Dark Whispers

…και βαριέμαι να δουλέψω..

Θα’θελα να χάζευα από το παράθυρο τη βροχή και να ήμουν..
.. κάτω απο μια κουβέρτα
.. δίπλα σε ένα τζάκι
.. μέσα σε ένα ξύλινο σπιτάκι στην κορφή ενός βουνού
.. σε ένα καφενεδάκι με τους φίλους μου, να πίναμε σοκολάτα, και να παίζαμε τάβλι (πόσο μου έχει λείψει το τάβλι!)

.. έστω και στην ΚΟΥΖΙΝΑ μου και να μαγειρεύω ΦΑΣΟΛΙΑ με ποντίκι!

Πάντα πίστευες πως το χρώμα της αγάπης είναι το μαύρο..

Το χρώμα της αγάπης είναι σκοτεινό ,μυστηριώδες, απέραντο σε τρομάζει μα το νιώθεις και οικείο, είναι μελαγχολικό και όταν το κοιτάς σου φέρνει θλίψη..
Υπάρχει αγάπη χωρίς μυστήριο, τρόμο, θλίψη, μελαγχολία? Υπάρχουν αγάπες που να μην είναι απέραντες?..

Tο χρώμα της αγάπης είναι μαύρο. Κολλάει στα ρούχα, στο σώμα σου, στο χώρο σου, στα όνειρα σου και στις σκέψεις σου .
Κολλάει παντού.
Το χρώμα της αγάπης είναι μαύρο όπως μια χειμωνιάτικη συννεφιασμένη νύχτα.. αγάπη δεν είναι μόνο καρδούλες και λουλούδια. Η αγάπη είναι κάτι περισσότερο από καρδούλες και λουλούδια.
Η αγάπη, η πραγματική αγάπη είναι πόνος και έννοια.. αν δεν έχεις πονέσει για κάποιον δεν μπορείς να τον αγαπήσεις πραγματικά.
Αν δεν έχεις χάσει κάποιον δεν μπορείς να εκτιμήσεις εκείνες τις στιγμές που είσαι μαζί του.
Αν δεν έχεις κλάψει για κάποιον δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι όταν σε κάνει να χαμογελάς.
Για να τα ζήσεις όλα αυτά πρέπει να πονέσεις.
Γι αυτό το χρώμα της αγάπης είναι μαύρο.
Τα δάκρυα είναι μαύρα, και η αγάπη έχει πολλά δάκρυα.. Θες να πεις και να εκφράσεις αυτό που νιώθεις.
Φοβάσαι.
Καλύτερα να μιλήσεις για την αγάπη.
Το χρώμα της αγάπης. Το μαύρο.
Τα τραγούδια της αγάπης είναι μαύρα.
Οι νότες και τα λόγια είναι μελαγχολικά και σκοτεινά.
Σε ταξιδεύουν.. σε αυτά που ζεις που ζούσες η που θα ήθελες να ζήσεις σε κάνουν να δακρύζεις μερικές φορές, και είπαμε.. τα δάκρυα είναι και αυτά μαύρα.

Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρεις τι σε πονάει περισσότερο. Αυτό που ζεις η αυτό που ήθελες να ζήσεις?
Αγαπάς. Τα βλέπεις όλα μαύρα.
Το χρώμα της αγάπης είναι μαύρο.
Ονειρεύεσαι. Ακόμα και τα όνειρα σου είναι μαύρα.
Βασικά δεν ξέρεις αν είναι όνειρα η εφιάλτες. Τα όνειρα σου κρύβουν τα θέλω σου.. Κρύβουν την αγάπη που νιώθεις.. Και αυτή έχει χρώμα μαύρο.
Η ψυχή σου έχει κολλήσει το μαύρο χρώμα της αγάπης. Σιχαίνεσαι ακόμα και τον εαυτό σου, που δεν μπορείς να σταματήσεις να αγαπάς.. λες και αν σταματήσεις να αγαπάς το μαύρο χρώμα θα σταματήσει να υπάρχει..
Οι σκέψεις σου είναι μαύρες. Οι σκέψεις σου αφορούν την αγάπη.
Ζεις σε μια ημι-πραγματικότητα.
Ζεις σαν να είναι εδώ η αγάπη, αλλά δεν είναι.
Και αυτό πονάει.. κάθε έκφανση της αγάπης σε πονάει.
Γιατί η αγάπη έχει μαύρο χρώμα.
Αν η αγάπη τότε πονάει τόσο γιατί όλοι τα την επιδιώκουν και να την θέλουν σαν τρελοί?
Ίσως αυτοί δεν έχουν καταλάβει πως το χρώμα της αγάπης είναι μαύρο.
Εσύ που το έχεις καταλάβει κρυφογελάς. Νιώθεις σα να ξέρεις κάτι παραπάνω που οι άλλοι δεν το γνωρίζουν.
Αλλά κατά βάθος τι πραγματικά κερδίζει κανείς όταν ξέρει πως το αληθινό χρώμα της αγάπης είναι το μαύρο?
Αλλά και ουσιαστικά τι κερδίζει κανείς όταν αγαπάει?
Δεν ξέρεις και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρεις και αν θες να το μάθεις.
Γιατί το αληθινό χρώμα της αγάπης είναι το μαύρο.

Σημείωση: Ήταν καιρός να σοβαρευτούμε και λίγο εδώ μέσα. Αυτό είναι ένα κείμενο που μου είχε ζητηθεί από κάπου και είχε γραφτεί σαν σήμερα το 2004. Για κάποια πράγματα που αναρωτιόμουν τότε, σήμερα έχω τις απαντήσεις.Κάποια άλλα τα πιστεύω ακόμα και τώρα.Επειδή είναι μαύρα, δεν σημαίνει πως είναι και απαισιόδοξα. Να το ξέρετε αυτό.

Πάντα μου την έσπαγε ο Άγιος Βαλεντίνος (μεγάλη η χάρη του), γι’αυτό και την αυριανή αφιέρωση θα την γράψω σήμερα!

και φυσικά ξέρεις ποιος φταίει για όλα αυτά ε? ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΠΗΓΕ!

Σ’αγαπάου!

Ο Τζίμης Πανούσης χθες βράδυ στα Χανια:

“Το ίντερνετ δεν είναι τίποτα άλλο απο μια μεγάλη τηλεφωνική παρτούζα που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Κυρίως βέβαια το κοντό του, γιατί αν είχε μακρύ θα ήταν έξω και θα το έδειχνε δεξιά και αριστερά.”

Έτσι είπε ο τρισμέγιστος.
Εγώ το μόνο που ξέρω είναι πως πέρασα πολύ όμορφα χθες βράδυ, αλλά κυρίως οτι …

έχω αυτόγραφο του Πανούση πάνω σε cd του Νταλάρα! οεο!

Η πρώτη μου φορά ήταν σα κοκκινοσκουφίτσα.
Θα’μουν δε θα’μουν πέντε..
Η δεύτερη ήταν ένα μπλε φόρεμα με φρουφρου και γούνα, που ακόμα κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς ήμουν ντυμένη. Ήταν ωραίο πάντως.
Έπειτα εμφανίστηκα και σαν νύφη (ω θεοί), και μετά κάτι Ισπανικό (Στην ηλικία των δέκα τίποτα δεν είναι πρόστυχο πέρα απο την λέξη βρακί και κώλος)
Στην έκτη δημοτικού είχα την καλύτερη στολή.Ελέφαντας.
Η πρώτη που είχα διαλέξει εγώ. Θυμάμαι, δεν χωρούσα να βγω απο τις πόρτες!Στολή που είχε εκτοπίσει όλες τις άλλες. Με την αξία της κιόλας.

Κάπως έτσι ήταν το παρελθόν μου σαν “μασκαράς”.

Μετά τα σνόμπαρα. Μασκέ πάρτυ της προκοπής δεν γινόντουσαν στον μικρόκοσμό μου και έτσι προτιμούσα να απέχω.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να ξαναμασκαρευτώ. Τρίτο έτος της σχολής ήταν.

Οι απόκριες όμως στο Ηράκλειο - εκεί που πέρασα τα ένδοξα φοιτητικά μου χρόνια- δεν περιορίζονται μόνο στο “τι ντύθηκες φέτος”.

Απο την Τετάρτη, μην πω και για πιο νωρίς για τους πιο “οργανωμένους” όλοι τρέχουν στα καταστήματα με τις μάσκες, τις στολές και τους αποκριάτικους μπογιάδες.
Όλοι κουβαλάνε και μια ανάλογη σακούλα αυτές τις μέρες, έτσι ώστε την Τσικνοπέμπτη να είναι όλα έτοιμα.
Έτοιμα για να ξεχυθεί όλο το Ηράκλειο στους δρόμους.Να αυτοσαρκαστεί, να μιλήσει στους ομοστολίτες αγνώστους.Να γελάσει να παίξει να πιεί και να χορέψει μέχρι τελικής πτώσης!

Στο τρίτο έτος λοιπόν, η Τσικνοπέμπτη μας είχε βρει με αρκετό κέφι και όρεξη, και με λίγα λεφτά.Κλασσικά.
Η παρέα ήταν μεγάλη, η συνεννόηση δύσκολη.Έτσι μετά το μάθημα, αποφασίσαμε η Σέβα η Ελένη εγώ και ο Zάμπουρας να ξεχυθούμε στους δρόμους με στόχο να βρούμε την καλύτερη μάσκα της τελευταίας στιγμής.
Θυμάμαι κάτι επικές σκηνές μέσα στο αυτοκίνητο και στο καρφούρ. Να δοκιμάζουμε τα πάντα, να παίζουμε με τα κομφετί, να γκαρίζουμε και να πειράζουμε τον κόσμο. Επίσης θυμάμαι και το ατελείωτο ανέκδοτο “πάει ο νηρ”¨που το έλεγε ο Ζάμπουρας όταν είχε δει κάτι στερεοφωνικά pioneer!!
Αγοράσαμε μασκούλες αμφιβόλου προσωπικότητας(ότι είχε μείνει) και βρήκαμε και παλιά ρούχα για να μην μας αναγνωρίσει ο κόσμος.

“Ραντεβού στην πλατεία Ελευθερίας” είχαμε πει, και κατα τις 8 περιμέναμε εκεί εγώ με την Σέβα, τον Γιώργο και τον Σπύρο…

Και ήρθαν. Στις δέκα. Ο ένας ντυμένος μωρό, και ο άλλος παππάς!
Μετά ήρθαν και οι σκηνές απείρου κάλλους, με τον Κάκκαρη να σταματάει τα αυτοκίνητα για να τους δώσει την ευλογία του, τα πειράγματα μεταξύ μας και με τους υπόλοιπους άγνωστους που οι περισσότεροι προσπαθούσαν να πάρουν ένα απο τα εικοσάευρα του Κάκκαρη που είχε κολλημένα στη στολή νομίζοντας πως είναι αληθινά.
Μετά , κλαμπάκι. Φυσικά και έγινε το έλα να δεις. Μπουγέλα με τον ζάμπουρα και την παρέα του. Να πετάμε απο παγάκια μέχρι φιστίκια μεταξύ μας, να χορεύουμε απο το “τα παπάκια στη σειρά” μέχρι κοκκίνου.
Χορός! πολύς! και γέλια. Πολλά γέλια. Και παλιμπαιδισμός. Γιατί είχαμε γίνει όλοι παιδιά για άλλη μια φορά στο Ηράκλειο. Και όλοι από μέσα μας παίρναμε όρκους οτι δεν θα επιτρέψουμε ποτέ στους εαυτούς μας να γίνουμε μεγάλοι. Αλλά μερικοί απο μας γίναμε.Παρόλο που τελικά το να είσαι πότε πότε παιδί σε κάνει να ξεσπάς και να ξεδίνεις. Γιατί δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά τα παιδιά έχουν καλύτερους τρόπους να ξεδίνουν απ’ότι οι μεγάλοι.

Την επόμενη χρονιά είχαμε οργανωθεί.
Την τελευταία στιγμή -κυριολεκτικά- πάλι, αλλά καταφέραμε να οργανωθούμε.
Τέσσερις είμασταν αυτή τη φορά. Τα δύο γνωστά αγόρια εγώ και η Αννούλα οπου μόλις μας είχε έρθει στο Ηράκλειο.
Μετά απο μεγάλη αναζήτηση στολών αυτή τη φορά, καταφέραμε και βρήκαμε τέσσερις στολές μεξικανών!

Αγοράσαμε παιδικές κιθάρες ντέφια και μαράκες και ξεχυθήκαμε στους δρόμους φωνάζοντας “τεκίλα”, “Βαλένθια”, και άλλα τέτοια ισπανικά που ξέραμε γιατί είμαστε όλοι πολύ γλωσσομαθείς!
Το γέλιο ήταν όταν βρίσκαμε και άλλους “συντοπίτες μας”, οπου χαιρετιόμασταν.
Το τραγικό ήταν το μουστάκι που μου ξεκολλούσε όλη την ώρα, και ο αέρας που μας σήκωνε τις στολές!
Μετά? Πάλι χορός και ποτό και ξεφάντωμα και αξέχαστες στιγμές και εικόνες.

Για τον Γιώργο και το Σπύρο θα σας μιλήσω άλλη φορά. Δε γίνεται να είσαι με αυτούς και να μην βγάλεις απο μέσα σου την κρυμμένη παιδικότητα και την εφηβεία σου.

Είμαι πολύ τυχερή που τα έζησα αυτά και που τα γνώρισα αυτά τα παιδιά.
Με τίποτα δε μετανιώνω που εκείνες τις Τσικνοπέμπτες δεν είχα μείνει σπίτι για να διαβάσω επειδή ήταν περιοδος εξεταστικής όπως έκαναν άλλοι.

Τέλοσπαντων.
Φέτος?
Φέτος τίποτα.
Κάποιοι απο μας μεγάλωσαν…

Άσχημη μάλλον διαλέξαμε εποχή. Μάσκες βλέπετε,πουλάνε στο παζάρι.

Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Μάσκες
(ένα απο τα 16 πειραγμένα τραγούδια του Βαγγέλη Γερμανού)

ΥΓ: Η πρώτη εικόνα ειναι η μοναδική δική μου που πρόκειται να δείτε στο μπλογκ. Απολαύστε την