.

εντ ε χάπι νιου γιαρ που λέει και ο λαός.
Θέλω να γράψω πολλά αλλά δεν έχω χρόνο..Κάτι οι επισκέπτες εκ της συμπρωτεύουσας, κάτι οι φίλοι μου οι ρεμαλοφοιτητές που έχουν έρθει για τις διακοπές, κάτι τα οικογενειακά τραπέζια, κάτι και το χώσιμο στην δουλειά αφού όλοι έχουν πάρει άδεια και μόνο εγώ έμεινα πίσω..
Δεν είναι [...]

Γενέθλια. Προσωπική πρωτοχρονιά.
Δε ξέρω, αλλά πάντα στα γενέθλια ένιωθα διαφορετικά. Ήταν πάντα μια “άλλη μέρα”.
Στο Δημοτικό θυμάμαι φορούσα τα καλά μου ρούχα και το καλό μου χαμόγελο. Κερνούσα τους φίλους μου και ήμασταν όλοι χαρούμενοι.Κάπως έτσι ήταν και στο Γυμνάσιο - Λύκειο. Μόνο που εκεί ήμασταν ακόμα πιο χαρούμενοι για την τούρτα έκπληξη που [...]

.. Ο Πράσινος έκλεισε το τηλέφωνο, αλλά η Μώβ συνέχισε να κρατάει το ακουστικό, και να κοιτάζει επίμονα τον καναπέ του γραφείου, λες και αυτός έφταιγε για όλα.Ένιωθε πνιγμένη, απελπισμένη όπως πριν τον ακούσει, μα τώρα ένιωθε και εκνευρισμένη.
“Θα τα πούμε αργότερα”.Δε τα λέμε τώρα γιατί δεν έχουμε τίποτα να πούμε.Αργότερα ίσως να συμβεί κάτι [...]

Απορία
Αν έλεγα πως μπήκαν τρείς τύποι στο γραφείο με μπουλντόζα (sic) και καλάσνικοφ και με απειλούσαν λέγοντας πως θα μου πυροβολήσουν το μόντεμ επειδή το προ-προηγούμενό μου ποστ ήταν πολύ καταθληπτικό και επειδή δε τους διευκρίνησα το τι ακριβώς ιστορία είναι αυτή, θα μου δίνατε μεγαλύτερη προσοχή απ’ότι τώρα που έγραψα πως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου [...]

Είχα πει πως δεν πρόκειται να γράψω σε αυτό το δύσμοιρο μπλογκ, κανένα σχόλιο για την μπλογκόσφαιρα. … Ναι… Αλλά τώρα που η μπλογκόσφαιρα έγινε τραγούδι? Να μην το πώ?!
Να τα πάρουμε απο την αρχή λοιπόν…
Την προηγούμενη εβδομάδα, βλέπω τον -αγαπημένο- Θανάση Παπακωνσταντίνου, να κυκλοφορεί καινούρια δισκογραφική δουλειά, με τίτλο αυτής “Διάφανος”.
Βάζω λοιπόν χθές [...]