Απο τότε που ανοίξαμε το δικό μας σπιτικό, τα πράγματα όσον αφορά τις εξόδους μας είναι σχετικά περιορισμένα. Τη μια είμαστε κουρασμένοι, την άλλη προτιμάμε και οι δύο να λιώσουμε βλέποντας ντι βι ντι, πρέπει να κάνουμε και μια σχετική οικονομία..
Πριν κάνα μήνα λοιπόν, βράδυ Παρασκευής, είχαμε την φαεινή ιδέα να πάμε κάπου να πιούμε ένα ποτήρι κρασί.
Ιδανικό μέρος για να πιεις ένα ποτήρι κρασί και να χαλαρώσεις ξέραμε εδώ στα Χανιά πως είναι η Κωνσταντινούπολη. Θυμάμαι πως πηγαίναμε πολύ συχνά εκεί όταν ήμασταν λυκειόπαιδα. Μαξιλάρια στο πάτωμα, ναργιλές, χύμα κρασάκι.Από τότε είχα να πατήσω τα πόδια μου εκεί.
Φτάνοντας στην Πόλη, βλέπουμε μια ταμπελίτσα έξω που έγραφε: “Απόψε βραδιά ελληνικού ροκ” Ενθουσιαστήκαμε και μπήκαμε μέσα μες στην καλή χαρά.
Νομίζαμε οι ανόητοι πως μετά από τόσα χρόνια δεν θα είχε αλλάξει τίποτα. Το πρώτο σοκ το πάθαμε όταν είδαμε πως εκεί που ήταν τα μαξιλαράκια κάποτε και τα χαμηλά καναπεδάκια, υπήρχαν πλέον κυριλέ τραπεζάκια με καρέκλες, σαν κάθε καινούρια καφετέρια που σέβεται τον εαυτό της.
Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν μας είπαν πως δεν έχουν χύμα κρασί. Μαυροδάφνη, κολονάτο ποτήρι. Εκσυγχρονισμός σε όλο του το μεγαλείο κάτω από τις αφίσες του Βελουχιώτη, που προφανώς είχαν ξεχάσει να τις βγάλουν στην ανακαίνιση.
Το τρίτο σοκ ήρθε μαζί με τον λογαριασμό. Εικοσιέξι ευρώ ένα μπουκάλι Μαυροδάφνη!!
Καθίσαμε σχεδόν δίπλα στα παιδιά που τραγουδούσαν. Στις αρχές τραγουδούσε ο νεώτερος. Στην ηλικία μου πάνω κάτω, με εμφανή έντεχνες επιρροές. Θηβαίο, Πασχαλίδη, Μάλαμα, Αλκίνοο. Ήξερε ένα πολύ μεγάλο μέρος της δισκογραφίας αυτών των τεσσάρων, το διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα αυτιά.
Όσο περνούσε η ώρα και το παλικάρι προσπαθούσε να δείξει τον καλύτερο εαυτό του σε εμάς και στις άλλες δύο παρέες που ήταν εκεί, ο δεύτερος της “ορχήστρας”, ο μεγαλύτερος, άρχισε να αγανακτεί. Ξαφνικά πετούσε ατάκες του στυλ “Μα τι μαλακίες παίζουμε τώρα”, “Λέω να πάω Αθήνα” απευθυνόμενος στην γυναίκα του, “Θέλω τουαλέτα” κτλ κτλ. Αυτά που έλεγε ακουγόντουσαν πολύ περισσότερο από τον άλλον τον καημένο που προσπαθούσε να τραγουδήσει.Όσο τραγουδούσε το παλικάρι, τόσο περισσότερο φρίκαρε ο άλλος.
Αφού πέρασε κανένα δίωρο, φεύγουν οι άλλοι και μένουμε μόνοι μας. Εμείς, το παλικάρι που τραγουδούσε, αυτός ο μεγαλύτερος και η γυναίκα του. Σταματάνε την μουσική και κάνουμε τις απαραίτητες συστάσεις, μια που είχαμε μείνει εμείς και εμείς. Τον μικρό δεν θυμάμαι πως τον έλεγαν, τον μεγαλύτερο πάντως τον έλεγαν Λήτη. “Αφού είστε οι μόνοι που μας ανεχτήκατε, πείτε μας τι θέλετε να ακούσετε” μας είπε ο Λήτης.
Σιδηρόπουλο είπαμε εμείς και ξαφνικά ο Λήτης ενθουσιάστηκε. Πήρε από τον άλλον το μικρόφωνο και άρχισε (για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ) να τραγουδάει. Είχε πολύ καλή φωνή, αλλά πάνω απ’όλα τραγουδούσε με πολύ μεγάλο πάθος βροντερή και σωστή φωνή. Ακούσαμε για μια ώρα και ίσως και κάτι παραπάνω Σιδηρόπουλο, μετά ήρθε η ολόκληρη ώρα του Άσιμου.
Ήταν προφανές πως αυτό το είναι το είδος μουσικής που λάτρευε. Ίσως να ήταν και αυτά τα πρόσωπα, αφού κάθε τόσο έλεγε “Νικόλα δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ” και άλλα τέτοια παρόμοια.
Αφού τελείωσε με τις δικές μας “παραγγελιές” άρχισε να τραγουδάει ΄να άγνωστο προς εμάς τραγούδι, με πολύ γαμάτη μουσική και σεξοπορνοδιαστροφικό στίχο. Όταν τον ρωτήσαμε ποιό ήταν αυτό το τραγούδι, μας απάντησε πως ήταν δικό του, και συμπλήρωσε “Τώρα το έβγαλα!”
Μπορεί τα εικοσιέξι ευρώ και η ανακαινισμένη Κωνσταντινούπολη να μας απογοήτευσαν, αλλά ο Λήτης είχε σώσει την βραδιά μας.
Το προηγούμενο Σάββατο, ξεφύλλιζα ένα βιβλίο με τίτλο “Ιστορία του Ελληνικού ροκ”. Έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία του Άσιμου και ενός άγνωστου να τραγουδάνε μαζί. Διαβάζω την λεζάντα : “Ο Νικόλας Άσιμος μαζί με τον Λήτη στο τάδε μαγαζί”.
Προβληματίστηκα στην αρχή. Δε μπορεί λέω. Ήταν πολλά χρόνια πριν, του έμοιαζε λίγο αλλα δεν θα μπορούσες με τίποτα να είσαι και απόλυτα σίγουρος.
Την περασμένη Δευτέρα βρίσκω κατα λάθος ένα torrent μουσικής, με τίτλο “Λήτης και Σκιάχτρα”
Ε δεν μπορεί να είναι και αυτό σύμπτωση σκέφτηκα, και το άνοιξα. Εκεί βρήκα αρκετά βιογραφικά στοιχεία του Λήτη.Έψαξα και στο γούγλη. Διάβασα για συναυλίες με magic de spell με sharp ties για συνεργασίες του, για περιοδείες του, για Σιδηρόπουλο και Άσιμο.
Ναι, ο Λήτης που έπαιζε μουσική σε εμένα και στα μάτια μου, σε ένα μικρό - πρώην καφενέ, σε ένα στενάκι της παλιάς πόλης των Χανίων.
Είναι υπερβολικά μικρός αυτός ο κόσμος…..
Αν θέλετε πάντως να μάθετε περισσότερα για τον Λήτη να δείτε και να ακούσετε, μπορείτε απο το official site του (!)
