Dark Whispers

Είχα πολύ καιρό να μιλήσω για αυτό. Βασικά είχε πολύ καιρό να με απασχολήσει το θέμα του αυτού κάθε αυτού ραδιοφώνου. Της εκπομπής..
Ίσως τότε, απο την τελευταία εκπομπή πριν το καλοκαίρι…
Ποιος περίμενε πως θα ήταν πραγματικά η τελευταία..

Σήμερα με έπιασε μια νοσταλγία..
Χάζευα το τετράδιο με τις επιλογές των τραγουδιών…
«Γιάννης – Πάλι κάτι απο Υπόγεια»
«Ελένη – Κηπουρός απο Παυλίδη (ε μπράβο)»

Τους θυμήθηκα όλους…
Θυμήθηκα εκείνα τα απογεύματα με τα ατελείωτα σαρδαμ..
Θυμήθηκα την αγωνιά μου 2 ώρες πριν, να ετοιμάσω εκπομπή. Να τους μάθω τα καινούρια τραγούδια, και να τους θυμίσω τα παλιότερα.
Θυμάμαι τότε, που έπαιζα το “Μια ματιά” απο τους “Υδρογόνο 3″. Με έπαιρναν τηλέφωνο ενθουσιασμένοι και μου έλεγαν που το βρήκα αυτό το cd, και πως είχαν να το ακούσουν χρόνια..
Τότε κατάλαβα πως αξίζει να παίζεις διαφορετικές μουσικές από αυτές που ακούς συνήθως στο ραδιόφωνο…

Έβαλα να ακούσω τις εκπομπές που είχα ηχογραφήσει…

Το συναίσθημα του να βγαίνεις από το studio και να νιώθεις πως έκανες μια πολύ καλή εκπομπή δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Είναι σα να έχεις γράψει ΟΛΑ αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις σε ένα τετράδιο.
Είναι σα να έχεις εκφράσει μέσα σε δυο ώρες όλα τα συναισθήματά σου.
Είναι σα να κουβεντιάζεις με την μάνα σου και μετά από είκοσι τρία χρόνια ασυνενοησίας, να μπορείτε ξαφνικά να επικοινωνήσετε.
Είναι όλα αυτά μαζί και ακόμα περισσότερα…

Τώρα που ακούω πάλι αυτές τις εκπομπές, νιώθω πάλι τα ίδια συναισθήματα, με εκείνη την ημέρα, που έπαιζα εκείνο το τραγούδι.
Ακούω πάλι τις φωνές τους στο τηλέφωνο να μου ζητάνε τραγούδια. Να μου μιλάνε για τραγούδια. Φωνές λυπημένες, αγχωμένες, χαρούμενες…

Τώρα;
Τώρα τίποτα.
Για την ώρα δηλαδή, τίποτα.
Αργότερα βλέπουμε…
Σε άλλη πόλη. Σε άλλο σταθμό.. (μου άρεσε ο σταθμός που ήμουν.. μου άρεσε το να μην μου λέει κανείς τι «πρέπει» να παίξω…)
Μάλλον θα εκμεταλλευτώ της γνωριμίες μου και θα πάω σε αυτόν το σταθμό, που τον άκουγα απ’όταν ήμουν 12 χρονών…
Θα προσπαθήσω για βραδινή εκπομπή…
Εκεί όλα κυλούν πιο αργά και πιο ήρεμα…
Θα είναι όλα διαφορετικά και καινούρια…

Ελπίζω σύντομα τα λόγια να βγάλουν φτερά, και να πετάξουν στον αέρα και αυτής της πόλης…
Ελπίζω σύντομα να γίνουν οι μουσικές ένα ιπτάμενο χαλί, και να απογειωθώ για άλλη μια φορά…

…στο Cretaquarium, στο Ηράκλειο, εκτός απο τις τσιπούρες ,τα λιθρίνια και τους λοιπούς μεζέδες ψαροταβέρνας…

…είδαμε και πραγματικά ένα απο εκείνα τα “υποτιμημένα” πλάσματα που σε κάνουν να απορείς με την ανατομία τους και με την απίστευτη ομορφιά τους. Φτιαγμένα απο ένα υλικό τόσο διαφανή και φωτεινό.. Κάπως έτσι θα είναι το υλικό που είναι φτιαγμένα τα μαλλιά των Νεράιδων…

“Και ύστερα ήρθαν οι Μέδουσες” (c)

(καιρός ήταν να γράψω για κάτι το διαφορετικό.. Το παράκανα? )

… να ακουμπήσω τα χέρια μου στην οθόνη του υπολογιστή και να την σπρώξω τόσο δυνατά ώστε να βγουν από την απέναντι πλευρά, από την οθόνη του λάπτοπ σου. Δε με νοιάζει που θα μου φωνάζεις πως σου την κατέστρεψα. Με τα δυο μου χέρια, τα ματωμένα και διψασμένα να ακουμπήσω το πρόσωπό σου και να σε χαϊδέψω…

Ζητάω πολλά;..

Μέσα σε όλο αυτόν το πανικό των ακατάστατων σκέψεων (όπως μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό), και μέσα σε δάκρυα (όπως επίσης μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό), έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται ακανόνιστα και μπερδεμένα, διάφορα πρόσωπα, διάφορες στιγμές, και να χαμογελάει.

Σκεφτόμουν εκείνα τα «Ευχαριστώ» και εκείνα τα «Σ’αγαπώ» που δεν είπα ποτέ σε πολλούς ανθρώπους, και που ίσως δε θα μπορέσω ποτέ να τα πω για τον άλφα ή βήτα λόγο.
Σε πολλούς ανθρώπους……

Ναι, σε εσένα, που είδαμε μαζί κάποιο ξημέρωμα ή ηλιοβασίλεμα…
Σε εσένα, που σε φιλοξένησα σπίτι μου…
Σε εσένα ,που είδαμε μαζί κάποια τελειωμένη ταινία, ή ακούσαμε μουσικές που εμένα δεν μου αρέσουν…
Σε εσένα, που περάσαμε ατελείωτες ώρες παίζοντας τάβλι ή χαρτιά…
Σε εσένα, που μεθύσαμε ή χορέψαμε μαζί…
Σε εσένα, που με έκανες να γελάσω με κάποιο ανέκδοτο ή με κάποια ηλίθια /έξυπνη ατάκα…
Σε εσένα, που καθόμασταν μαζί στο ίδιο θρανίο, στο μπροστινό ή στο διπλανό…
Σε εσένα, που παίζαμε μαζί, που ανταλλάσσαμε γραμματόσημα ή mp3s…
Σε εσένα, που κάποιο βράδυ άκουσες τον «πόνο» μου ή σε εσένα που μόλις σε πήρα τηλέφωνο έτρεξες να έρθεις να με δεις…
Σε εσένα, που περάσαμε ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο πότε χαζολογώντας και πότε μιλώντας σοβαρά…
Σε εσένα, που περάσαμε μαζί κάποια βράδια πίσω ή μπροστά από μια οθόνη…
Σε εσένα, που κάναμε όνειρα μαζί…
Σε εσένα, που περπατήσαμε σε κάποιο δρόμο, κάποιας πόλης, συζητώντας και χαζεύοντας…
Σε εσένα, που κάποια στιγμή με συμβούλεψες ή ζήτησες την δικιά μου συμβουλή…
Σε εσένα, που λιώσαμε μαζί σε κάποια καφετέρια πίνοντας καφέ…
Σε εσένα, που μου έμαθες κάτι που ήξερες ή που με έκανες να αγαπήσω πράγματα που και εσύ αγαπάς…
Ναι, σε εσένα, που με θυμήθηκες στην γιορτή μου, ενώ είχαμε να μιλήσουμε πολλά χρόνια, και σε εσένα, που κάποια στιγμή ανησύχησες για μένα, χάρηκες για μένα ή –γιατί όχι- λυπήθηκες για μένα…
Ακόμα και σε εσένα, που χάλασες τα όνειρά μου, που τσακωθήκαμε, που δε μου έδωσες εκείνη την αγκαλιά που σου ζήτησα ή που δε με αγάπησες ποτέ. Μου έμαθες πολλά πράγματα.
Σε εσένα, που με ξέρεις καλά και διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, αλλά δε πρόκειται να μου απαντήσεις…
Εσένα, σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για αυτές τις στιγμές που μου χάρισες, και εσένα, που θυμάσαι κάποια στιγμή που περάσαμε μαζί και χαμογελάς. Και εγώ την θυμάμαι, και εσένα σε αγαπάω και σε ευχαριστώ.
Αν μπορείς να μετρήσεις την αγάπη, πιο πολύ απ’όλους αγαπάω και ευχαριστώ εσένα, μάτια μου, για αυτά τα συναισθήματα (και όχι μόνο) που μου έδωσες απλόχερα, και κανείς άλλος ποτέ δεν μου τα έδωσε…
Αισθάνομαι την ανάγκη να σας το πω, τώρα που νιώθω πως δε θα ξαναζήσουμε αυτές τις στιγμές. Τώρα που νιώθω πως σας χάνω…
Μακάρι να σας τα έλεγα όταν μπορούσα…
Με αυτές τις στιγμές, εσείς με κάνατε αυτό που είμαι. Εσείς με κάνατε να βλέπω τα πράγματα έτσι.
Για αυτές τις στιγμές τώρα πονάω…