Dark Whispers

..Πολλές. Μπασταρδεμένες. Με ευχάριστες εκπλήξεις.
Τρεις φωνές που ταιριάζουν απόλυτα παρόλο που είναι τόσο διαφορετικές.

Τόσα χρόνια μέσα σε αυτά τα γρανάζια, έχεις μάθει να καταλαβαίνεις όλα τα τραγούδια απο την πρώτη τους νότα..

Ακούς τις πρώτες νότες ενός κάποιου τραγουδιού. Περιμένεις να ακούσεις να το ερμηνεύει η γνώριμη φωνή που έχεις συνηθίσει αλλά φευ. Ακούς κάτι διαφορετικό, και ενθουσιάζεσαι.

Ακούς τις πρώτες νότες ενός κάποιου τραγουδιού, και παραξενεύεσαι. Απορείς. Αναρωτιέσαι αν είναι καινούριο. Μετά απο μερικά δευτερόλεπτα, ακούς να ερμηνεύεται ένα απο τα πιο αγαπημένα σου τραγούδια. Η μουσική τελείως αλλαγμένη. Ακούς κάτι διαφορετικό, και ενθουσιάζεσαι.

Έχω κολλήσει.
Έχει κολλήσει και ο player.
Στο repeat και τα δύο τα δισκάκια. Απο το πρωί μέχρι το βράδυ.

Είδα και το dvd..
Μακάρι να ήμουν εκεί.
Κρίμα που μόνο εσείς εκεί πάνω μπορείτε να ζείτε τέτοιες στιγμές.
Μπορεί εμείς, εδώ στο Νότο να έχουμε όμορφα μέρη, ρομαντικές παραλίες και να προσφέρουμε ειδυλλιακές διακοπές, αλλά σίγουρα, σε κάποια σημεία, είμαστε οι χαμένοι της όλης ιστορίας….
Ζηλεύω.

(Δεν έχει δωράκι αυτή τη φορά. Να το αγοράσετε.)

Νέα μέρα.
Έτσι τιτλοφορείται το νέο δισκάκι από τα Υπόγεια Ρεύματα!

Ναι, πολύ σωστά διαβάσατε. Μετά από 5 χρόνια απουσίας, τα υπόγεια ρεύματα μας δίνουν καινούρια ακούσματα, που πραγματικά μοιάζουν με μια νέα μέρα.

Στην πρώτη ακρόαση του cd, τίποτα δεν μου θύμιζε τους παλιούς γνώριμους ήχους του συγκροτήματος.
Απογοητεύτηκα.
Στην δεύτερη (τρίτη, τρίτη, τέταρτη…..όγδοη) ακρόαση βρήκα μερικά τραγουδάκια που μοιάζουν με εκείνα, τα παλιά.
Κόλλησα όμως και με κάποια ολοκαίνουρια.
Ενθουσιάστηκα.


Μπορεί να είναι πιο ανάλαφρα, διαφορετικά απο αυτά που περίμενα να ακούσω, αλλά είναι καινούρια.
Σαν καινούρια, είναι σίγουρα πολύ καλύτερα απο άλλα “καινούρια” που έχω ακούσει κατα καιρούς.
Δωράκι, δύο από αυτά:

5 πράγματα για σένα, 5 λέξεις, 7 ταινίες..
Άντε να δω τι άλλο θα σκεφτείτε..

Δεν ήμουν ποτέ μανιακή με τις ταινίες. Πολλές “σημαντικές” ταινίες δεν τις έχω δει καν.
Δεν θυμάμαι ποτέ ονόματα ηθοποιών, σκηνοθετών ή ακόμα και τίτλους ταινιών!
Αυτό ήταν ένα πρόβλημα προσπάθησα να κάνω μια λίστα απο τις αγαπημένες μου ταινίες, όπως μου ζήτησε η κατουρημένη ποδιά..

Κατ’αρχάς δεν έχω αγαπημένες ταινίες.
Κάποιες ταινίες με έχουν σοκάρει, μου έχουν μείνει οι εικόνες τους μες στο μυαλό μου.
Κάποιες ταινίες με έχουν κάνει να ταξιδέψω, να ξεφύγω, να περάσω καλά.
Ίσως αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν σαν οι “αγαπημένες” μου.

Κάποιες απο αυτές (λέω κάποιες γιατί έχω κάνει δέκα φορές edit) είναι:

Μεγάλο κόλλημα με αυτήν τη ταινία..
Μου άρεσε ο Τζιμ Κάρει, το σενάριο, τα σκηνικά, η φωτογραφία, το μπλε μαλλί της Κέιτ.
Με έβαλε σε σκέψεις..
Πως θα ήταν ο χαρακτήρας μου αν αύριο το πρωί ξυπνούσα και είχα σβηστεί από την μνήμη μου όλα τα αρνητικά που μου έχουν συμβεί?
Πως θα ήταν αν μπορούσα να διαγράψω για πάντα τα πρόσωπα που με έχουν πληγώσει??
Ωραία θα ήταν αλλά ίσως να μην ήμουν εγώ…

Τι να πει κανείς για αυτήν την ταινία?
Σε μεταφέρει στην κρυμμένη αθωότητά σου και σε κάνει να βγάλεις προς τα έξω όλο το παλιμπαιδισμό σου.
Δεν ξέρω τι φταίει.. Η φάτσα της Αμελί? Τα ζεστά χρώματα της ταινίας? Οι εικόνες? Η μουσική?…
Αυτή η ταινία πάντως με έκανε να μην ντρέπομαι να λέω πως μου αρέσει να θρυμματίζω με μανία τα μπισκοτάκια που σου φέρνουν στις καφετέριες μαζί με τον καφέ…

Όταν άρχιζε να παίζει το dvd είπα “Το making of βλέπω”
Όταν συνειδητοποίησα πως δεν είναι το making of γούρλωσα τα μάτια
Μετά σκέφτηκα “Τι μαλακία κάθομαι και βλέπω”
Στην συνέχεια πωρώθηκα με το σενάριο και όλη την ιδέα..
Όταν τελείωσε απογοητεύτηκα.
Δεν ήθελα να τελειώσει.
Μια ταινία όταν σου δημιουργεί τόσα συναισθήματα μαζεμένα, σίγουρα είναι μια πολύ καλή ταινία.

Σε αυτήν την ταινία, μύρισα τις εικόνες.
Πλημμύρισε το δωμάτιο από κάθε είδους μυρωδιές και μεθύσαμε.
Ζήλεψα την εποχή εκείνη και τα αρώματα στα ακριβά μπουκαλάκια και ήταν η πρώτη φορά που συμπάθησα τον δολοφόνο..
Λίγο υπερβολικό το τέλος αλλά δεν μου αποτυπώθηκε αυτό στο μυαλό μου…
Αποτυπώθηκαν όλα τα άλλα και αυτό μου είναι αρκετό..

Η Ζωή γεννήθηκε σε κάποιο ορεινό χωριό των Χανίων. Χθες έκλεισε τα σαράντα της χρόνια.
από μικρή της άρεσε να ζωγραφίζει.
Κάθε μέρα, αφού τελείωνε τις αγροτικές δουλειές και τις δουλειές του σπιτιού πήγαινε πάνω στον λόφο με τις νερομπογιές της, και ζωγράφιζε πάνω σε υπόλευκες κόλλες από τετράδια και βιβλία.
Έβαζε πολλά χρώματα. Όσα περισσότερα μπορούσε.

Τα βράδια στα όνειρά της, ονειρευόταν πως ζούσε μέσα στις ζωγραφιές της.
Σε εκείνο το κίτρινο σπιτάκι με τα πολύχρωμα κεραμίδια και τις ροζ κουρτίνες.
Ονειρευόταν πως ήταν ξαπλωμένη κάτω από ένα τεράστιο δέντρο.
Αυτή και ο ψηλός άντρας με το άσπρο παντελόνι και το κόκκινο μούσι.

Η Ζωή ήταν ερωτευμένη. Με εκείνον. Τον άντρα των ζωγραφιών της και των ονείρων της.

Την ζωή την παντρέψανε στα 17 της. Ο άντρας της δεν είχε καμία σχέση με τον άντρα των ονείρων της. Κοντός, ξυρισμένος, φορούσε πάντα μαύρα, και είχε και από εκείνες τις χρυσές καδένες στο λαιμό.
Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Δεν είχε επιλογές. Το να παντρευτεί ήταν η μόνη διέξοδός της για να φύγει από το σπίτι. Παλιά κρητική νοοτροπία γαρ..

Τα είχε σχεδιάσει μέσα στο μυαλό της όλα. Θα έμενε παντρεμένη για τρία-τέσσερα χρόνια, θα μάζευε χρήματα, και μετά θα πήγαινε στην Αθήνα. Σε μια σχολή Καλών Τεχνών. Έτσι θα έκανε καλύτερες ζωγραφιές και καλύτερα όνειρα.

Η Ζωή χθες έκλεισε 23 χρόνια γάμου.
Δεν ματαίωσε ποτέ το σχέδιό της. Απλά το ανέβαλε. Περίμενε να μεγαλώσουν τα παιδιά..
“Όταν θα μεγαλώσουν θα με καταλάβουν” έλεγε.
Είχε ήδη τέσσερα παιδιά. Το μικρότερο ήταν πέντε. Περίμενε να μεγαλώσει για να καταλάβει.

Κάθε απόγευμα, αφού τελείωνε τις δουλειές του σπιτιού, πήγαινε εκεί, στον λόφο και Ζωγράφιζε.
Σε καμβάδες και ακουαρέλες πλέον.
Ζωγράφιζε ωκεανούς και νησιά. Καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα.
Ζωγράφιζε και πόλεις με πολυκατοικίες. Ζωγράφιζε και την Αθήνα που και που.
Πάντα υπήρχε και ένα μέρος για εκείνον τον άντρα μες στις ζωγραφιές της.
Κάθε βράδυ τρύπωνε και σε ένα διαφορετικό μέρος. Ονειρευόταν το αύριο και ήλπιζε..
Ήλπιζε πως θα φύγει..
Ήλπιζε πως θα τον συναντήσει κάποτε..

Η Ζωή χθες έκλεισε τα σαράντα της χρόνια.
Η Ζωή χθες ζωγράφισε στον τελευταίο της πίνακα ένα σπίτι με μαύρους τοίχους και με γκρίζα κεραμίδια πάνω σε έναν λόφο.
Η Ζωή χθες είδε την ζωή της να κατρακυλάει από εκείνον τον λόφο. Να πέφτει από τον γκρεμό και να χτυπιέται στα βράχια. Κάποια στιγμή την είδε να πιάνεται από ένα κλαδί, αλλά να μην αντέχει στο βάρος και στο τέλος να πέφτει και να σκοτώνεται.

Η Ζωή χθες σκότωσε τα όνειρά της και την ζωή της.
Έκαψε εκεί πάνω στον λόφο τις ζωγραφιές της.Μάζεψε τις στάχτες και τις σκόρπισε με δύναμη στον αέρα.
Έκαψε τα όνειρά της.
Συνειδητοποίησε πως για πάντα θα έμενε εκεί και θα έδινε όλο της το είναι στους άλλους. Για πάντα. Χωρίς εκείνη να πάρει τίποτα. Ποτέ.

Γύρισε στο σπίτι της αργά το βράδυ. Το βλέμμα της ήταν ψύχραιμο, αλλά το πρόσωπό της μύριζε θάνατο.
Για πρώτη φορά δεν είδε όνειρα. Ένα μαύρο σκοτάδι μόνο. Για πρώτη φορά…

Η Ζωή στα σαρανταπέντε της, σε πέντε χρόνια από χθες ακριβώς, θα πεθάνει από αυτοκινητιστικό.
Όλοι στην κηδεία της θα λένε πόσο καλή νοικοκυρά, μάνα, σύζυγος, γειτόνισσα ήταν.
Κανείς δεν θα πει τίποτα για τις ζωγραφιές της.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ για εκείνες.
Οι ζωγραφιές ήταν η ίδια η Ζωή και δεν άφησε ποτέ κανέναν να τις δει και να μάθει την ζωή της μέσα από αυτές.
Περίμενε να τις δείξει μόνο σε έναν. Σε Εκείνον. Τον ψηλό άντρα με το κόκκινο μούσι και το άσπρο παντελόνι.

Την ώρα της κηδείας η Ζωή θα είναι πάνω στον λόφο. Θα κρατάει όλες τις ζωγραφιές της, και θα είναι αγκαλιά με εκείνον. Ευτυχισμένη. Γεμάτη ζωή.

Η ιστορία αυτή δεν είναι αληθινή. Ποτέ όμως δε μπορεί κανείς να είναι και πραγματικά σίγουρος γιαυτό.

Για τον ίνδικτο και το παιχνίδι των πέντε λέξεων.

Με τις λέξεις υπόνομος, χνουδομπαλάκι, παπάς, αντιφέγγισμα και ελέφαντας (μπουαχαχα)
καλούνται να συνεχίσουν αυτό το παιχνίδι ο Sino, o Avatar, o Sir Bloodthrone, o Αριστοτέλης και ο Ζαο. Όλα τα παλικάρια δηλαδή απο το Sin and Denial.
Καλά να πάθετε.