Τα τεράστια ταψιά με τα καλιτσούνια που τα έψηναν μανιωδώς στον ξυλόφουρνο του σπιτιού.Το Πασχαλινό τραπέζι με τις πολύχρωμες χαρτοπετσέτες και τις μαργαρίτες που είχα μαζέψει εγώ..
Η εκκλησία…
Πόσο με μάγευε η εκκλησία εκεί..
Τις περισσότερες ψαλμωδίες τις έψαλλαν οι άντρες του χωριού, σαν χορωδία, και όχι οι Ψάλτες.
Τα κεριά, η προσήλωση στα λόγια του παπά, τα πρόσωπα των γερόντων, όλα αυτά, δημιουργούσαν μια μαγευτική ατμόσφαιρα στα μάτια μου.
Τις τελευταίες εκείνες χρονιές μάλιστα, η μητέρα μου για να εκπληρώσει ένα τάμα της, αποφάσισε όλα τα λευκά κεριά που θα έδιναν στην εκκλησία την Ανάσταση, να τα στολίσει με πολύχρωμες κορδέλες και λουλούδια.
Εκείνο το βράδυ είδα γερόντια να δακρύζουν, και να λένε πως για πρώτη φορά στα ογδόντα τους χρόνια, κρατούσαν δικιά τους λαμπάδα.
Εκείνο το βράδυ δε μπορούσα να σταματήσω να χαζεύω την χαρά και την έκπληξη που είχαν όλοι στα πρόσωπά τους.
Την αλήθεια, την αθωότητα που είχαν τα βλέμματά τους.
Θυμάμαι και την νηστεία. Πείσμωνα, και ακόμα και αν μου έδιναν κρέας η γάλα δεν δοκίμαζα καν.
Ήταν μέρος της τελετουργίας.
Ήταν μέρος αυτής της μαγείας.

Αργότερα , για διάφορους λόγους, αλλάξαμε συνήθειες.
Κάναμε πλέον Πάσχα στο δικό μας σπίτι, σε χωριό όχι τόσο μικρό μεν, αλλά με τις συνήθειες και τις συμπεριφορές του μικρότερου χωριού του κόσμου δε .
Μου άρεσε που η εκκλησία εκεί είχε περισσότερο κόσμο, και τις δύο πρώτες χρονιές παρακολουθούσαμε την λειτουργία από τον γυναικωνίτη μαζί με τα άλλα παιδιά.
Είχε πλάκα να βλέπεις όλο τον κόσμο από ψηλά.
Κάναμε αστεία μεταξύ μας, βάζαμε σημάδια κυρίες “ψηλομύτες” για να τους πετάξουμε πάνω τους όλο το πανέρι με τα λουλούδια όταν θα ακουγόταν το “Έραναν τον τάφο αι μοιροφόραι μοίραι”.
Είχαμε χαλάσει πολλών την διάθεση τότε.

Όλη η μαγεία όμως είχε χαθεί. Ήταν απλά μέρες που είχαν πλάκα.

Μερικά χρόνια αργότερα, η εκκλησία το Πάσχα έμοιαζε με κάτι υποχρεωτικό.
Περπατούσες μες στην εκκλησία να προσκυνήσεις και άκουγες διάφορα σχόλια του τύπου “Πέρισυ με τα ίδια ρούχα δεν είχε έρθει αυτή?”
“Καλέ, κοίτα πως είναι το μαλλί της”

Έβλεπες χτενίσματα κάθε είδους, τακούνια τεράστια, ρούχα λες και ήταν βγαλμένα από ντουλάπες τραγουδιστριών πέμπτης κατηγορίας και πρόσωπα καλυμμένα από τόνους make up και υποκρισίας.

Ήξερα πως και εμένα κάπως έτσι σχολίαζαν.
Η λειτουργία για μένα κρατούσε όσο το άναμμα ενός κεριού.
Τον υπόλοιπο χρόνο τον περνούσα στο προαύλιο σαχλαμαρίζοντας και καπνίζοντας με φίλους.

Φυσικά τις επόμενες μέρες κυκλοφορούσε στο χωριό η ατάκα ” Η κόρη του τάδε (εγώ) τα έχει με τον τάδε”, αλλά ποτέ δεν με ένοιαξαν αυτά.

Με τα χρόνια οι μυρωδιές έφυγαν. Το αρνί το στέλναμε στον φούρναρη, τα καλιτσούνια τα αγοράζαμε έτοιμα, ο Ιούδας καιγόταν γρήγορα και το πασχαλινό τραπέζι έμοιαζε πολύ στο Κυριακάτικο.
Μεγάλες Πέμπτες μαζευόμασταν όλοι σαν παλιοπαρέα και τρώγαμε σουβλάκια!

Φυσικά και ισχύει το κάθε φέτος και χειρότερα.
Κάθε χρονιά που περνούσε όλα αυτά γινόντουσαν πολύ πιο έντονα, πολύ πιο ενοχλητικά και πολύ πιο άσχημα.

Πέρυσι τον επιτάφιο τον γλίτωσα παρά τρίχα.
Με την πρόφαση ότι με χτυπάνε τα παπούτσια πήγα και έκατσα στο αυτοκίνητο.
Έβαλα το cd που κρατούσα από το σπίτι, ήρθαν και άλλα τρία τέσσερα άτομα ,και περάσαμε μια χαρά.Ανώδυνα.

Φέτος Μεγάλη Παρασκευή θα την περάσω στο καράβι, και Ανάσταση θα κάνω κάπου πολύ μακριά από όλα αυτά.
Επίσης αύριο θα μαγειρέψω μπριζόλες!

Τίποτα πλέον δεν θυμίζει Πάσχα πέρα από τον επιπλέον μισθό και από τον προσκυνητή του Αλκίνοου που ακούγεται σε όλα τα ραδιόφωνα αυτές τις μέρες. Το τραγούδι με τον πιο κατανυκτικό τίτλο όπως είπα και σε ένα σχόλιο στον Ίνδικτο.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά χθες, που σε μια βόλτα στα μαγαζιά είδα κάτι χρυσά παπουτσάκια, και γκρίνιαζα που δεν είμαι πια δέκα χρονών.

Μου λείπουν όλα αυτά..
Μου λείπει αυτή η μαγεία…
Δεν είμαστε όμως πια δέκα…
Ας αρκεστούμε στον Αλκίνοο.

Χρόνια πολλά εύχομαι.
Καλή Ανάσταση.

.
.
.
.
.
.

Διαπίστωση: Όσο περνάει ο καιρός λιγοστεύουν αυτά που έχουμε να πούμε.. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό ή κακό.

Ο Χρόνος περνάει τρομακτικά γρήγορα όμως. Αυτό είναι κακό.

Ο Μήνας που πέρασε ήταν περίεργος.
Συνέβησαν και όμορφα πράγματα αλλά και άθλια.
Κάτι κρίσεις μελαγχολίας, κάτι τσακωμοί, και πίεση στην δουλειά…

Πήγαμε και βόλτες, πήγαμε και παρέλαση,φάγαμε και φοντύ σοκολάτας, βγάλαμε και φωτογραφίες..

Μέτριος μήνας. Μήνας με υπερβολικά όμορφα συναισθήματα αλλά και υπερβολικά άσχημα. Μήνας αντιθέσεων καλύτερα.

Ο Απρίλιος όμως είναι αρκετά φορτωμένος.

Κατ’αρχάς πρέπει να γράψω δυο ποστς που χρωστάω (εδώ και καιρό), πριν την Μεγάλη Παρασκευή.
Μεγάλη Παρασκευή αρχίζει η άδεια (ολέ ολέ) και για δεκαπέντε μέρες θα ξυπνάμε μεσημέρι, θα κάνουμε ψώνια, βόλτες και θα πίνουμε ότι πίνεται στην Συμπρωτεύουσα.

Στην επιστροφή μας περιμένει ένα σπίτι που θέλει βάψιμο και διακόσμηση
(είπα πως θα βάψουμε καφέ και γαλάζιο τους τοίχους της κρεββατοκάμαρας, επειδή αυτά τα χρώματα έχει και το πάπλωμα?)
Ακόμη, μας περιμένει μια ονομαστική εορτή (η δικιά μου, η δικιά μου) αλλά και μια επέτειος!

Πρέπει επιτέλους να αρχίσω κάτι που λέω εδώ και μήηηνες πως θα το αρχίσω αλλά ποτέ δε μου έφτανε ο χρόνος. Όταν έρθει ο καιρός θα ενημερωθείτε.

Επίσης αυτό το μήνα το blogaki ετούτο κλείνει αισίως έναν χρόνο.

Πριν ένα χρόνο είχα ακούσει σε ένα κάποιο ραδιόφωνο να διαβάζουν κάποια κείμενα απο blogs..
Μου κινήθηκε η περιέργεια και άρχισα να ψάχνω και να διαβάζω αυτά τα περίεργα ημερολόγια.
Μετά απο λίγες εβδομάδες έκανα αυτά τα τρία εύκολα βήματα.
Ιδού που καταλήξαμε.

Το ιστιολόγιο αυτό πέρασε διάφορα στάδια σε όλους αυτούς τους μήνες.
Υπήρξε μελαγχολικό, αισιόδοξο, μοναχικό, κυκλοθυμικό, μελωδικό.
Υπήρξε λαλίστατο αλλά και φειδωλό στις λέξεις του.
Καταγράφηκαν ιστορίες, εμπειρίες, παραμύθια και μεγάλες αλήθειες.
Καταγράφηκαν και αναμνήσεις και αληθινά ονόματα έτσι ώστε όταν ο Κάκαρης, ο Δαλιάνης, ο Ζάμπουρας ή ο Καραμπέτσος βάλουν (σαν ψωνάρες που είναι) το όνομά τους στο google, να πέσουν σε κάτι, που ζήσαμε μαζί πριν χρόνια, πρίν μήνες.
Έλαβε e-mails με ιστορίες, σε απάντηση των δικών του ιστοριών.
Μπορεί να πέρασε τις φάσεις του αλλά έμεινε πιστό σε αυτό το οποίο ξεκίνησε.
Δεν παρασύρθηκε από καμία μπλογκόσφαιρα από καμία κλίκα, έριδα ή ξεκατίνιασμα.
Αυτά δεν έχουν θέση εδώ.
Εξάλλου από τα e-mails που έλαβα, οι περισσότεροι αναγνώστες δεν γνωρίζουν καν τι είναι blog.

Ευχαριστώ πολύ αυτούς που με αφορμή ενός κάποιου κειμένου που γράφτηκε εδώ μέσα, είπαν μια κουβέντα, ένα σχόλιο, μια δικιά τους ιστορία.

Περιμένω και τους άλλους, εκείνους που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα, να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα (ε μα, τι περιμένετε?!)

Ευχαριστώ όλους, για την παρέα.

Τούτα.

Δύο δωράκια για το τέλος.

Ένα για την Κατουρημένη Ποδιά που το ζήτησε, και ένα για τον Απρίλη.
Καλή Ακρόαση, Καλό Μήνα, Καλές Γιορτές, Καλά Κρασ(ι)ά.