Η αγάπη ορμάει μπροστά.

Καλό καλοκαίρι να έχουμε. . καλύτερο απ’ότι περιμένουμε..

Ένα τραγούδι - εμμονή, ένα τραγούδι - αλήθεια, απο τον Αγγελάκα και τους επισκέπτες στο Απο ‘δώ και πάνω, για να μην αντικατασταθούν αυτές οι εμμονές, με τις καινούριες που φέρνει αυτός ο μήνας.

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
κι ούτε ξέρω πως αντέχω και δε βρίζω
Να τη βλέπω ν’ αρμενίζει στ’ ανοιχτά
κι εγώ έτσι στα ρηχά να πλατσουριζω

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
και με βλέπει σκεπτικό και κουρασμένο
και μου λέει έλα δοκίμασε άλλη μια
Εσένα ονειρεύομαι κι εσένα περιμένω

Κι ακόμα μια φορά
πως θα τη φτάσω ελπίζω
Η αγάπη ορμάει μπροστά
κι εγώ πίσω τρικλίζω
Πέφτω κι αυτή γελά
μα εγώ πονάω και βρίζω
και πάω να σηκωθώ ξανά

Κι ακόμα μια φορά
λέω θα της τραγουδήσω
τραγούδια τρυφερά
κι αρχίζω να γρυλίζω
Φαλτσάρω και γελά
και σταματώ και βρίζω
και πάω να της το πω ξανά

Κι όταν καμιά φορά
Στέκει και την αγγίζω
μου λέει είμαι φωτιά
μα μοναχά δροσίζω
κι άμα καώ γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
και πάω να γιατρευτώ ξανά…
Posted in Μουσική, Στίχοι | 6 Comments »
music excersize!

Τα δισκοπωλεία Virgin έφτιαξαν τον παρακάτω πίνακα, ο οποίος απεικονίζει 75 συγκροτήματα της σύγχρονης μουσικής!
Για παράδειγμα, τα αεροπλάνα είναι οι Β-52’s.

(καντε “κλικ” πάνω στην εικόνα να δείτε καλύτερα..)

Είναι λίγο παλιό, αλλα το έφερε μια συζήτηση και το θυμήθηκα..

Μπορείτε εσείς να βρείτε τα υπόλοιπα?
Κάπου έχω και τις απαντήσεις για όποιον ενδιαφέρεται…
Posted in Μουσική | No Comments »
Μπακ

Επέστρεψα..

Σύντομο ταξιδάκι. Τόσο σύντομο και τόσο όμορφο σαν ένα όνειρο.
Ονειρο σαν εκείνα, που νίωθεις τόσο ευτυχισμένος στον ύπνο σου που δεν θές να ξυπνήσεις.


Είδες που δεν ήθελα να μάθει κανείς για το μπλογκ?..
Εσύ φταίς..
Τώρα, αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα διάβαζες άπειρες σελίδες με συναισθήματα..
Ή θα διάβαζες ένα κείμενο που γράφτηκε στα 25.000 πόδια..

Πφ, θα επανέλθω μάλλον σε αυτό το θέμα κάποια άλλη στιγμή..

“Γιατί να είναι έτσι τα πράγματα?
Είναι υπερβολικό το να πώ πως… μου λείπεις?“
Posted in Μικρά | No Comments »
Ανατολή

Ας μείνουμε να δουμε το ξημέρωμααα είχαμε πεί και εμείς τότε

Με κάτι περισσότερο απο μία εβδομάδα καθυστέρησης, να το επιτέλους αυτό το ξημέρωμα..

Μόνο που τώρα μετά απο τόση δουλειά και τόση κούραση, δεν έχω καθόλου έμπνευση, και μου έχουν περάσει εκείνα τα συναισθήματα..

Όπως και νά’χει είναι υπέροχο να μοιράζεσαι με κάποιον τον πορτοκαλοκόκκινο ουρανό, τη μυρωδιά της θάλασσας, το χάος του ορίζοντα και τον ήχο των κυμμάτων.Υπέροχο είναι επίσης να μοιράζεσαι σκέψεις, προβληματισμούς και δάκρυα.
(νομίζεις πως δεν κατάλαβα τι έκανες όταν απομακρύνθηκες για λίγο..)

Αυτή η πύρινη σφαίρα, όταν ξεπροβάλλει απο κάποια γωνία του ορίζοντα συνήθως με αγχώνει.Αυτή τη φορά με μάγεψε. Με γαλήνεψε. Ήταν η πρώτη φορά που με έκανε να τη θαυμάσω.

“Μακριά πολύ μακριά
να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους
να μας βρίσκει.”

Και εκείνο το βράδυ ταξιδέψαμε πολύ μακριά, και περίπου μόνοι. Ο καθένας ταξιδεψε στο κόσμο του. Είναι καλό αυτό όμως..

Κρίμα που ήμουν εγώ αυτή που πήγες εκεί…
Κρίμα που ήταν αυτός ο λόγος…
Αφού το μέρος πλέον δεν είναι μυστικό, να ξαναπάμε…
Να μη μιλάμε όμως για τα ίδια πράγματα…
Να συναντήθούν οι κόσμοι μας…
Να μιλάμε για ευτυχία.
Να σαι’καλά μικρό..
Ευχαριστώ..

Posted in Ιστορίες απο τη ζωή βγαλμένες | No Comments »
Κούραση
δουλειά
σχολή
εργαστήρια

εκπομπή

εργασίες

ΚΟΥΡΑΣΗ
παρουσίασεις

πείνα

έμπνευση που δεν έχει χρόνο να εκφραστεί

πρωινό ξύπνημα

τηλέφωνα και κουδούνια που χτυπάνε
ΧΑΛΙΑ

θέλω να σου μιλήσω
θέλω να σου γράψω
θέλω να σε δώ

Θέλω να πάω και εγώ σε μία παραλία..

Posted in Ιστορίες απο τη ζωή βγαλμένες | No Comments »

« Previous Entries