Dark Whispers

Όλα είναι στιγμές και οι στιγμές μας είμαστε εμείς.

Προσπερνούμε τόσες “σημαντικές” στιγμές μας, που αν τους δίναμε λίγη μόνο σημασία, θα βρίσκαμε την πραγματική πηγή της ευτυχίας.

“Σημαντική στιγμή” είναι η γεύση από την πρώτη ρουφηξιά του πρώτου τσιγάρο της ημέρας. Η πρώτη νότα του αγαπημένου σου τραγουδιού αλλά και η ασφάλεια του πεταχτού φιλιού της καληνύχτας. Η ανατριχίλα του πρώτου αγγίγματος δύο ερωτευμένων. Η ηρεμία μιας αγκαλιάς.
“Σημαντική στιγμή” είναι οι ενοχές που είχες στα 3 σου όταν κρατούσες ένα κουνελάκι και το άφησες να σου ξεφύγει.
Το άγχος ενός τεστ. Σχολείου, πανεπιστημίου, οδήγησης εγκυμοσύνης, δεν έχει σημασία.
“Σημαντική στιγμή” είναι όταν μπαίνεις σε ένα σπίτι, που το θεωρείς σπίτι σου, και νιώθεις την θαλπωρή. Δεν έχει σημασία αν εσύ δεν μένεις εκεί.
“Σημαντική στιγμή” είναι εκείνο το γέλιο ή το κλάμα που βγαίνει μέσα από την ψυχή σου ή που κάνεις εσύ να βγει μέσα απο τις ψυχές των άλλων.

Τις περισσότερες φορές, δεν καταλαβαίνουμε πως αυτές είναι οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας.
Πως αυτές μας αλλάζουν.

Όπως όταν κοιμάσαι, και αρχίζει να κουδουνίζει με τον πιο έντονο ήχο το τηλέφωνό σου στο κομοδίνο.
Απο αυτό το τυχαίο και ασήμαντο γεγονός, μπορείς να καταλάβεις πόσο βαθύς και ξεκούραστος ήταν ο ύπνος που έκανες.
Μόνο τότε, γιατί μόνο αν βγεις απότομα απο μια κατάσταση, μπορείς να καταλάβεις πως ήταν αυτή η κατάσταση στην οποία βρισκόσουν.

Αυτό που μας “καίει”, που μας “κατατρώει” είναι το οτι δεν μπορούμε να ζήσουμε ξανά τις στιγμούλες μας.
Αν μπορούσαμε όμως, δεν θα είμασταν άνθρωποι. Θα είμασταν μικροί Θεοί.

Ποτέ δε ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η επόμενη στιγμή. Δεν ξέρεις αν θα σε προσπεράσει όπως εκκατομύρια άλλες, ή αν θα μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα σου όπως άλλες, δεκάδες.

Ποτέ δε θα μπορέσεις να μάθεις την επόμενη στιγμή.
Δεν θα μπορέσεις να μάθεις ούτε καν αν είναι η τελευταία…

..Το Πάσχα αναβάλλεται..

Τον λένε Άρη.
Είναι 10 χρονών και είναι ο μικρότερός μου αδερφός.
Πολλοί τον χαρακτηρίζουν σαν “τσακαλάκι”.
Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με μεγαλύτερούς του. Με τον άλλον μου αδερφό έχουν 8 χρόνια διαφορά. Έτσι απο πολύ μικρός ασχολείται με πράγματα που κάνουν οι μεγάλοι. Ασχολείται με τα αυτοκίνητα. Ξέρει όλες τις μάρκες “Αυτών μόνο που κυκλοφορούν στην Ελλάδα” όπως λέει. Ασχολείται το κινητό του, περνώντας του συνέχεια mp3 καθώς και με το ίντερνετ. Μπαίνει στο google και ψάχνει καινούρια μοντέλα κινητών, ή φωτογραφίες από αμάξια
Η τελευταία πόρωσή του είναι το google earth.
Κατα τ’άλλα τον υπόλοιπο χρόνο του, διαβάζει τα μαθήματά του, παίζει με τα πλέιμομπιλ του και τα αυτοκινητάκια του, και βλέπει παιδικά στην τηλεόραση..

Έβλεπε που είχα την δικιά μου “σελίδα” στο ίντερνετ και ζήλεψε!
Αποφάσισε να φτιάξει την δικιά του για να δείχνει στους φίλους του στο σχολείο τις φωτογραφίες που βγάζει. Κάναμε μαζί το πρώτο ποστ, και μέχρι να γυρίσω την πλάτη μου, είχε κάνει κιόλας άλλο ένα!

Να πω πως δεν τον βοηθάω καθόλου, και πως όλα τα κάνει μόνος του.

Δεν πρόκειται να δείτε εκεί ποτέ κείμενα “σεντόνια” λόγω του ότι γράφει όπως γράφαμε όλοι μας όταν πρωτογράψαμε σε έναν κάποιον υπολογιστή… …με το ένα δάχτυλο και 5 λέξεις το δεκάλεπτο…

Υποδεχτείτε τον και φερθείτε του ευγενικά.. (μη μου το τρομάξετε ..)

Πάνε χρόνια απο τότε. Πέντε περίπου.
Τότε δεν υπήρχαν blogs, και έτσι όταν δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω,περνούσα τις ώρες μου στο irc.
Χάζευα κουβέντες και συζητήσεις, μιλούσα με τους φίλους μου απο τα Χανιά που ήταν διασκορπισμένοι σε όλα τα μέρη της Ελλάδας λόγω σπουδών, έσπαγα πλάκα με κάτι τυπάκια που είχαν ψευδώνυμα του τύπου: antraklas17cm. Γενικά σκότωνα τον χρόνο μου.

Κάπου εκεί μέσα γνώρισα και τον Πόθο.
Μπορεί να μην θυμάμαι πως αρχίσαμε να συζητάμε, αλλά θυμάμαι σίγουρα πως δεν σταματούσαμε.
Μιλούσαμε ώρες, μέρες..
Για τα πάντα.

Μου έστελνε ζωγραφιές του, φωτογραφίες, και τραγούδια. Πολλά τραγούδια. Πολλά απο αυτά παραμένουν πολύ αγαπημένα ακόμα και σήμερα.

Κάπου εκεί αρχίσαμε να είμαστε οι Πόθοι. Έτσι αλληλοαποκαλούμασταν.
Οικειότητα.
Εκείνος στην Καβάλα, εγώ στα Χανιά.

Με αφορμή τα γενέθλιά του, ξεκινήσαμε να μιλάμε στο τηλέφωνο.
Να μιλάμε πολύ.
Για όλα.

Θυμάμαι κάποιες καλοκαιρινές βραδιές, που έπαιρνε τηλέφωνο απλά για να μου πει πως πέρασε την μέρα του.
Θυμάμαι όταν πρωτογνώρισε την κοπέλα του, που κάναμε μαζί “σύσκεψη” για τα μηνύματα που θα της έστελνε.

Με τον Χρήστο δεν γνωριστήκαμε ποτέ απο κοντά.
Όχι, δεν είναι “διαδικτυακός” μου φίλος.
Με ξέρει πολύ καλύτερα απο άλλους φίλους μου που έχουμε περάσει πολλές ώρες πίνοντας καφέδες.
Με έχει ακούσει να γελάω, να κλαίω. Μου έχει δώσει -αλλά και του έχω δώσει- πολλές συμβουλές. Έχουμε κάνει σοβαρές αλλά και ηλίθιες συζητήσεις. Έχουμε προβληματιστεί αλλά και χαζομαριστεί αγρίως.
Ξέρω πως πάντα θα είναι εδώ.
Δεν είναι στην άλλη άκρη μιας χώρας.
Είναι απλά μακριά μου για δέκα αριθμούς τηλεφώνου.

Η αφορμή για όλα αυτά?
Το blog του, και αυτό το ποστ.

Πρόκειται λοιπόν για ένα μπλογκοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε, και εξαπλώθηκε σα τυφός αυτές τις μέρες σε όλα τα ελληνικά μπλογκς. Η διαδικασία είναι απλή. Κάποιος σου στέλνει το μπαλάκι, γράφεις 5 πράγματα για σένα, και βάζεις μετά και άλλους 5 να κάνουν το ίδιο για να μάθουν. Πίστευα οτι θα τη γλιτώσω, αλλά η Ναταλία, Ο 16 φορέβερ, και η Μπόνυ, δεν πίστευαν το ίδιο…

Ιδού λοιπόν, και ελπίζω να μην τα έχω αναφέρει πουθενά αλλού:

1. Μέχρι πέρυσι σπούδαζα. Ήμουν φοιτήτρια του τιμημένου τμήματος της Μηχανολογίας. Μέσα σε αυτήν τη σχολή, έμαθα τόρνο, ηλεκτροσυγκόλληση, να φτιάχνω ηλεκτρικά κυκλώματα, καθώς και άλλα πράγματα, όπως μάρκετινγκ και προγραμματισμό, που όμως δεν είναι τόσο ενδιαφέροντα όσο τα παραπάνω. Στην σχολή μου η αναλογία γυναικών/ανδρών ήταν -και είναι- 20 προς 80. Φυσικά και είχα βρει τη χαρά μου, αφού εδώ και χρόνια έχω απαρνηθεί όλες τις γυναικοπαρέες. Δε τα έφτιαξα ποτέ με Μηχανολόγο όπως ούτε τελείωσα και ποτέ τη σχολή.Μου έμειναν όμως πολλές φιλίες και ακόμα περισσότερες αναμνήσεις.
2. Δουλεύω σε τεχνικό γραφείο. Από τα δεκατρία μου. Στο τεχνικό γραφείο του μπαμπά. Και συνεχίζω. Αφού πρώτα (έκανα τη μαλακία..) απέρριψα μια πρόταση για μόνιμη συνεργασία σε ραδιοφωνικό σταθμό. Δε μου αρέσει η δουλειά μου και με την πρώτη ευκαιρία θα μπορούσα άνετα να την αλλάξω.
3. (Μια που ρώτησε ο Κουλτούρα και εξαθλίωση) Ασχολούμουν με το ραδιόφωνο από πολύ μικρή. Δούλευα σε ραδιοφωνικό σταθμό, όπως και έγραφα σε διάφορα περιοδικά, τις μουσικές στήλες. Αυτά τα έχουμε πει αλλού.Μεγάλωσα με μουσική, χωρίς να έχω επιρροές απο το περιβάλλον μου. Μόνη μου έψαξα, ανακάλυψα και πωρώθηκα. Ακούω όση περισσότερη μουσική μπορώ, με κάποια διαστήματα φυσικά που “απέχω”, που δεν θέλω να ακούω ούτε τον ήχο κλήσης του κινητού μου.
   
4. Δεν έχω αγαπημένα. Δεν έχω αγαπημένο φαγητό, χρώμα, ομάδα, συγκρότημα κτλ. Έχω όμως εμμονές κατά καιρούς. Εμμονή με την τζην φούστα, με τον Παυλίδη, με τις κρέπες σοκολάτα.Βέβαια μια εμμονή μπορεί να κρατήσει από μία εβδομάδα, μέχρι και χρόνια ολόκληρα. Κάποια στιγμή βαριέμαι και δεν ξανασχολούμαι. Έτσι έχω καταλήξει να έχω ολόκληρες συλλογές από σκουλαρίκια, καλλυντικά, μπλουζάκια, cd, μέχρι και στυλό που γεμίζουν το σπίτι και δε τα χρησιμοποιώ…
5. Ο πιο “περίεργος τρόπος” για να αποπλανήσω κάποιον, ήταν πριν κάτι χρόνια , οπου κατέβασα την ασφάλεια από το ρολόι της ΔΕΗ (!). Το “Θύμα” μου προσπάθησε να δει γιατί δεν έχει ρεύμα το σπίτι, αλλά δεν φαντάστηκε ότι είχα κλείσει το ρολόι, και έτσι έκατσε να μου κάνει παρέα το βράδυ γιατί φοβόμουν το σκοτάδι.. Ο πιο “περίεργος” χωρισμός μου, ήταν και αυτός πριν κάτι χρόνια, όπου αφού αποχαιρετιστήκαμε για τις καλοκαιρινές διακοπές, εγώ σταμάτησα να δίνω σημεία ζωής. Ούτε μηνύματα ούτε τηλέφωνα ούτε τίποτα. Μετά από 3 μήνες μου ήρθε ένα ες εμ ες από το παλικάρι εκείνο που έλεγε “Τελικά εμείς χωρίσαμε ε?” Μια εβδομάδα γελούσα.. . Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, είμαι με τα μάτια μου, συζούμε στο σπιτάκι μας και είμαστε καλά.!

Αυτά!

Μετά από πολύ ψάξιμο (μα όλοι πια έχετε γράψει 5 πράγματα για εσάς?!)
Το μπαλάκι πάει στους:

• Κύριο Βαρετό (αν δεν βαριέται τόσο βέβαια..)
• Κύριο Ιππότη
• Κύριο που αγαπάει την Τζέιν
• Κύριο Webhamster (καιρός δεν είναι να μάθουμε πέντε πράγματα γι’αυτόν?!)
  
• Κυρία Ονειροπαγίδα
  

Εβίβες σας.