Dark Whispers

Αυτα είναι καλά νέα.
Τα διάβασα στο καινούριο τεύχος του Διφώνου!
Είχα ενθουσιαστεί, αλλά όταν είδα το 13 έουρος, ενθουσιάστηκα ακόμα περισσότερο.

Να τα πάρουμε απο την αρχή, να καταλάβετε τι θέλω να πω.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης αποφάσισε για πρώτη φορά στην Ελλάδα να κάνει, αυτό που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό:
Δημιούργησε την δικιά του εταιρία παραγωγής αρχικά.
Σιγά το νέο θα μου πείτε, τον τελευταίο χρόνο πολλά ονόματα μεγάλα το έχουν κάνει αυτό. Απο τον Πορτοκάλογλου μέχρι την Αλεξίου. Ναι μεν, αλλά.
Αποφάσισε η καινούρια του δισκογραφική δουλειά, να μην μπει σε κάποιο κανάλι διανομής, δηλαδή να μην αναλάβει κανείς, την διαφήμιση, και την διανομή του καινούριου του cd, αλλά την διανομή να το κάνει ο ίδιος.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να μην υπάρχουν ένα σωρό μεσάζοντες μέχρι το cd να φτάσει στα δικά μας τα έρμα χεράκια, που αυτό πάλι έχει σαν αποτέλεσμα, η τιμή του cd να είναι πολύ χαμηλότερη απο τις τιμές που έχουμε συνηθίσει!

Έτσι, η καινούρια δισκογραφική του δουλειά, που είναι και το sountrack της ταινίας “Πεθαίνοντας στην Αθήνα”,πωλείται μόνο στα Metropolis, στα βιβλιωπολεία Ιανός, και στο e-shop της ιστιοσελίδας του Κραουνάκη.

Μπορεί να μην τρέφω ιδιαίτερη αδυναμία στο πρόσωπό του, και απλά να μου αρέσουν κάποια τραγούδια του, αλλά αυτό το γεγονός με χαροποίησε ιδιαίτερα!
Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά του…
Να μπορέσουμε και εμείς να αγοράσουμε εκείνες τις στίβες με τα ολοκαίνουρια cds όπως κάναμε παλιότερα..

(Μια βδομάδα σχεδόν το είχα στα drafts, αξιώθηκα επιτέλους να το ανεβάσω…)

..και διάβαζα κριτικές, και review και είχαν πέσει στα χέρια και στα μάτια μου πολλά για αυτήν την ταινία, και όλοι έλεγαν πολύ καλά λόγια.
Ήταν και κοντά στο σπίτι μας ο κινηματογράφος , είχαμε να βγούμε και ποολύ καιρό, ε, και είπαμε να πάμε..

Δεν βαρεθήκαμε. Αν και μας φάνηκε πως άργησε ποοολύ το διάλειμμα…
Μας συνεπήραν οι σκηνές, οι εικόνες, οι ενναλαγές των ιστοριών.
Σε κάποια φάση σταματάω απλά να χαζεύω την ταινία, και σκέφτομαι σοβαρά, το σενάριο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όταν το συνειδητοποίησα, ψιθύρισα ένα “ΤΙ βλέπουμε?” στα μάτια μου. Τότε το συνειδητοποίησε και εκείνος.

Ένας κινέζος, που είχε μια κόρη η οποία ήταν άσχετη στην ταινία και ήθελε απεγνωσμένα να κάνει σεκς και δεν της έκατσε, και που είχε χαρίσει (ο κινέζος) μια καραμπίνα σε έναν τύπο στο Μαρόκο ο οποίος την πούλησε σε έναν τύπο, που έμενε δυο βουνά παρακάτω, με δυο παιδιά, το ένα βλαμμένο και το άλλο τσογλάνι (το συμπάθησα αυτό), τα οποία ενώ δοκίμαζαν πόσο μακριά σημαδεύει η καραμπίνα, χτύπησαν την αμερικανίδα γυναίκα του αμερικάνου μπραντ (πιτ), οι οποίοι είχαν δυο παιδιά επίσης τα οποία τα πρόσεχε μια μεξικάνα νταντά, η οποία τα πήγε, όσο έλειπαν οι γονείς τους στο μαρόκο, στο μεξικό και στο γυρισμό εξαιτίας ενός μεθυσμένου, ξώμειναν στην έρημο (ουφ!)

Ναι, βαβέλ. Ωραίο. Ωραία ιδέα. Λίγο τραβηγμένο απο τα μαλλιά δεν είναι όμως?ε?

Θα μπορούσα να κάνω και εγώ ταινία έτσι.
Στο δρόμο του γυρισμού φτιάχναμε τα δικά μας σενάρια. Ήταν εξίσου ενδιαφέροντα!

Με λίγα λόγια λέω, πως θα μπορούσε να το αποδώσει πολύ καλύτερα, και όχι να το τραβήξει τόοοοοσο.

Επίσης θα έπρεπε να απογορεύεται σε εκείνους τους σεναριογράφους που έχουν γράψει ένα (1) πρωτότυπο σενάριο, να γράψουν δεύτερο.

Αυτό ήταν το συμπέρασμα μετά την τραυματική εμπειρία του saw III, του the butterfly effect 2, και του χθεσινοβραδινου. Του βαβέλ ντε. Όλο το concept, η εναλλαγή σκηνών, οι μπερδεμένες εικόνες έμοιαζαν με τα 21 γραμμάρια σε χειρότερη έκδοση…

Αυτά…

(και ο μπραντ, χάλια ήταν, δε μου άρεσε!)
(και φανταστείτε πως ήμουν στις καλές μου χθες βράδυ..)

..Σε μια σκοτεινή γωνιά του ενός κάποιου δρόμου, της μιας κάποιας εθνικής, θα με βρείς πάλι.
Δεν έφυγα.
Εκεί είμαι.
Εκεί που πάντοτε σε περίμενα. Στο ίδιο ακριβώς μέρος.
Εκεί που με άφησες.Στο ίδιο ακριβώς μέρος.
Στα ίδια απέναντι σημεία μιας ευθείας.
Πιστή στο ραντεβού.
Έλα να με βρείς. Να μου κάνεις παρέα. Έχει πολύ μοναξιά εδώ.
Αυτή η μοναξιά των δέκα λεπτών ή της μισής, μοιάζει σαν να είναι η μοναξιά μιας ολόκληρης ζωής.
Συνήθως κάθομαι κάτω απο τους προβολείς.
Αν δεν με βρείς εκεί, θα είμαι μέσα στα σκοτάδια.,
Θα βλέπω τα κίτρινα φώτα.
Εκείνα που είναι μακριά και φωτίζουν τους ανθρώπους, και εκείνα που είναι εδώ, μπροστά μου, που τα φωτίζουν οι άνθρωποι και τρέχουν με 180 χιλιόμετρα την ώρα.

Εσύ δε θα μπορείς να με δείς.
Μπορείς όμως να με ακούσεις.
Κλαίω δυνατά, τραγουδάω δυνατά και φωνάζω τις σκέψεις μου.
Ξέρεις, εκεί δεν μπορεί να με ακούσει και να με δει κανείς.
Είναι το μόνο μέρος που μπορώ να τα κάνω αυτά..
Μπορείς επίσης να με νιώσεις.
Να νιώσεις τα χέρια, τα πόδια, το μυαλό, και όλο το σώμα που τρέμει.
Απο το κρύο.
Όταν έρθεις θα με ζεστάνεις. Το ξέρω. Κάθε φορά το κάνεις.

Σ’αγαπώ μα σε μισώ κιόλας.
Μισώ αυτό το μέρος που έχουμε επιλέξει να συναντιόμαστε.Αυτό είναι σίγουρο.
Ελπίζω κάποια στιγμή να σταματήσουμε να βλεπόμαστε.
Μπορούμε να λέμε όμως ένα “γειά” απο μακριά που και που.
Να ξέρεις.. Εγώ δεν πρόκειται να σε ξεχάσω..

Αυτό είναι το 100ό ποστ.
Η φωτογραφία είναι απο το deviantart

Σήμερα απο το πρωί είχα όρεξη να ακούσω ξύλινα σπαθιά..
Σιγοτραγουδούσα τραγούδια τους μέχρι που έφτασα στην δουλειά..
Έβαλα όλη τους την δισκογραφία να παίζει, αλλά μόλις άκουσα αυτό το τραγούδι κόλλησα…

Ενα απο τα τραγούδια που κουβαλούσαν, κουβαλάνε και θα κουβαλάνε ένα σωρό αναμνήσεις…
Πολλές αναμνήσεις..
Το άκουγα σαν μαθήτρια, έγραφα τους στίχους (που φυσικά τους ήξερα απ’έξω) στο τετράδιο μου, στην ώρα των μαθηματικών.
Το ζητούσα στο ραδιόφωνο, σε εκείνη μόνο την εκπομπή. Δώδεκα με δυο. Που αν δεν έπερνα τηλέφωνο κάποιο βράδυ, μου αφιέρωναν τραγούδια. Μέσα σε εκείνα ήταν και αυτό.
Το είχα ακούσει σε μια παραλία, ένα βράδυ, με μια παρέα. Με μια φωτιά που δεν άναβε, με έναν έρωτα που με πλήγωνε, απο μια κασσέτα με πολλούς αγαπημένους ήχους, που εκείνο το βράδυ μου την έκλεψαν.
Το είχα ακούσει και σαν φοιτήτρια. Ένα πρωι που κοιμόμουν με την δήθεν κολλητή μου, και που ήρθε ο καθόλου δήθεν κολλητός μου και μας ξύπνησε βάζοντάς μας αυτό το τραγούδι. Μετά μας έφτιαξε καφέ και μου χάρισε ένα πρωινό ξύπνημα που θα είναι απο τα πιο όμορφα που έχω ζήσει..
Το έπαιζα και στην εκπομπή μου. Προς το τέλος. Στο τελευταίο ημίωρο συνήθως.. Εκεί που καθώς σκοτείνιαζε, μελαγχολούσαμε, και ακούγαμε τις μπαλάντες.. Αν δε το έπαιζα, μου το ζητούσαν. Ενώναμε τις αναμνήσεις και βρίσκαμε και άλλους που μας έμοιαζαν..

Τώρα εδώ.. μετά απο όλα αυτά.. Στο γραφείο, πίνωντας καφέ απο τα χεράκια της Τασούλας.. Ποιός το περίμενε..

Αφορμή ήταν το ποστ του πρόβατου (έχω πει πως δεύτερη μεγάλη μου αδυναμία μετά τα γουρούνια είναι τα πρόβατα?).
Προβληματίστικα λοιπόν την δύσκολη τούτη ώρα.

Δουλεύω (πλέον και επίσημα) σε ένα γραφείο, στο οποίο,
αν υποθετικά οι εργάσιμες μέρες είναι καμία διακοσοπενηνταριά λέω εγώ τώρα χοντρικά, τουλάχιστον στις διακόσιες, δεν κάνουμε τίποτα, βαριόμαστε μέχρι αηδίας, και βαράμε μύγες (αλήθεια αυτό!)

Στις υπόλοιπες πενήντα τρέχουμε και δεν φτάνουμε, μπορεί να κλείνουμε δεκατετράωρα εδώ μέσα, να τρέχουμε σε βουνά και ραχούλες μαζί με τουρίστες επι ώρες (και μάλιστα τις περισσότερες φορές αυτές οι ώρες είναι καλοκαιρινές μεσημεριανές).

Ακόμα και η δουλειά που υπάρχει αυτες τις διακόσιες μέρες είναι δουλειά που την κάνεις μετά απο χίλιες σκέψεις. Είναι βαρετή και επειδή είναι βαρετή είναι κουραστική και μάλιστα βαρετά κουραστική.Δεν είναι δημιουργική. Είναι τα ίδια και τα ίδια κάθε τρείς και λίγο.

Χαρτιά για ΙΚΑ, ΙΚΑ, τιμολόγια, χαρτιά για ΔΕΗ, συμβόλαια, προσφορές, σχέδια, κατόψεις, κόντρα σχέδια και πάλι απο την αρχή.
Ακόμα και το κείμενο-παπαγαλία που λέμε πάντα στους πελάτες και που παλιότερα μου άρεσε, πλέον μου φαίνεται απίστευτα βαρετό…

Καθόμουν και σκεφτόμουν λοιπόν αυτά που είπε ο πρόβατος.. Πόσο ωραία θα ήταν να είχαμε πολύ δουλειά! Να δημιουργείς, να κάνεις κάτι.
Όχι τα ίδια, κάτι διαφορετικό απο τα συνηθισμένα.

Να νιώθεις πως 8 ώρες δημιουργείς, εκφράζεσαι, και όχι πως περιμένεις να πάρεις μόνο ένα μισθό.

Αυτό παλιότερα δεν με πείραζε.. Αλλά τώρα που τα μάτια μου είναι σπίτι και με περιμένουν, νιώθω πως χάνω 8 πολύτιμες ώρες απο την ζωή μου.
Θα μπορούσαμε να είμασταν αγκαλιά, να μαγειρεύαμε (και όχι να ζεσταίναμε) το φαγητό, να κάναμε σεκς, να πηγαίναμε για καφέ, για ψώνια, να κάναμε κάτι τέλοσπάντων.

Δεν είναι μόνο αυτές οι 8 ώρες. Είναι και που ξεκινάω μια ώρα νωρίτερα το πρωί να προλάβω το λεωφορείο, και φτάνω σπίτι μια ώρα αργότερα απ’ότι σχολάω.. Αμαρτία δεν είναι!?

Τόση ταλαιπωρία για ποιό λόγο?

Έχω παίξει εδώ στο γραφείο τόσο Shangai όσο δεν έχει παίξει κανείς..
Μεγάλο κόλλημα!
Αφού απο ένα σημείο και μετά κλείνω τα μάτια μου και βλέπω κινέζικα γράμματα…

… Όχι άλλο Shangai! Σταματήστε το Shangai! (βλέπε φωτο)

Εν τω μεταξύ, μπορεί να μην έχουμε αυτόν τον καιρό τόοοση δουλειά, αλλά όλο αυτό είναι ψυχοφθόρο. Το να μην κάνεις τίποτα, σε κουράζει εξίσου με το να κάνεις. Ζαβλακώνεις, χαζεύεις, γινεται ο εγκέφολός σου σούπα.. (άσε που εγώ άμα κάνω κάποια δουλειά που να μου αρέσει συνήθως δεν κουράζομαι καθόλου)

Πάω σπίτι, λεώ πως είμαι πτώμα, και εκείνος δεν με πιστεύει και μου έρχετε να του πετάξω το τασάκι κατακέφαλα..

Βρείτε μου κάτι να κάνω! Βαριέμαι!

Παρ’όλα αυτά τώρα καταλαβαίνω την έννοια της παρασκευής, και τον ενθουσιασμό που έχουν όλοι επειδή έρχεται το σαββατοκύριακο…
Τόσα χρόνια ρεμαλοφοιτήτρια, δε μπορούσα να το καταλάβω.. Όλες μου οι μέρες ήταν σαν σαββατόβραδο..
Τώρα πλέον (γύρισε ο τροχός) και μετράω τις μέρες ανάποδα.
Για πρώτη φορά χαίρομαι που είναι παρασκευή!
Θα μείνω σπίτι για δυο ολόκληρες μέρες! Θα τελειώσω τις αγγαροδουλειές της μετακόμισης, θα κοιμηθώ 12ωρα, θα χουζουρέψω όση ώρα θέλω, και θα είμαστε άπειρες ώρες αγκαλιά!

Σε δυο ώρες απο τώρα σχολάω, και αρχίζει το φημισμένο παρασκευοσαββατοκύριακο!
Η στιγμή που μια βδομάδα περιμέναμε!

Αν δεν βαριόμουν τόσο, παίζει και να μην έγραφα αυτές τις αρλούμπες..