Dark Whispers

Ήταν στην γνωστή θέση. Στο μέσα γραφείο, μπροστά από τον υπολογιστή, με την “υπέροχη” θέα από πίσω της. Ποτέ δεν ήθελε να δουλέψει εκεί. Τα σιχαινόταν όλα. Το γραφείο, την θέα, τις υπαλλήλους.
“Αυτές οι παντρεμένες σου κάνουν κακό” έλεγε ο Πράσινος. Είχε δίκιο. Είχαν αρχίσει να την κουράζουν. Οι σχέσεις τους όσο περνούσε ο καιρός γινόταν όλο και πιο τυπικές. Οι κουβέντες μετρημένες πλέον: «Καλημέρα» , «Καφέ», «Σήκωσε το τηλέφωνο», «Γεια», «Τα λέμε αύριο».
Η δουλειά την κούραζε. Έκανε τα ίδια πράγματα εδώ και δέκα χρόνια. Είχε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Αυτό την κούραζε.
Το ήξερε πως αν έμενε εδώ θα σιχαινόταν τα πάντα. Ήταν βέβαιη γι’αυτό. Ίσως επειδή ήξερε πως βαθιά μέσα της τα είχε ήδη σιχαθεί όλα προ πολλού.

Ήταν απόγευμα. Σούρουπο. Σκεφτόταν πως σε λίγη ώρα θα φύγει.
Εθνική, κρύο, λεωφορείο, κρύο, περπάτημα. Δεν είναι ότι δεν γινόταν αλλιώς. Γινόταν. Απλά επέλεξαν να γίνεται έτσι, και αυτό ήταν που την τρέλαινε. Δεν το χωρούσε το μυαλό της αυτό. Πως κάποιοι θέλουν να την βλέπουν να παιδεύεται. «Να ζοριστείς για να μάθεις». Μα ποιος μπορεί να ξεστομίσει τέτοια κουβέντα. Σίγουρα όχι αυτοί που σε γέννησαν. Και όμως…

Χάζευε στον υπολογιστή της. Βρήκε κάτι φωτογραφίες από εκεί. Από εκείνο το μέρος που αγαπούσε.
Άρχισε να νοσταλγεί.
Δε το αγαπούσε επειδή ήταν όμορφο. Δεν ήταν. Κάθε άλλο.
Το αγαπούσε γιατί εκεί είχε βρει για πρώτη φορά τον εαυτό της. Εκεί έζησε μέσα σε τέσσερα χρόνια, σαν παιδί , σαν έφηβη, σαν γυναίκα. Όλα μαζί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είχε τόσους φίλους όσο ποτέ άλλοτε. Είχε ένα γεμάτο σπίτι. Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις, γεμάτο αγάπη από φίλους, γεμάτο από κεριά, μικροαντικείμενα, γεμάτο από κόσμο. Ήταν ερωτευμένη με το σπίτι της.
Της ήρθαν σκηνές από την μετακόμιση στο μυαλό, που την τάραξαν όπως οι χειρότεροι εφιάλτες που σε κάνουν να τραντάζεσαι μέσα στον ύπνο σου και να ξυπνάς ιδρωμένος.
Της έλειπαν όλα.

Την έπιασε το παράπονο.
Είχε βρει εκεί, στην πόλη που αγαπούσε, την ιδανική δουλειά, το ιδανικό σπίτι, και σε συνδυασμό με τους φίλους της, θα τα έβγαζε πέρα. Η αρχή θα ήταν δύσκολη, όπως και κάθε αρχή, αλλά μετά θα έστρωναν όλα. Θα τα είχε καταφέρει μόνη της. Χωρίς την βοήθεια κανενός. Πίστευε στις δυνάμεις της. Θα ήταν υπερήφανη για τον εαυτό της, μια που ποτέ, κανείς δεν ήταν υπερήφανος για κείνη.
Αλλά φευ. Το όνειρο, η «μεγάλη ιδέα» χάθηκαν, μαζί με την ελευθερία της, την φοιτητική της ζωή, και το βόλεμα. Τσαφ! Όλα χάθηκαν ξαφνικά. Σαν ένα «τσαφ».

Τώρα? Τώρα μένει σε ένα σπίτι στο κέντρο μιας πόλης που πάντα μισούσε. Για το χατίρι των δικών της και εκείνου. Πηγαίνει με τον πιο δύσκολο τρόπο σε μια δουλειά που σιχαίνεται, και σε ένα περιβάλλον που μόνο άρρωστο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει. Γυρνάει αργά το βράδυ. Μαγειρεύει και κάνει κάποιες δουλειές. Κοιμάται νωρίς και ξυπνάει ακόμα πιο νωρίς. Τα σαββατοκύριακα πλένει τα σεντόνια και τα τζην του παντελόνια στα χέρια και καθαρίζει στο σπίτι.
Το μόνο που της δίνει κουράγιο είναι η αγκαλιά του.
Τον καταλαβαίνει. Και εκείνος την καταλαβαίνει, αν και αμφιβάλλει για αυτό που και που.
Δεν της λέει τρυφερά λόγια. Δεν της παίρνει δώρα. Δεν της δημιουργεί ρομαντικές στιγμές. Δεν της ψιθυρίζει «Σ’αγαπάω» στο αυτί, αλλά την παίρνει αγκαλιά.

Άρχισε να δακρύζει.
Γιατί να μην μπορούσε να έχει εκείνη την αγκαλιά εκεί. Εκεί που ήταν όλη της η ζωή?
Αυτό θα ήταν ευτυχία.
Γιατί να μην είναι όλα πιο εύκολα?
Γιατί να πληρώνει πάντα εκείνη το τίμημα?
Γιατί ξαφνικά να νιώθει πως έχει μεγαλώσει είκοσι χρόνια, μέσα σε ένα καλοκαίρι?

Ένα σωρό γιατί και ένα σωρό από σκέψεις εικόνες αναμνήσεις και στιγμές της βίαζαν το μυαλό.

Κρατούσε το κεφάλι της με τα δυο της χέρια, και προσπαθούσε να κρύψει τα δάκρυά της, όταν χτύπησε το τηλέφωνό της.

Ήταν ο Πράσινος.
- Τι κάνεις?
- -….Καλά… Εδώ, τα ίδια… εσυ?
- Είχα πάει βόλτα στο πάρκο. Δε μιλήσαμε σήμερα. Ήθελα απλά να σε ακούσω.
- …Θα τα πούμε αργότερα. Δε μπορώ να σου μιλήσω τώρα…
- Καλά…

(συνεχίζεται..)

Το δώρο θα το κανονίσουμε… :******

Η φωτογραφία απο εδώ

Αντιγράφω απο την σελίδα της εφημερίδας καθημερινή.

Του Γιάννη Σουλιώτη

Νομικές κυρώσεις κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν στο άμεσο μέλλον όσοι μέχρι σήμερα καμαρώνουν για τον όγκο των μουσικών αρχείων που έχουν συγκεντρώσει στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή τους. Και τούτο διότι εάν ευδοκιμήσουν οι προσπάθειες της Ελληνικής Ένωσης Δισκογραφικών Εταιρειών (IFPI) για άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών στις περιπτώσεις κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω του Διαδικτύου, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για την άσκηση διώξεων κατά των μεμονωμένων χρηστών που «κατεβάζουν» δωρεάν μουσική!

Έτσι, όσοι σήμερα επισκέπτονται ιστοσελίδες ανταλλαγής μουσικών αρχείων (peer to peer) θα απειλούνται με νομικές κυρώσεις από τις δισκογραφικές εταιρείες της χώρας, καθώς θα θεωρείται ότι διακινούν δίχως εξουσιοδότηση (”κατεβάζουν» και θέτουν στη διάθεση των χρηστών του δικτύου) προϊόντα που προστατεύονται από τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Από μια πρώτη έρευνα στις εν λόγω σελίδες του Διαδικτύου έχουν ήδη εντοπιστεί χρήστες με 3.000 έως και 5.000 τραγούδια αποθηκευμένα στον υπολογιστή τους. Αυτοί σύμφωνα με τους ανθρώπους της IFPI κινδυνεύουν να βρεθούν πρώτοι στο μάτι του κυκλώνα.

«Για να φτάσουμε στον χρήση που διαθέτει και διακινεί πειρατικά μουσικά αρχεία πρέπει να πετύχουμε την άρση του απορρήτου, κάτι που δεν προβλέπεται από τον ισχύοντα νόμο 2225/94. Σήμερα, μπορούμε να γνωρίζουμε την ηλεκτρονική διεύθυνση του χρήστη, τον πάροχο με τον οποίο συνεργάζεται, όχι όμως το ίδιο το φυσικό πρόσωπο. Πρόκειται για νομικής φύσης πρόβλημα, σύντομα όμως θα υπάρξουν εξελίξεις», εξηγεί στην «Κ» ο κ. Νίκος Στεφανάκης, υπεύθυνος για ζητήματα ψηφιακής πειρατίας της IFPI.

Ενδεικτική του τι μπορεί να επακολουθήσει είναι η εικόνα που καταγράφεται στο εξωτερικό, όπου προβλέπεται άρση του απορρήτου τηλεπικοινωνιών και για περιπτώσεις προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Παγκόσμιας Ενωσης Δισκογραφικών Εταιρειών, στη διάρκεια του 2005 ασκήθηκαν περί τις 20.000 διώξεις κατά μεμονωμένων χρηστών σε 17 χώρες.

Αποτέλεσμα; Καταγράφηκε σημαντική μείωση του αριθμού μουσικόφιλων που χρησιμοποιούν τις pear to pear υπηρεσίες φοβούμενοι τις νομικές συνέπειες. Διπλασιάστηκαν ταυτόχρονα μέσα σε ένα χρόνο (από 1,5 εκατ. το 2004 σε 2,8 εκατ το 2005) οι συνδρομητές των ιστοσελίδων, που πωλούν νομίμως (με τη συγκατάθεση δηλαδή της IFPI) κάθε τραγούδι για κάτι λιγότερο από 1 ευρώ, ενώ αυξήθηκε κατά 6 (!) φορές μέσα σε ένα χρόνο ο όγκος της διαθέσιμης στο διαδίκτυο μουσικής.

Παράγοντες της μουσικής βιομηχανίας άλλωστε υποστηρίζουν ότι η ποιοτική αλλαγή που συντελείται στην on- line μουσική αγορά νομιμοποιούν πλέον τις δισκογραφικές εταιρείες να κινηθούν εναντίον όσων εξακολουθούν να προτιμούν την «μαύρη αγορά». «Εφόσον συνεχώς βελτιώνεται η νόμιμη παροχή αρχείων MP3 για ποσά κάτω του 1 ευρώ έχουμε κάθε λόγο να είμαστε πιο αδιάλακτοι», λέει ο κ. Στεφανάκης.

Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ όλων των φορέων που διακινούν προϊόντα που σχετίζονται με μορφές καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, όπως η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας, ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Εργων Λόγου, ο Σύνδεσμος Παραγωγών Οπτικοακουστικών Έργων κ.α. Στόχος, η από κοινού εισήγηση των τροποποιήσεων στον ισχύοντα νόμο 2225/94 (άρση απορρήτου).

Οι προτάσεις θα κατατεθούν πιθανότατα στην νομοπαρασκευαστική επιτροπή που σήμερα μελετά τροποποίηση των αρμοδιοτήτων της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών. «Πρόκειται για εμπλουτισμό και όχι αλλαγή του νόμου καθώς την εποχή που θεσπίστηκε δεν ήταν δυνατό να είχαν προβλεφθεί ζητήματα που σχετίζονταν με το διαδίκτυο. Οι αλλαγές ωστόσο δεν είναι έξω από το πνεύμα του νομοθέτη», καταλήγει ο κ. Στεφανάκης.

Kathimerini.gr

Πάντα ήμουν υπερ της πειρατείας. Της πειρατείας που έκανα εγώ.
“Κατεβάζω” ένα cd, το ακούω, αν μου αρέσει, πάω και το αγοράζω, χωρίς να με νοιάζει πόσο κάνει.Ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν θα σύγκρινα ένα αυθεντικό cd με το artwork του και το booklet του, με μια απλή λίστα mp3s με σκαναρισμένα εξώφυλλα.

ΠΦέτος τα cd που αγόρασα ήταν πάρα πολλά. Απο Κόρε Ύδρο και Παυλίδη, μέχρι Αργοναύτες και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ήταν όμως πάρα πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που έχουν κυκλοφορήσει.
Κανείς δεν έχει, την οικονομική δυνατότητα κατα κύριο λόγο, να αγοράσει ΟΛΑ τα cds της μουσικής που ακούει.Πόσο μάλλον άτομα σαν και εμένα, που η μουσική είναι κάτι σαν την πρέζα στην ζωή τους. Που ακούνε συνέχεια μουσική, που ψάχνουν, που θέλουν συνέχεια να ανακαλύπτουν κάτι καινούριο.

Ακόμα και στο ραδιοφωνικό σταθμό που δούλευα, ένα μεγάλο μέρος απο τις καινούριες κυκλοφορίες, ήταν “κατεβασμένο” απο το ίντερνετ.
Εδώ είναι επαρχία. Οι σταθμοί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, και τις καλύτερες σχέσεις με τις δισκογραφικές.
Θυμάμαι που μου είχε πει κάποτε ο διευθυντής “Μου λένε να μου στέλνουν τα καινούρια άλμπουμ, αλλα και μόνο τα έξοδα του κουριερ να πληρώνω, δεν με συμφέρει”.
Και δίκιο έχει.

Με ενδιαφέρει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Τα rippαρισμένα Lps που έχω βρεί, και τα σπάνια cds, δε πρόκειται με κανέναν άλλον τρόπο να τα έβρισκα.
Ναι θα ήθαλα να είχα τον δίσκο Armageddon απο τους P.L.G. αγορασμένο, αλλά εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται.
Δηλαδή όχι μόνο μπορεί κανείς να βρεί παλιά και σπάνια δισκάκια στο διαδίκτυο, αλλά εμείς οι νεότεροι, μαθαίνουμε από αυτά κιόλας.

Το καλύτερο παράδειγμα για την πειρατεία είναι η περίπτωση του Νικόλα Άσιμου.Ποιός μπορεί σήμερα, που τον ενδιαφέρει η μουσική του Άσιμου, να βρεί και να αγοράσει τις παράνομες κασσέτες του?!Με την πειρατεία, η μουσική του Άσιμου, μπορεί να φτάσει σε κάθε υπολογιστή.Σε κάθε αυτί. Είμαι περήφανη που τις έχω όλες. Χαίρομαι που μπορώ να τις ακούσω.

Η πειρατεία, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, όχι μόνο δεν σκοτώνει την μουσική, αλλά την αναδεικνύει και την προωθεί.

Νάτος! Νάτος!
Ο καλύτερος μήνας του χρόνου!
Και δώρο Χριστουγέννων, και γενέθλια και απ’όλα!

Θέλω να πάω να αγοράσω τα πάντα! Μου έχει λείψει αυτό.. Να γυρίσω σπίτι με 800 σακούλες, και να μην θυμάμαι καν τι ήταν το πρώτο πράγμα που αγόρασα.. Μάλλον θα περάσει καιρός για να το ξανακάνω αυτό.
Τέλοσπάντων.

Ο κλασσικός απολογισμός του προηγούμενου μήνα:
Όλα καλά. Όχι τέλεια, αλλά καλά.
Το σπίτι ακόμα να συμμαζευτεί τελείως, έχει ακόμα πολύ δουλειά και χρειάζονται αρκετά καινούρια πράγματα.Λείπω ποοολλές ώρες απο το σπίτι και όλα μένουν πίσω. Ελπίζω αυτό το μήνα να τελειώσει (επιτέλους) αυτό το θέμα..

Η συγκατοίκηση είναι μια χαρά.Προς έκπληξη όλων αυτό, και ας λένε τα μάτια μου “Το οτι ζω μαζί σου με κάνει ήρωα, μπορώ να καταφέρω πλέον τα πάντα”!
Ξεχνάει οτι έχουμε ίδιους χαρακτήρες..
Το ίδιο ισχύει και απο την πλευρά μου,Χα

Η Κούραση παραμένει. Παρόλο που πλέον μπαίνουμε σε ένα πρόγραμμα.
Με εκνευρίζει που στις 12 είμαι ήδη κοτόπουλο και ακόμα με ανοιχτά μάτια ονειρεύομαι το κρεββάτι μου.

Στην δουλειά τα ίδια και τα ίδια όπως και τόοοσα χρόνια. Δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Επίσης δεν έχω όρεξη για γράψιμο. Καθόλου. Δεν έχω έμπνευση.
Ακόμα και η “έμπνευση” που έχω στους άλλους δεν αρέσει.
πχ. Ενώ ενθουσιάστηκα με το γράμμα που έγραψα στον Σπυράκο για τον πλανήτη Κακ-αρη, κανείς άλλος δεν είχε την ίδια γνώμη με εμένα.
Δεν είναι καλό αυτό.

Αύριο θέλω να πάω στον Αλκίνοο.
Αυτόν τον μήνα μάλλον θα πάμε και Θεσσαλονίκη.
Πρέπει να κανονίσω και για τις εκπομπές (αιντε να δούμε πια)

Όπως και να’χει οι διακοπές των Χριστουγέννων μου αρέσουν πολύ!
Μου αρέσουν οι στολισμένοι δρόμοι, τα φωτάκια, το ζεστό κλίμα.
Ανυπομονώ να στολίσουν την πόλη!
Ειδικά η πλατεία της περιοχής που μένουμε, κάθε Χριστούγεννα είναι φανταστική!
Μου αρέσει αυτό το παραμυθένιο κλίμα..
Και η εποχή των Χριστουγέννων αυτό το χαρακτηριστικό έχει.
Κάνει τα πάντα να μοιάζουν παραμυθένια, και εδώ που τα λέμε, έχουμε ανάγκη απο λίγο παραμύθι…

Αυτά τα βαρετά.
Καλό μήνα να΄χουμε.

Η εικόνα είναι απο deviantart