Dark Whispers

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: «Τι είναι το κρυφτό;».
Ο Eνθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια-την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολύ που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο ‘Aνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στονπρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και το Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

«….1000» μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.
Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.
Ένιωσε τον «ρυθμό» του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…
Χάζευα τα κείμενα στον σκληρό μου σήμερα, και βρήκα αυτό.. Ένα κείμενο που μου το είχαν στείλει πριν πολλά χρόνια, και απο τότε με είχε κερδίσει.. Δε ξέρω γιατί, αλλά δε θα βαρεθώ ποτέ να το διαβάζω.. Τα πνευματικά δικαιώματα ίσως υπάρχουν κάπου στο διαδίκτυο.. Μακάρι να το είχα γράψει εγώ..

Αυτό εδώ είναι το γουρούνι μου photosoπιασμένο όσο δε πάει άλλο. (Δε του αρέσει η δημοσιότητα)
Ο έρωτας της ζωής μου. Ο σύντροφός μου τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Ο ιδανικός «άντρας». Δε μιλάει δε γκρινιάζει, δεν απαιτεί, δεν ζητάει τίποτα. Πάντα είναι εκεί όταν τον χρειάζεσαι, και έρχεται για αγκαλιά χωρίς δεύτερη σκέψη…
Θα μπορούσε να τελειώνει εδώ το κείμενο και να ερχόταν από ‘κάτω ένα σχόλιο, κάπως έτσι: «Χωρίζουμε»

Το γουρούνι μου λοιπόν…
Η επιλογή του συγκεκριμένου ζώου δεν είναι τυχαία. Το αγόρασα την ίδια ημέρα που χώρισα για πρώτη φορά.
Θα είναι έξι χρονάκια πάνω κάτω.. Ήθελα αγκαλιά.. Από την πρώτη στιγμή που το είδα το ερωτεύτηκα…
Μη το βλέπετε έτσι, είναι αρκετά ερωτεύσιμο…
Έκτοτε έχει περάσει ατελείωτες ώρες στην αγκαλιά μου, έχει λουστεί με πολλά λίτρα δακρύων, έχει κάνει την διαδρομή Χανιά-Ηράκλειο ισάριθμες φορές περίπου με εμένα, και κάθε βράδυ είναι εκεί, κοιμόμαστε μαζί.
Δεν έχει όνομα. Αποκτά διαφορετικά ονόματα κατά καιρούς, ανάλογα με το εκάστοτε «γουρούνι» που με ταλαιπωρεί. Όταν λέω πως κάποιος είναι γουρούνι δε σημαίνει απαραίτητα πως είναι κακό.
Τώρα δεν έχει όνομα.

Έχουν υπάρξει φορές που κοιμάμαι με κάποιον, και ενώ αυτός με κρατάει αγκαλιά, εγώ κρατάω το γουρούνι μου.
Έχουν υπάρξει φορές που έχω τσακωθεί με φίλους μου, γιατί μου το πειράζουν μου το πετάνε, μου το λερώνουν.

Είχα πει πως όταν το γουρούνι μου, δε θα είναι στο κρεβάτι μου και δε θα ξέρω καν που βρίσκεται τότε θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένη.
Τώρα δεν είναι στο κρεβάτι μου, αλλά βρίσκεται στην καρέκλα, κάτω από μια κουβέρτα.
Κάτι σημαίνει ίσως αυτό.

Δεν δένομαι συχνά τόσο πολύ με «αντικείμενα». Ούτε συνηθίζω να τους δίνω «ζωή».. Αυτό όμως σίγουρα είναι ένα μικρό (ή μεγάλο) κομμάτι της ζωής μου.

Συμβολίζει τόσα πράγματα, τόσες καταστάσεις, τόσα βράδια, τόσα πρόσωπα, όσα τίποτε άλλο…
Ίσως και να το αγαπάω κατα βάθος..

Αυτον τον καιρό (και λίγο απο τον προηγούμενο) σκοτώνω την ώρα μου τακτοποιώντας τα mp3 μου..
Συγνώμη για την έκφραση , αλλά μου έχει βγει η παναγία…
Αν βέβαια έφτιαχνα τα τιμολόγια που με περιμένουν σωρό στο γραφείο θα μου έβγαινε πάλι η παναγία αλλά ανάποδα…
Δεν ήξερα οτι είχα τόσες δισκογραφίες ολόκληρες!

Τι είναι αυτο το πράγμα πια με τον Νταλάρα?!
51 άλμπουμς…
Τώρα καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο Τζιμάκος με την έκφραση “Όχι άλλο Νταλάρα”
Οι άνωθεν είναι οι δέκα καλλιτέχνες με τα περισσότερα tracks..
Συνολικά λέει έχω 1129 artists με 1212 albums.. Mόνο τα ελληνικά βέβαια…Κάτι που σίγουρα θα αλλάξει στην πορεία..
Ο Θεός βοηθός…

Κατα τ’άλλα δεν είμαι καθόλου καλά, δεν είμαι σε θέση να γράψω τίποτα. Είμαι χάλια για την ακρίβεια αλλά έχω σκοπό να το αλλάξω, δε θα τους περάσει και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Εύχομαι εσείς να είστε μια χαρά

• Τα πρωινά στο γραφείο τα σκοτώνω διαβάζοντας blogs. Άσχετο, αλλά το η λέξη «μπλογκόσφαιρα» δεν μου αρέσει. Μου κάνει κάτι. Να την αλλάξετε. Γιατί γίνεται τόσο πανικός? Ποιος είπε τι, ποιος έκανε κάτι, κτλ? Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που αναφέρομαι σε αυτό. Δε θεωρώ πως ανήκω σε καμία κοινότητα. Δεν θέλω να γίνω ούτε συγγραφέας ούτε δημοσιογράφος ούτε να γράψω βιβλίο. Αυτά είναι για άλλους πολύ πιο αξιόλογους. Εγώ απλά μπορώ με έναν υπερβολικά απλοϊκό τρόπο να εκφράζω αυτά που νιώθω και σκέφτομαι. Έφτιαξα το μπλογκ χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα του τι σημαίνει μπλογκοσφαιρα, λινκμπλογκ και όλα τα συναφή. Ήθελα –και θέλω δηλαδή- απλά να έχω κάπου τα κείμενά μου μαζεμένα. Στην πορεία άρχισα να γράφω περισσότερο. Έγραψα και κείμενα που θα μπορούσαν να αρχίζουν με την «κλισέ» φράση «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» και άλλα κείμενα που δε πρόκειται να έγραφα αλλιώς. Θα βαριόμουν. Μου κάνει καλό, το κάνω για μένα. Με τρομάζει το ότι με μαθαίνουν οι γνωστοί μου λίγο περισσότερο. Οι άγνωστοι πιστεύω δεν έχουν κανένα λόγο να με διαβάσουν. Δε πρόκειται να μάθουν κανένα νέο, καμία είδηση, τίποτα το συνταρακτικό. Έλαβα κατά καιρούς και μειλς σχετικά με διάφορα κείμενα. Απάντησα. Χάρηκα που άγγιξα κάποιους αλλά σε όλους είπα το ίδιο: Θαυμάζω το κουράγιο που έχεις και κάθεσαι και διαβάζεις αυτά τα κείμενα που δεν έχουν να πουν τίποτα. Το μπλογκ για μένα είναι αυτό ακριβώς που γράφω στο πρώτο ποστ. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Αυτοί που είναι δεξιά, και τα λινκμπλογκς είναι καθαρά για δική μου βοήθεια, και δεν είναι διαφήμιση για τίποτα και για κανέναν.
• Τις τελευταίες ημέρες επίσης καπνίζω πολύ. Ο αριστερός δείκτης του χεριού μου έχει ψιλοκιτρινίσει. Αλήθεια γιατί σε όλους κάνει εντύπωση το ότι παρόλο που είμαι δεξιόχειρας, καπνίζω με το αριστερό χέρι?! Επίσης πίνω τουλάχιστον δυο καφέδες την ημέρα. Υπερβολικό για μένα που δεν πίνω ποτέ καφέ.
• Σταμάτησα να αντιγράφω ταινίες. Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να οργανώνω και τα mp3 μου. Ο καιρός μου κάνει κάτι για για διάβασμα. Μάλλον (μάτια μου) θα αρχίσω να διαβάζω «το νησί» - επιτέλους.
• Τα βράδια παίζω worms. Κόλλησα.
• Μουσική δεν ακούω καθόλου αυτόν το καιρό. Στο γραφείο έχω το ραδιόφωνο απλά για να ακούγεται κάτι. Παρ’όλ’αυτα θέλω πολύ να ξαναξεκινήσω εκπομπές. Έχω κάτι γαμάτες ιδέες…
• Πρέπει να γράψω και κανένα άρθρο στο Sin and Denial για μουσική, γιατί τα μάτια μου θα με διαολοστείλουν όπου να’ναι και καλά θα κάνουν..
• Θέλω να αγοράσω cd , κάτι βιβλία, ρούχα πράγματα για το σπίτι και και και.. ατελείωτη λίστα.. Θέλω λεφτά!
• Κατέβασα σήμερα τον κατάλογο από το ΙΚΕΑ.. Σχεδόν από κάθε σελίδα μου αρέσει κάτι… Ανυπομονώ να νοικιάσω ένα σπιτάκι να μετακομίσω – επιτέλους..-
• Θέλω να πάω και Ηράκλειο να δω τα παιδιά… Με ξέχασαν.. ούτε ένα τηλέφωνο δε παίρνουν τα βλαμμένα..
• Πρέπει να μιλήσω και με τον πατέρα μου.
• Πρέπει βέβαια να δω και τι θα γίνει με τη βάφτιση της «κουνιάδας» μου (χαχα) και να πάω να δω για ρούχα…
• Μου αρέσει αυτός ο καιρός.. Έχει λίγο κρύο και έναν ήλιο που κρύβεται πίσω από τα σύννεφα όλη την ώρα και ένα ελαφρύ αεράκι… Μου αρέσουν τα χρώματα που αποκτά η ημέρα με αυτόν τον ήλιο.
• Νιώθω κουρασμένη. Δεν κάνω κάτι το ιδιαίτερο.. Ίσως μου βγαίνει έτσι η ψιλοάσχημη ψυχολογία μου.. Ίσως με κουράζει η παρούσα κατάσταση….
• Τις τελευταίες μέρες δε βλέπω όνειρα. Μου κάνει εντύπωση αυτό..
• Θέλω να πάω κομμωτήριο!
• Θέλω παγωτό!
• Τις τελευταίες μέρες παίρνουν διάφοροι τηλέφωνο αλλά δε το σηκώνω. Νιώθω άσχημα. Αλλά θα νιώσω πολύ πιο άσχημα αν το σηκώσω και αρχίσω να εξηγώ τι έγινε και πως έχει η κατάσταση. Κάποια στιγμή θα καταλάβουν.. Στα sms πάλι δεν απαντάω. Βαριέμαι.
• Ανυπομονώ για όλα.
• Μου φαίνεται απελπιστικά πολύς ο χρόνος.. Μου φαίνεται πως κυλάει πολύ αργά, και ταυτόχρονα μου φαίνεται και πολύ λίγος. Πως δε μου φτάνει για να κάνω όλα αυτά που θέλω και που πρέπει να γίνουν.
• Νιώθω γενικά περίεργα. Διαφορετικά απ’ότι νιώθω συνήθως. Όχι χάλια, όχι καλά. Νιώθω σα κάτι να με πνίγει σα κάτι να με περιορίζει.. Σα να θέλω να πετάξω ένα πράγμα και κάποιος να μου έχει κόψει τα φτερά μου, σα να θέλω να κλάψω αλλά κάποιος να θέλει να με πάρει φωτογραφία και να πρέπει να χαμογελάω. Νιώθω τι πρέπει να δείχνω ήρεμη ενώ μέσα μου να καίγομαι να κλαίω με λυγμούς να ουρλιάζω να γελάω δυνατά να πονάω, να χοροπηδάω από την χαρά μου. Νιώθω περίεργα.
• Κλείνω, φεύγω, βαρέθηκα, κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και πάω σπίτι..να παίξω worms..