..Πολλές. Μπασταρδεμένες. Με ευχάριστες εκπλήξεις.
Τρεις φωνές που ταιριάζουν απόλυτα παρόλο που είναι τόσο διαφορετικές.
Τόσα χρόνια μέσα σε αυτά τα γρανάζια, έχεις μάθει να καταλαβαίνεις όλα τα τραγούδια απο την πρώτη τους νότα..
Ακούς τις πρώτες νότες ενός κάποιου τραγουδιού. Περιμένεις να ακούσεις να το ερμηνεύει η γνώριμη φωνή που έχεις συνηθίσει αλλά φευ. Ακούς κάτι διαφορετικό, και ενθουσιάζεσαι.
Ακούς τις πρώτες νότες ενός κάποιου τραγουδιού, και παραξενεύεσαι. Απορείς. Αναρωτιέσαι αν είναι καινούριο. Μετά απο μερικά δευτερόλεπτα, ακούς να ερμηνεύεται ένα απο τα πιο αγαπημένα σου τραγούδια. Η μουσική τελείως αλλαγμένη. Ακούς κάτι διαφορετικό, και ενθουσιάζεσαι.
Έχω κολλήσει.
Έχει κολλήσει και ο player.
Στο repeat και τα δύο τα δισκάκια. Απο το πρωί μέχρι το βράδυ.
Είδα και το dvd..
Μακάρι να ήμουν εκεί.
Κρίμα που μόνο εσείς εκεί πάνω μπορείτε να ζείτε τέτοιες στιγμές.
Μπορεί εμείς, εδώ στο Νότο να έχουμε όμορφα μέρη, ρομαντικές παραλίες και να προσφέρουμε ειδυλλιακές διακοπές, αλλά σίγουρα, σε κάποια σημεία, είμαστε οι χαμένοι της όλης ιστορίας….
Ζηλεύω.
(Δεν έχει δωράκι αυτή τη φορά. Να το αγοράσετε.)
March 30th, 2007 at 6:53 pm
δεν έχει δώρο? ούτε καν ως “πασχαλιάτικο”?
(εδώ που είμαι εγώ δεν ξέρουν καν ποιοι είναι οι (Αλεξίου - Μάλαμας - Ιωαννίδης)
March 31st, 2007 at 6:17 am
Θα χρησιμοποιήσω μόνο τα λόγια του Οδυσσέα Ιωάννου γιατί αυτά που ζήσαμε εκείνο το βράδυ και που τα ζω πάλι 3 μέρες τώρα , μπορούν να περιγραφούν μόνο με αυτή τη φράση : “ευτυχής που ήμουν εκεί ως απλός θεατής” ….
April 2nd, 2007 at 9:01 am
Κατουρημένη Ποδιά , γιατί καλέ, που είσαι?!
Άντε δωράκι εξαιρετικά αφιερωμένο για σένα στο επόμενο ποστ!
Σταλίτσα
Τυχερή που ήσουν εκεί ως απλός θεατής..
April 2nd, 2007 at 9:39 pm
δεν είπαμε? LA ήτοι Low Achaia ή και Κάτω Αχαγιά..
April 3rd, 2007 at 6:40 am
Και τι είναι εκεί και δεν ξέρουν τον Ιωαννίδη, τον Μάλαμα και την Αλεξίου?
Εδώ ακόμα και στο κολοχώρι που δουλεύω τους ξέρουν….